hoofdstuk 42

Hoofdstuk 42 of Tom

Mark at rustig door en toen hij bijna klaar was keek hij me aan “Tijd om te douchen denk ik dan maar”.

Ik moest hem volgen de douche ruimte in. Zou ik hem dan eindelijk naakt zien. Maar niets van dat alles. Ik mocht net buiten de douche op mijn knieën blijven zitten, terwijl hij in zijn slipje naar binnen stapte. Ik voelde hoe mijn lul op knappen stond. Met een handdoek om kwam hij terug naar buiten.

“Ok, nu jij. Trek je slipje maar uit. Ik heb de kraan al aangezet. Je mag je afspoelen en je haren wassen maar verders nergens aankomen begrepen”.

“Hm, ja Mark”.

‘Wat?”.

Ik keek hem aan en begreep hem niet.

“Wat zeg je nu slaafje”.

“Oh ja meester Mark”.

“Dat is beter, nu slipje uit en hup onder de douche. Je hebt precies 2 minuten”.

Ik draaide me beetje om en stapte uit mijn onderbroekje. Ik opende de deur van de douche en voelde wat spetters op mijn arm. Ik aarzelde.

“Nee, doorgaan hup of moet ik je helpen soms”.

“Hm, nee hoor”.

“Nee, hoor wat”.

Shit ik mocht wel uitkijken hij werd er niet blijer van. “Nee, meester Mark”.

Ik stapte er onder. Ik had al aan de druppels gevoeld dat het ijskoud was. Ik pakte snel de shampoo en begon mijn haren en lichaam in te zepen. Mijn lul en ballen wisten niet snel hoe ze weg moesten kruipen. Dit was erg koud.

Ik was snel klaar en opende de douche deur. Mark stond daar al klaar in een sportbroek en T-shirt.

“Hier heb je een handdoek”.

Ik pakte de handdoek en begon me snel af te drogen.

“Ok, Tom tijd om wat beweging te gaan krijgen denk je ook niet. Ik heb je kleren klaar gelegd op het bed. Ik zie je in 5 minuten beneden”.

Voordat ik iets kon zeggen had hij zich omgedraaid en was weggelopen. Ik liep naar de slaapkamer en liep gelijk naar het bed. Ik zag een licht groen slipje met daarop wat afbeeldingen een wit T-shirt iets dat op een sportbroekje leek maar wel erg klein was. Ik trok het slipje aan. Het was oud, waarschijnlijk een oud slipje van Mark dacht ik. Het T-shirtje kwam net tot boven aan de rand maar niet verder en was best strak. Het sportbroekje wel, was heel strak en liet eigenlijk geen enkele verbeelding over aan mijn kruis. Mogelijk dat het groen zelfs door mijn broekje heen kon zien. Ik liep naar beneden.

“Goed, zo zie je er ten minste jonger uit als ik. We gaan eerst even een stukje joggen. Ongeveer een half uurtje of zo. Je zorgt dat je ongeveer een meter of 2 voor mij loopt. Ik roep wel als je van richting moet veranderen”.

Ik liep naar de deur toe en stapte naar buiten. Het was een mooie dag gelukkig dacht ik. Ik wachtte tot dat hij de deur gesloten had. Hij was zo ver en ik begon over het bospad rechts van de hut zachtjes te rennen. Een half uur was lang en ik wist dat dat voor mij heel veel zou zijn.

“Kom op een beetje harder Tom. Het is duidelijk dat we je conditie moeten verbeteren”.

Ik begon wat harder te lopen. “ja, dat is prima. Nu hou dat tempo vol ja”.

Makkelijk gezegd dan gedaan dacht ik. Ik moest een paar keer rechts af en links af maar al met al liepen we eigenlijk steeds verder weg van de hut dacht ik.

“Kom, op wel blijven hard lopen Tom, niet afzakken” zei hij na een paar minuten.

Ik ging dit nooit een half uur volhouden dacht ik nooit.

“Ok, misschien heb je wat motivatie nodig” zei Mark toen ik weer iets langzamer ging.

Ik keek om “Wat”.

“Motivatie, 30 minuten hard lopen zonder te stoppen. Doe je dat wel of als je langzamer gaat lopen dan moet je je sportbroekje aan mij geven”. Ik keek hem aan en stopte bijna.

“Doorlopen of wil je het nu al opgeven”.

Hij meende het. Ik keek voor me en begon weer harder te rennen. Er was niemand hier maar toch, liever in mijn sportbroekje dan in dat groene slipje.

Hij gaf aan dat ik weer naar rechts moest. Ik maakte de bocht en het pad werd nu breder. Ongeveer 50 meter verder zag ik bij een open plek een auto de kruising over reed. Verdomme, meer bewoonde wereld dacht ik. Ik had geen flauw idee hoelang ik het nog moest volhouden maar ik wist dat ik het niet lang meer zou volhouden. Bij de kruising gekomen moest ik rechts af langs de weg lopen. Ik had stiekem de andere kant opgekeken maar daar kwam geen auto vandaan.

Ik ademde nu heel snel. Ik voelde hoe mijn tempo langzamer werd. Ondanks dat ik mij best deed om harder te gaan lopen wist ik dat het tegenovergestelde gebeurde. Ik wachtte tot het onvermijdelijke dat ging komen. Ik durfde niet om te kijken. Oh nee, mijn lul begon hard te worden. Een auto kwam ons tegemoet. Als ik nu mijn broekje uit moest doen zou hij of zij dat zeker zien. Mijn lul werd nog harder. Ik had niet gehoord hoe Mark dichterbij was gekomen en nu naast me liep.

“Geef je het op Tom, wil je stoppen”.

“Nee, meester” zei ik.

“Wel nog wat harder nu want dit is niet het juist tempo toch”.

Ik bloosde nu en ik wist dat ik verloren had. Ik stopte. Ik boog me voor over met mijn handen op mijn knieën. Na een korte periode keek ik op.

“Sorry, meester maar kan niet mee”.

“Nee, dat begreep ik al. Wel geef je broekje dan maar”.

Ik bloosde hevig nu “Hier, aan de straat kant”.

“Ja, we gaan nog 150 meter of zo langs de weg en dan het bos in, terug naar huis”.

Ik zuchtte diep en trok mijn broekje naar beneden. Het was niet te koud en ik was opgewonden genoeg om mijn lul nog steeds hard te laten zijn.

Ik gaf de broek aan Mark en hij zei: “Ok, begin maar te lopen. We wandelen nu ok want dat rennen dat heeft toch geen zin”.

Ja, dacht ik nu ik misschien net even meer reden had om hier weg te komen moest ik gewoon wandelen. Mark liep weer achter me. Toen ik de ingang naar rechts zag kwam er net een fietser aan. Hij moet de voorkant gezien hebben dan kan niet anders maar zeker terwijl hij voorbij het kruispunt kwam mijn achterkantje. Floot hij nu. Ik wilde bijna achterom kijken maar kon me net bedwingen. Dit was vernederd weer maar ook wel opwindend.

We liepen zo’n 10 minuten door toen we een bocht begonnen te naderen. Ik kon niet zien of we zo iemand zouden tegen komen en voelde hoe de spanning weer toenam.

“Ok, wacht maar even Tom”, Mark zei.

Ik wachtte tot hij dichterbij was gekomen.

“Ok, ik ga je een keuze geven nu. Net na de bocht staat een klein café annex winkel. Ik weet dat ze daar ook kleding verkopen, niet veel maar wel wat. Je hebt de keuze je loopt daar naar binnen met dit gescheurde sportbroekje … (Hij scheurde terwijl het broekje kapot). en vragen naar een ander broekje of je kunt ook zo de weg naar huis vervolgen. We moeten nog wel een stukje langs diezelfde weg weer”.

“Oh, Hmm ga je mee naar binnen met mij”. Terwijl hij mijn keuze had vertelde voelde ik hoe mijn onderbroekje weer helemaal strak ging staan. Ik wist wel wat ik wilde alleen ik had geen idee of ik het zou durven.

“Nee, je gaat alleen. Ik wacht buiten op je. Mocht er iets onverwachts gebeuren dan kun je me roepen en ben ik er zo. Betekent dit dat je je keuze gemaakt hebt Tom”.

“Ik weet het niet. Langs de straat kan ook altijd nog. Je zei dat het hier vrij rustig was”.

“Ok, denk er even over na. Je hebt een minuut. Mij maakt het niet uit zegt alleen iets over hoe graag je mijn slaaf wilt zijn”.

Ja als je hem zo bekijkt dacht ik. Ik zuchtte diep. Ik wist wat zijn voorkeur had en ik wilde ook dat hij trots op me was. Ik keek hem nogmaals aan. Deze keer had hij een meer liefde volle blik op zijn gezicht staan. Hoe kon ik die weigeren. Nooit dacht ik. Ik zuchtte nogmaals en zei: “Ok, ik ga wel naar binnen”.

Net om de bocht stond inderdaad een klein huisje waar aan het uithangbord voor het huis je kon zien dat het inderdaad een café annex winkel was. Voor het huis stonden enkele fietsen maar geen auto’s.

“Ok, ga je gang ik wacht hier”.

Ik liep naar de deur toe met mijn kapotte sportbroek in mijn handen. Ik wilde de deur openen toen Mark zachtjes riep.

“He Tom, draai je nog eens even om”.

Ik draaide me om naar hem.

“Goed, je laat duidelijk wat zien, dat was alles wat ik even wilde weten”.

Mocht mijn lul nog niet hard genoeg zijn dan hielp dit zeker niet.

Ik opende de deur langzaam. Binnen was het niet al te licht. De rechterkant die ik kon zien toen ik de deur opende had een kleine bar. Aan de bar zaten een tweetal gestalte en er achter stond de barman. Ik keek om het hoekje van de deur en zag dat aan de linkerkant er een winkel was ingericht. Een hele kleine supermarkt maar wel met veel verschillende producten. Alleen maar enkele items van alles.

Ik wilde verder binnen stappen toen de barman sprak: “Kom binnen, hoe kan ik je helpen” zei hij.

“Ik.. Hmm wel mijn sportbroek heb ik net gescheurd en kan moeilijk zo door blijven lopen. Ik zag dat dit een winkel was dus misschien hebben jullie ook iets dergelijks”.

Ik voelde hoe mijn bloed naar mijn gezicht steeg toen de twee gestalte zich omdraaide en het licht op hun gezicht viel. Een jaar of 20 of zo maar meer zeker niet. De barman had ook jong geklonken trouwens. Ik stapte twee stappen naar voren zodat ik wat beter kon zien. Ondanks dat ik wist wat dit betekende.

“Hm, ja zo iets hebben we wel”.

De barman kwam nu dichterbij. Ja, in het licht zag ik duidelijk dat hij ook alles behalve oud was. Hoe was dat mogelijk zo jong en dan zo iets runnen dacht ik nog.

“Maar misschien heb je wel meer nodig. Dat ziet er nou ook niet bepaald groot genoeg uit” zei hij met een lach.

“Hm, ja wel. …”.

“Geef niet wij zijn ook vaak hard” zei een van de knullen aan de bar.

“Ja, we lopen er alleen niet zo mee te koop”, zei de andere lachend.

Ik geloof dat mijn lul toen nog net iets harder werd, of in ieder geval een sprongetje in mijn slipje maakte.

“Volgens mij houd hij er wel van om hem zo te laten zien” zei diezelfde knul weer.

“ Loop even mee dan kunnen we daar iets aan doen” zie de barman.

Hij aarzelde even om nog meer te zeggen maar toen liep hij naar de andere kant.

“Ik heb hier een wit sportbroekje. Misschien net jouw maat. Probeer het maar even aan”.

Ja, waarom niet geen pasruimte nodig dacht ik. Ik trok het broekje aan en ja het was ook strak maar paste wel.

“Je mag wel uitkijken dat je daar niet uit scheurt” die ene knul weer dacht ik. Die weet van geen ophouden. Al hoewel hij wel gelijk had. Als ik voor over zou buigen zou hij knappen.

“Ok, dat is dan 20 dollar” zei de barman.

Shit dacht ik geen geld bij me. Ik keek hem aan.

“Hmm, geen geld bij je zeker”.

“Nee, sorry. Kan ik zo dadelijk komen afrekenen”.

“Zit je dicht bij dan” vroeg hij nu.

“Ja in een hut een half uurtje hier vandaan”.

“Oh, van de oude Karl. Is prima ik zet het wel op zijn rekening”.

Ik wist niet zeker of dat een goed idee was maar ik kon niets anders verzinnen.

“Wil je nog wat drinken” vroeg de spraakzame knul.

Ik bloosde een beetje, “Nee ik moet weer verder”.

“jammer, laat maar weten als je weer eens gaat wandelen” zei hij spottend.

Ik antwoordde niet maar sloot snel de deur. Mark stond iets verder op. Ik liep naar hem toe.

“Ziet er goed uit Tom. Misschien nog wel beter dan die andere. Deze schijnt helemaal door” zei hij lachend.

Ik keek nu even goed naar beneden en ja hij had gelijk.

“Nog problemen daar binnen”.

“Eh, nee niet echt. Alleen is het op iemand die Karl heet zijn rekening gezet. Ik had geen geld bij me”.

Hij lachte nu “Prima, dat is mijn grootvader. Moeten we het hem wel een keer vertellen anders krijg ik er vragen over”.

“Oh, sorry maar ik wist niets anders te bedenken”.

“geeft niet. Hij had ook wat anders kunnen vragen”.

Ik bloosde nu weer.

“Ah, hij heeft wel een dergelijke opmerking gemaakt”.

“nee, hij niet maar 1 van zijn klanten wel”.

“Goed zo beter voor de vernedering. Nu nog een stukje en dan zijn we thuis”.

We liepen verder. We waren echter veel dichterbij dan ik dacht. Toen we zonder bij de weg te komen thuis kwamen herinnerde ik me Mark zijn woorden.

“He, we zijn helemaal niet bij een weg geweest”.

“Nee, nu niet maar anders had je er zeker van kunnen zijn”.

De rest van de middag moest ik in mijn slipje blijven rondlopen maar behalve dat Mark er steeds voor zorgen dat ik hard bleef. Hij was lief maar wel degelijk streng. Dit was mijn droom dacht ik. Rond 5 uur mocht ik met warm water douchen en daarna had hij een wit strak T-shirt klaar liggen voor mij en een donker blauwe spijkerbroek, ook hele strakke fit. Voor er onder had hij een geel gekleurde jockstrap van Bike gekozen. Hij had dit duidelijk met voor bedachte raden gedaan want deze kleren had ik niet mee genomen.

“Ok, klaar Tom”.

“Ja meester Mark”.

“Prima, maar voor de rest van de avond is het gewoon Mark ok”.

“Goed Mark. En je weet het zeker ik ben je vriendje”.

“Ja, daar ga ik niet vanaf ok”.

“Is niet mijn familie dus maakt mij niet uit.

Onderweg gaf hij aan hoe ik moest rijden. Aan de buitenzijde van de stad stuurde hij mij richting een oprijlaan. Oh shit dacht ik groot huis. Achter wat bosschages lag een grote villa. Er stonden al verschillende auto’s op de oprit. Ik parkeerde die van mij ernaast en volgde Mark naar de voordeur. Hij bekeek me nog even en belde toen aan.

“He Mark, leuk dat je er bent”.

“Grootvader U hier”.

“Ja, geen feest zonder mij toch” antwoorden de man.

“Leuk, had te lang geleden dat ik u gezien heb, maar u bent ook nooit bij ons in de stad”.

“Oh, ja wel maar dan druk met andere dingen”.

“Ik zie dat je een vriend meegenomen hebt”.

“Ja, dit is Tom” zei Mark.

Ik stapte naar voren en gaf de man een hand. Hij keek me aan in mijn ogen maar ik kon zijn blik niet houden om een of andere reden intimideerde hij mij.

“Ach lief” zie hij. “Ik ben de grootvader van Mark. Leuk kennis met je te maken. Maar noem me maar Karl ok”.

“Ja meneer” antwoordde ik.

“Hm, ik denk dat wij straks even moeten praten Mark. Je zit vol met verrassingen vandaag” zei hij tegen Mark.

Ik zag dat Mark bloosde: “ Ah, als u dat vindt”.

“Ja, ik denk van wel er zijn een paar dingen die ik denk jij mij toch wilt vertellen of niet”.

“Wel, hij is mijn vriendje als in diegene waar ik verliefd op ben”.

“Ja, dat had ik al gezien Mark”.

“U keurt dat af dan grootvader”.

“nee, Mark helemaal niet, maar jij weet waar over ik het wil hebben. Kom maar langs de studie over een uurtje ok”.

Ik keek Mark verbaasd aan maar hij kreeg geen kans om te antwoorden omdat Karl vervolgde met “Je neefjes zijn in de woonkamer. Veel plezier”

hoofdstuk 43