TimsFunPlace

Even later stonden we weer beneden. Ik was te zenuwachtig om aan hem te vragen waar hij de kaartjes vandaan had. Het begon nu wel duidelijk te worden dat er behoorlijk contact geweest was tussen begin en eind van de week. Mogelijk had hij Erik en Flip zelfs al wel ontmoet.

“Ok, jongens, niet gek denk ik wat er allemaal gebeurd is. Ik denk alleen dat we even moeten overleggen. Aangezien de laatste opdracht niet hier is lijkt het me goed om alvast terug te gaan naar de auto. Lopen jullie maar voorop dan kunnen wij even bijpraten”.

“Ja meester” zijde we allebei.

Peter en Ik draaiden ons om om richting auto te gaan lopen. Eerst richting de lift. Daar stapte we in en Peter vroeg aan mij “Wat gebeurde er daarboven allemaal”.

“Hmm…..”.

“Nee slaafjes, even niet praten je hoort zo wel wie er gewonnen heeft en wat er gebeurd is daarboven”.

Het werd stil in de lift Bram en Sander zouden wachten met overleggen tot we beneden waren en wij mochten wel samen voorop lopen maar niets zeggen. Te bang dat het consequenties zou hebben hield ik ook maar mijn mond.

De auto stond aan het andere eind van de parkeerplaats. Het was daar inmiddels al vrij rustig geworden. Sander en Bart waren op ongeveer 10 meter van ons blijven staan en stonden nu te fluisteren. Ik zag Bart naar een van ons wijze en kijken, maar ik kon niet echt uitmaken van hoe of wat. Duidelijk was dat ze beide lol hadden om wat er in de kledingzaak was voorgevallen.

Ik keek nogmaals naar Sander zijn sportbroekje. Ik probeerde te achterhalen wat hij nu precies aanhad maar echt duidelijk was dat nu ook weer niet. Ik kon niet echt een lijn over zijn billen heen zien lopen en de voorkant ga al helemaal geen idee. Maar ja wit op wit wat wilde je nog meer als we nu een gekleurd slipje aangehad hadden.

Sander en Bart legden nu ook het laatste stukje naar ons af. Bart opende de auto en stapte in. Sander was terwijl naar de andere kant gelopen en stapte nu ook voorin in. Wij stonden er bij en keken toe. De verliezer zou hier toch niet achter gelaten worden in zijn slipje of naakt dacht ik toen. Ik voelde hoe bij dit idee mijn lul al begon te steigeren. Verdomme dacht ik dat toch niet.

Bart draaide nu het raampje open “He kunnen wij al instappen” zei Sander nu toch ook wel ongeduldig geworden.

“Bijna” zei Bart. “Ik wil echter dat jullie naar de voorkant van de auto gaan zo dadelijk. Daar wil ik dat je sportbroekje uit doet. Tom loopt dan terug naar mijn kant en jij naar die van Sander Peter”.  Hij wachtte duidelijk op een reactie.

“In ons slipje ben jij nu helemaal gek geworden” zei Peter

Hij had dit blijkbaar nog niet verwacht. Wel ik begon zo langzamerhand te geloven dat je met Bart niet wist hoe gek het wel niet zou worden.

“We willen dat je even goed kijkt wat het slipje is dat je collega aan heeft. Als je weer terug aan de zijkant bent dan geef je bij ons aan wie jij denkt dat gewonnen heeft en waarom. Dit nemen we dan mee. Hoe eerlijker de redenering des te beter het is”.

“En dan” zei Peter die er duidelijk nu echt opstandig begon te worden.

“Daarna krijgt een van jullie zijn sportbroekje terug, de winnaar” Hij stopte daar al weer. Ik wist dat ik geduldig moest wachten.

“En dan” zei Peter al weer.

“Dan mag je instappen”.

Ik zag een zucht van verlichting bij Peter op zijn gezicht komen. Ik zag ook Bart onze reacties peilen en ik wist al dat het hier nog niet bij zou blijven. Hij zal nog wel iets anders bedenken dacht ik.

“Ok, ga jullie gang”.  Zei Bart met een glimlach.

Ik wilde al naar de voorkant lopen maar Peter trok me aan mijn arm weer terug. ‘We kunnen ook beide besluiten om dit niet te doen weet je”. Ik keek naar Bart.

“Denk je dat je dat risico wil lopen” zei ik toen.

“Ja, als we dat samen besluiten dan ….” Terwijl wees ik met mijn vinger naar Bart en ik zag dat Peter mijn vinger volgde.

… wel kom op Bart je kunt ons dit niet laten doen”, vervolgde Peter zijn eerdere zin.

Ik zag dat Peter op een antwoord van Bart wachten maar die was duidelijk geenszins van plan om hier gehoor aan te geven.

“Ach, kom op Peter, het is donker en er is bijna niemand meer”. Ik zag Bart lachen en Peter keek om zich heen.

Hij liet mij arm los. Ik liep nu naar de voorkant van de auto heen en zag dat Peter volgde.

Bart riep toen uit de auto “Wel met je gezicht naar ons toe ja”.

Ik stapte een stapje achteruit en stond nu ongeveer 1,5 meter voor de auto. Ik zag dat Peter net als ik opnieuw rondkeek. Er waren in de verte wel wat mensen maar niet al te dichtbij. In het donker konden die zeker niets zien.

“Wel komt er nog wat van” riep Bart weer.

Ik keek Peter aan en knikte. Tegelijkertijd hoekte we onze vingers onder de band van onze sportbroekjes en begonnen die naar voren te halen zodat we ze over ons kruis naar beneden konden halen. We deden dit ongeveer gelijktijdig. Toen langzaam vooroverbuigend duwde onze broekjes naar beneden en stapte we er uit. Ik zag uit mijn ooghoek dat ik recht op de blote billen van Peter kon kijken. Verdomme, hij had een jockstrap aan. Duidelijk meer zichtbaar aan de achterkant dan aan de voorkant. Dat had ik alvast verloren. Ja, die van mij was klein maar duidelijk meer stof dan die van Peter.

Op het moment dat we ons beide weer oprichten keken we opeens in de volle gloed van de koplampen van de auto.

“Nee” riep Peter.

“Stil jo” zei ik. “IS het al niet erg genoeg dat we nu opvallen, met schreeuwen trek je alleen maar meer aandacht”.

Het nadeel was dat we allebei verblind waren en absoluut niet konden zien of iemand stond te kijken nu. Ik hoorde wel het gelach van Bart en Sander maar daar bleef het bij. Geen andere geluiden dan de natuurlijke buiten geluiden dacht ik.

Al met al had de plotselinge aandacht er wel voor gezorgd dat we misschien wel langer dan anders even stokstijf bleven staan. Als bevroren al realiserend dat we nu echt voor gek stonden. Ik keek nog even naar Peter en zag dat hij naar mij keek. Onze blik op onze kruizen gericht waar wat ik zag bij Peter en bij me zelf voelde duidelijk een grote bobbel te zien was.

Ik knikte en draaide me om om naar de zijkant van de auto to lopen. Peter liet nu zijn achterwerk zien aan de hele parkeerplaats, terwijl mijn in strak wit verpakte kontje zichtbaar zou zijn voor een ieder die in de straat langs de parkeerplaats gelegen zou rijden.

“En” fluisterde Bram toen ik bij zijn open raampje was aangekomen: “Wat denk je”.

“Hmm, ik heb het kleinste slipje wel verloren maar ik denk dat ik door de meeste gezien ben dus misschien wel een gelijk spel”.

Ik zag hoe Bram lachte en zich naar Sander omdraaide. Sander knikte.

“Ok, stap maar in” zei hij.

“He, maar wie heeft er dan gewonnen een van ons zou zijn broekje terug krijgen” zei ik nu wat luider door het raampje zodat ook Peter en Sander dat zouden horen.

“Gelijkspel dus instappen of je mag hier ook blijven staan”. Om zijn dreigement kracht bij te zetten gaf hij even wat gas.

Ik denk dat met 2 seconden we allebei de achterdeur van de auto hadden opengedaan en waren ingestapt. Toen Bram heel langzaam de auto van het parkeer terrein begon af te rijden waren er duidelijk toch wel wat blikken om ons gericht.

“Kijk je hebt toch wel wat aandacht getrokken” Sander zei.

Ik hoorde Sander binnensmonds mompelen: “Verdomme”. Ik denk echter niet dat de rest dat gehoord had.

“En nu” vroeg hij toen. “Naar huis”?.

Ik hoorde de hoop in zijn stem zitten.

“Nee, er is nog een laatste opdracht. We kunnen dit niet zo in een gelijkspel laten eindigen” zie meester Bart.

“Je wilt dat we ons ergens helemaal naakt gaan.”

“Nee, dat gaat te ver. We hebben echter wel iets anders bedacht”.

Ik had toen gelijk het idee dat ze voordat we ons sportbroekje uitgedaan hadden al bedacht hadden dat de laatste opdracht in een gelijkspel geëindigd was. Slim dacht ik, erg slim.

“Wat dan” vroeg Peter.

“Even wachten we zijn er bijna” zei Sander.

Ik keek door het raam naar buiten en zag in het schemerlicht dat we het park naderde. Bram bracht de auto aan een van de zijstraten tot stilstand.

“Jullie lopen dadelijk naar dat bankje dat je daar zie staan, diegene die net naast die lantaarnpaal staat. Daar ga je zitten. We gaan dan testen wie het beste uithoudingsvermogen heeft. Jullie gaan elkaar namelijk af zitten trekken daar. Je houd je slipje aan. Diegene die de andere zo ver krijgt om te spuiten mag als eerste opstaan en daarna naar ons toekomen lopen. De andere volgt daar ongeveer een meter achter aan. Als je terug komt bij de auto dan gaat diegene die gewonnen heeft in de auto zitten. Diegene die een nat slipje heeft gaat voor het zij raampje van Sander staan. Begrepen”.

Ik denk dat ik op hetzelfde moment naar Peter keek als hij naar mij. Dit kon ik bijna niet geloven. We draaide ons om en keken Sander aan en ik zag Peter gelijk met mij knikken. 

hoofdstuk 35