hoofdstuk 2

Het medisch onderzoek, hoofdstuk 2

Dit verhaal is niet door mij geschreven maar wordt op deze site gepubliceerd met toestemming van de schrijver. Voor reacties naar de schrijver stuur een e-mail naar hem door hier te klikken

Vragen tot op het bot


Nu ben ik aan de beurt, dacht ik angstig en verlegen· Straks sta ik hier voor Stefaan in mijn bloterik te prijk en te kijk als een soort slaaf op de markt, bovenop een schavotje. En ik heb nù al een stijve paal.

“Mooi rechtop staan, jongen,” zei de dokter tegen mij. Ik deed het en onmiddellijk gingen zijn blikken naar mijn stijve paal. Ik zag hoe er een grijnzende lach op zijn lippen verscheen. Alsof hij wilde zeggen : nù al ? Hij liep even om me heen en bekeek me van kop tot teen. Ik voelde me echt een stuk vee op de markt. Een beest, dat ge-keurd werd· Ik voelde me bijzonder ongemak-kelijk. Wist mezelf geen houding te geven. Ik wilde mijn handen voor mijn stijve paal houden, maar dan stond ik niet meer “mooi rechtop”· Al wat ik kòn doen, was lijdzaam zijn keurende blikken ondergaan· en hopen dat het niet nòg erger zou worden.

“Ga maar zitten, jongen,” zei hij eindelijk, “eerst zal ik enkele vragen stellen, waarop je eerlijk moet antwoorden. O.K. ?” Ik knikte maar wat· al vroeg ik me af, wat hij daarmee bedoelde. Eerst kwam een reeks vragen, die gewoonlijk bij dat soort onderzoeken gesteld worden : kinderziekten, eventuele afwijkingen, allergieën e.d.m. Dat vormde dus uiteindelijk geen probleem. Maar de tweede reeks vragen, wil ik toch wat uitvoeriger vermelden· want die stelden mij echt op mijn ongemak. Het waren nogal intieme vragen, waarop ik liever niet aan een homo zou antwoorden, ook al was die dan geneesheer.

Het begon nog tamelijk neutraal : of ik sport deed en hoe vaak per week ? Welke : groeps- of individuele sport ? Dergelijke vragen kun je je inderdaad van een dokter voorstellen. Ik antwoordde dan ook tamelijk gerust, dat ik ééns per week ging squashen, dat ik meerdere malen per week ging lopen, en dat ik toch minstens éénmaal per maand ging zwemmen. Hij noteerde alles rustig en knikte instemmend· dat alles terwijl ik daar dus voor dit “interview” in mijn volledige nakie zat, met nog altijd die stijve piemel tussen mijn benen· weliswaar voor onbeschei-den blikken weggeborgen onder mijn handen. Minder normaal waren de vragen, die hij daarbij liet aansluiten, vond ik : in welke sport-kledij beoefen je je sporten het vaakst : jogging, training, short ? Ik moet verbaasd gekeken hebben, want hij verduidelijkte : dat is voor enkele statistieken over het sportgedrag bij scholieren – meer niet. Ik zei, dat ik voor squashen meestal een short droeg, soms ook een jogging, afhankelijk van het gezelschap en van mijn ingesteldheid van het moment. Hij knikte geïnteresseerd en ging onmiddellijk daarop in : “Je past je dus aan je gezelschap aan· vind je het misschien vervelend om alleen in short te moeten sporten – voel je je niet lekker, misschien wat belachelijk of zo, als je alleen in blote benen rondloopt ?” Ik wist niet goed, wat ik daarop moest antwoorden : ik paste me inderdaad aan – als mijn tegenspeler een joggingsbroek aanhield, zou ik zeker mijn lange broek niet uitgetrokken hebben – maar of ik me dan belachelijk zou voelen, wist ik eigenlijk niet. Ik zei het hem ook naar waarheid. Hij knikte en noteerde iets. “Voor het zwemmen : draag je een zwemshort, een -bermuda of een slipje ?” Hij ging toch wel erg diep op dit kledingsonderwerp in, vond ik –  hij vond het haast serieuzer dan hoeveel en welke sport ik bedreef. Ik antwoordde, dat ook dat afwisselde : de ene keer trok ik voor het zwemmen een bermuda aan, een andere keer een short met binnenslip, maar soms droeg ik ook het oude vertrouwde rekstoffen zwemslipje. “Hangt dat ook van het gezelschap af ?” Ik zag hoe hij genoot van dit soort vragen· Ik zei naar waarheid, dat ik meestal alleen ging zwemmen, en dat die redenering dus niet opging. Het hing gewoon af van de stemming van de dag én van het type zwembroek dat ik bij de hand had· “En voor het lopen : draag je een gewone short, of een echte runningshort – zo’n soort hot pants,” vroeg hij iets té geïnteresseerd, naar mijn mening ? Ik antwoordde weer eerlijk, maar toch minder gezwind, omdat ik de vragen wat te ongepast begon te vinden : dat ik ‘s zomers meestal een short droeg, ‘s winters liep ik vaak in joggingpak. “Short of runningshort,” vroeg hij opnieuw. “Ik heb één lila runningshort, en als ik een bijpassend singlet of t-shirt heb, trek ik die wel aan, zeker op zeer warme zomerdagen,” zei ik eerlijk. Hij knikte en noteerde· ” “Nog even terug naar het zwemmen,” zei hij, “als je met je klas gaat zwemmen, wat trek je dan aan ?” Dat was een pikante vraag natuurlijk, om de psychologische achtergrond van mijn kledingskeuze te bepalen. Dan droeg ik wel altijd een bermuda. “Waarom,” vroeg hij, “voel je je niet goed in de groep ? Of voel je je wat verlegen, in een klein, miniem zwemslipje bij je klasmakkers ? Of doe je weer mee met de meerderheid ?” Tja, er waren er wel wat, die een bermuda droegen, gaf ik toe, maar ik vond het ook bijzonder modieus om dat te dragen. Hij knikte, maar leek niet tevreden met het antwoord. “Gebruik je bij het zwemmen een privé-kabine, of kleed je je zonder meer in de gemeenschappelijke kleedruimte voor jongens om,” vroeg hij nu ? Ik ontweek de vraag naar mijn eigen keuze enigszins door te zeggen, dat wij bij het schoolzwemmen altijd collectieve omkleedruimtes gebruikten. Maar hij boorde door : “En als je alleen bent ?” Ik aarzelde : zou ik de waarheid zeggen ? Waarom niet, eigenlijk – ik was toch een vrij mens !!! “Dan neem ik een privé-kabine.”

Nu ging hij over naar nog delicatere vragen : over mijn attitude tegenover naaktheid. “Voel je je niet makkelijk, als je naakt bij andere jongens staat ?” Ik antwoordde nogal vrank, dat ik waarschijnlijk zoals de meeste mensen enige gêne had voor naaktlopen. “Zoals de meeste mensen, zou ik niet zeggen,” repliceerde hij, “want jonge knapen zoals jij vinden het over het algemeen tamelijk evident dat men bij het sporten naakt bij mekaar staat· ” Ik knikte zonder iets erop te antwoorden. Maar hij ging zelf verder : “Voel je je beschaamd, als je zelfs bij het sporten naakt bij andere jongens van je leeftijd moet staan ? Vind je jezelf niet mooi ? Of ben je te preuts ?” Wat moest ik nu weer antwoorden ? Ik zweeg dus nog. “Sommige kerels van zeventien vinden het zelfs leuk om naakt bij hun leeftijdsgenoten te staan : dan kunnen ze hun eigen body en pik eens vergelijken met die van anderen van de eigen leeftijd – sommigen ontdekken er zelfs hun geaardheid.” Lap, daar had je het. Mijn onzekerheid werd aangekaart. Ik voelde mezelf rood kleuren. Hij ging verder : “Voor sommigen is het douchen na de sport vaak de eerste aanleiding om seks te hebben, zelfs voor hetero-jongens kan zo’n ervaring met een klasmakker eens boeiend en leerrijk zijn. Heb jij al seksuele ervaringen gehad ?” Ik ontkende eerlijk. Hij leek ontgoocheld. “Nooit ? Zelfs niet even mekaar aftrekken ? Iemand anders aftrekken, of zélf gemolken worden ?” Ik bleef ontkennen. “Op jouw leeftijd nog steeds geen zo’n ervaring, dat is bijna abnormaal,” zei hij, “laten we het maar geloven – hoe vaak masturbeer jij ?” Ik kleurde nog roder – wat voor vragen waren dit. “Eén keer per dag, per week ?” Ik zweeg· “Meerdere keren per dag ?” Ik knikte maar wat· “Hoe vaak dan ?” Ik stamelde : “Soms één keer per dag, soms meer dan tien keer per week·” “Goed,” concludeerde én noteerde hij, “dus méérdere keren per dag, o.k., dat is al normaler.”

De aanval werd nog heviger : “Jij hebt enige gêne om naakt te staan bij anderen, maar aan de andere kant krijg je er wel een stijve van, zie ik, windt het je ook op ?” Ik kreeg het overal te warm, hoewel ik géén enkel kledingstuk nog kon uittrekken. Ik knikte maar wat· “Ben je misschien een homo ?” Lap, daar had je het. Recht op de man af. Ik stamelde eerlijk dat ik het niet wist. “Waarover fantaseer je als je je aftrekt : over jongens of meisjes ?” Ik zweeg· “Over jongens ?” Ik knikte. “Dat is al één aanwijzing. Wil je zekerheid, kom dan op verdere consultatie, gratis weliswaar, bij mij thuis. Wil je dat ?” Ik wilde weigeren, maar hij liet me geen tijd daartoe : “Kijk, dan ben je van die vervelende onzekerheid af, dan weet je hoe je je leven moet organiseren – en trouwens : ik ben een dokter, dus, wat wij samen ontdekken, is beroepsgeheim.” Ik knikte. “Goed,” zei hij, ” dan maken we een afspraak voor overmorgenavond bij mij thuis, o.k. ?” Ik knikte. Het flitste door mijn hoofd, dat ik nu een afspraak gemaakt had met iemand die zelf flikker was, om te ontdekken of ik homo was. Wat zou hij allemaal met mij uithalen ? “Fijn,” ging hij verder, “dan gaan we nu over op het eigenlijke onderzoek.”

Naakt voor Stefaan

“Ga maar bovenop de tafel staan,” zei hij. Nu komt het, dacht ik, nù roept hij Stefaan binnen, en sta ik hier met mijn stijve pik voor hem te kijk· Als een slaaf op de markt. Naakt. Te kust en te keur. M’n gedachten waren nog niet koud, of hij riep : “De volgende.”

Stefaan kwam binnen. Hij keek haast zijn ogen uit, toen hij mij daar zo in mijn adamskostuum bovenop de onderzoekstafel zag staan met bovendien nog een stijve paal ook. Als versteend bleef hij staan kijken, vooràl naar mijn jongeheertje, dat zijn opstandigheid niet onder stoelen of banken stak – of beter gezegd : kòn steken. Ik voelde me vreselijk beschaamd en vernederd. Ik wilde met mijn handen mijn pik verbergen, maar net zoals bij Johan, zorgde de dokter ervoor dat ik dat niet kon. Dat stukje flikker van een arts genoot ervan zichtbaar van, dat Stefaan zo verrast en nogal geschokt was, mij daar zo naakt (en opgewonden heet) te zien staan. Hij gaf hem in elk geval méér tijd, dan hij mij gegeven had daarstraks, om me te bekijken.

Uiteindelijk deed hij toch verder· en eerst nam hij Stefaan “onder handen” : hij was namelijk één van de klasmakkers die een nogal veelkleurige boxershort aanhad. “Om te beginnen,” zei hij quasi boos, “ben je niet in orde, jongeman. Ik had gezegd : alleen slipje aanhouden, maar dit is een short. In feite had je je boxer dus moeten uittrekken in de kleedkamers, want een short is géén slipje. Ik heb niét gezegd “onderbroek” aanhouden· néén, ik zei “slipje”, heel bewust en duidelijk.” Stefaan wist niet goed waar te kijken· Ik zag ‘m aarzelen en denken : meent die dat nu ? Wilde hij nu werkelijk dat ik hier heel de namiddag helemaal nààkt tussen mijn klasmakkers liep, terwijl de anderen toch nog een slipje aanhadden ? “Ik vrees zelfs,” ging de dokter verder, “dat het zo’n speciaal model is, met nog een binnenslipje erin, zodat je pikje niet onverhoeds koekoek kan zeggen, als de knoopjes opengaan. Is dat juist ?” Stefaan knikte. “Dus,” ging de dokter verder, “draag je eigenlijk een sportbroekje, en géén onderbroek· Je verdient een pak op de blote billen. Je zou dat eens in het leger moeten doen maar op die manier gehoorzamen !!! Vooruit, trek dat broekje maar uit, en hang het maar over de stoel, naast het slipje van je vriend hier.” Helemaal in de war dééd Stefaan wat de dokter hem vroeg. Hij trok zijn broekje uit, en stond daar nu even naakt als ikzelf. Hij wilde onmiddellijk ook zijn handen voor zijn pik houden, maar de dokter zei nogal streng : “Waag het niet je lul af te dekken· hou je handen maar achter je rug terwijl je daar zo blijft staan·” Onhandig deed die het. Dat was eigenlijk een meevaller voor mij : nu kon hij geen verstoppertje spelen, gesteld dat hij misschien ook wel een stijve lul zou krijgen, bij het zien van wat allemaal met mij gebeurde.

Stefaan, om eerlijk te zijn, was eigenlijk mijn grote vlam in de klas : het was een bijzonder knappe jongen, met een jongensachtig open gezicht. Hij had zwarte haren, en bijzonder lichte ogen – een lichtheid, die je niet vaak vindt. Zijn lichaam was prachtig gebouwd : hij deed ook veel sport, wist ik – lange, slanke benen, maar toch gespierde dijen en kuiten, zijn lichaam was niet overdreven, maar toch mooi en mannelijk behaard. Kortom : het was een knaap om een punt aan te zuigen – en misschien iets anders ook Een levende David eigenlijk, uit het atelier van Michelangelo ontsnapt. Over hém fantaseerde ik het meest, als ik masturbeerde. Naar hém keek ik het meest, als we naakt bij mekaar moesten staan voor én na het zwemmen, of bij het douchen. Maar ik had geen enkele avance durven maken, omdat ik niet wist, of hij zelf een flikker was. En hier stonden we nu : naakt bij mekaar, op bevel van die dokter.

“Blaas even op je vuist,” zei de dokter mij. Een traditioneel begin dus. Ik deed het, terwijl Stefaan mij met brandende blikken bekeek : zou hij toch een mietje zijn, zoals ik van mezelf vermoedde ? Net als Johan liet hij me in die houding staan, terwijl hij iets noteerde. Die enkele seconden leken inderdaad eeuwen te duren. Ik kende het verloop al een beetje : neerliggen, met de handen nààst het lichaam, geen kans om mijn blote pik enigszins te verbergen voor Stefaan, die evenwel ook met zijn lul bloot stond. Stefaan, zo zag ik vanuit mijn liggende positie, deed niet de minste moeite om te verhelen, dat hij mij begluurde. Ik was bijzonder beschaamd. De dokter tastte ook mijn lichaam helemaal af. Ik voelde zachte strelingen in de hals, mijn flanken en tenslotte zakte de dokter af naar mijn onderbuik, die hij teder aanraakte. Dat alles had voor gevolg, dat mijn (half)stijve paal nog iets opstandiger werd : in plaats van losjes tussen mijn benen te blijven, legde mijn stijve paal zich op mijn buik. Ik zag aan de blikken van de dokter, dat hij ervan genoot.

Nu ging hij over naar het onderzoek van mijn geslacht : hij raakte mijn voorhuid zachtjes aan en schoof hem heen en weer over mijn eikel, wat mijn opwinding alleen nog maar bevorderde. Hij nam mijn ballen in zijn handen en speelde er wat mee. Ik zag, hoe Stefaan geboeid toekeek. Ik was doodverlegen. Om het allemaal nog erger te maken, zei die dokter plots : “Vaak gemasturbeerd de laatste tijd ? De voorhuid is lichtjes rood geïrriteerd.” Hoe kòn hij dat vragen, waar Stefaan bij was ? Ik zag hoe die knaap breed grijnsde. Ik voelde me gewoon onmenselijk vernederd. Ik probeerde te vermijden, dat mijn erectie nog groter werd : er mocht niet veel meer gebeuren, eer ik zou spuiten, voelde ik. Ik trachtte aan andere dingen te denken, maar het lukte niet. Die homo-dokter had mij zo in de greep, dat ik zelfs zachtjes kreunde. Net zoals Johan daarstraks. Pas toen ik begon te kreunen, hield hij met zijn spel op. Met een stevige greep, pakte hij mijn billen vast. Zijn vingers raakten zelfs de kontspleet aan, trokken zelfs m’n kontkaken wat uiteen. Een lichte stuiptrekking van genot kon ik niet voorkomen. Hij merkte het, en stopte met dit geile spelletje. Zachtjes streelde hij nu over m’n liezen en daalde af naar mijn voeten. Vooral de sensuele massage van mijn dijen, voelde echt weldadig aan.

Ook ik moest dan rechtop gaan zitten : de benen lichtjes gespreid en gebogen, zodat mijn stijve paal nog beter zichtbaar werd voor Stefaan, die zonder enige uiterlijke gêne mij als een soort gratis porno-spektakel stond te bekijken. Voordat hij met dat onderzoek begon, ging hij opnieuw een en ander noteren, zodat ik daar enkele ogenblikken (die opnieuw uren leken te duren) naakt te kijk zat. Eindelijk begon hij mijn borst en rug te beluisteren· “Toevallig” raakte hij met zijn ellebogen mijn stijve pik aan : vooral de eikel beroerde hij zachtjes. Dat was géén medisch onderzoek : dat was gewoon misbruik van positie. Hij speelde met ons een spelletje, om ons zo geil mogelijk te maken. Tergend langzaam keek hij daarna in de oren, de neus, zaken die hij toch ook had kunnen doen, terwijl ik nog neerlag. Natuurlijk kon ik in deze houding Stefaan ook béter bekijken : ik zag dat zijn pik ook niet meer in neutrale stand was, maar een klein beetje opgericht stond. Hoewel ik me héél erg vernederd, belachelijk en beschaamd voelde, begon ik deze hele toestand ook wat opwindend te vinden. Helaas eigenlijk.

“Ga maar op je buik liggen,” zei hij nu. Opnieuw moest ik de hele “massage” ondergaan : hals, rug, flanken (vooral zachtjes) en onderrug werden afgetast. Ik voelde mijn stijve paal tegen die onderzoekstafel drukken. Het was eigenlijk een geil gevoel. Bij mijn billen gekomen, bleef hij weer haperen : hij streelde, kneedde mijn kontkaken· trok ze wat uiteen, bekeek mijn kontgat (Stefaan ook, veronderstelde ik heet) en gleed met zijn handen langs mijn heupen naar beneden, om zachtjes mijn pik aan te raken. Weer kon ik een zacht gekreun (van genot) niet onderdrukken. Dat was het signaal voor hem om op te houden en mijn benen af te tasten : de dijen kregen weer bijzondere aandacht. Hulp, dacht ik plotseling, nog even en ik spuit deze tafel onder. Dat was precies wat hij wilde, realiseerde ik me in één oogwenk.

“Even je kont onderzoeken op aambeien,” zei hij. Lap – daar zal hij mijn kontgat binnendringen, dacht ik. Ik voelde hoe zijn gehandschoende vingers in me binnendringen. Ook dàt was méér dan onderzoeken : hij rekte mijn gaatje gewoon uit. “Spreid je benen wat,” vroeg hij. Ik deed het. En onmiddellijk daarop ging hij noteren. Alsof hij me eerst in die geile houding willen leggen, alvorens hij ging opschrijven. “Fijn zo,” zei hij verder, “nog even je prostaat aftasten.” Alsof dat op ònze leeftijd al nodig was. Maar opnieuw drong hij met zijn vingers mijn aarsgaatje binnen. Hij drukte met zijn vingers zo sensueel tegen mijn prostaat aan, dat ik het niet meer hield. Ik kreunde, hijgde, greep met mijn handen naar mijn pik, maar het was te laat : ik voelde het zaad uit mijn pik spuiten op de onderzoekstafel, tegen mijn onderbuik – kreunend lag ik daar, op mijn buik, geil, onder de hete, bijna brandende blikken van Stefaan. Mijn schaamte kende nu geen grenzen meer : ik voelde me gewoon rot, kapot, vernederd, doorverlegen. Maar dat stukje arts grijnsde : “Oh, je bent klaargekomen, ondanks je masturbatiepraktijken gisteren. nou ja, dat kan iedereen overkomen, zeker op jullie leeftijd. Op zeventien zijn jongetjes hete hengsten.” Ik had een kop als een boei. “Sta maar op,” zei hij. Hij gaf me een papieren zakdoekje, waarmee ik het sperma moest verwijderen van de tafel én van mijn onderbuik. Dat alles terwijl Stefaan stond toe te kijken, met een brede grijns om de lippen én een stijve pik

“Op de rand van het bed zitten,” zei hij nu. Ik deed het. reflextesten. Daarna deed hij me nog enkele evenwichtsoefeningen doen, die Johan niet had moeten doen. Hij liet me op één been staan, natuurlijk met mijn gezicht (én dus ook iets gekalmeerde paal) naar Stefaan toe, die genoot van dit aanblik. Niet alleen met de ogen, maar ook met zijn lul : zijn pik vormde toch al een hoek van negentig graden met zijn buik. Even vrank als hijzelf, bekeek ik Stefaan zijn geslacht. Gewoon uit weerwraak : tenslotte had hij toch ook iets discreter kunnen zijn in zijn gluren. Daarna liet hij met met mijn rug naar Stefaan staan. Ik moest vooroverbuigen. Hij trok opnieuw mijn kontkaken uiteen. Zo kreeg Stefaan nog een extra blik op mijn kleine gaatje. “Kleed je maar weer aan, jongetje,” zei de dokter smalend· Ik deed het razendsnel. Wierp vlug nog een blik op Stefaans blote en halfstijve paal en verliet het kabinet.

Voorlopig einde.

 Als iedereen aan de beurt was geweest, kwam de dokter de kleedkamer binnen. Naar jaarlijkse gewoonte kreeg iedereen een brief mee, gericht aan zijn ouders : de resultaten van het onderzoek, eventuele doorverwijzingen naar een specialist. Maar sommigen van ons kregen twéé omslagen : Johan en Stefaan ook, zag ik, maar ook ikzelf. Die tweede omslag was aan onszelf gericht. Ik kon vermoeden wat erin zou staan : het zou wel over die extra afspraak bij die homo thuis gaan.

vervolg hoofdstuk 3

chapter 52

Chapter 52 of Tim and Michel

(still seen and spoken through the view of Jamey)

 “No, and I am sure he couldn’t have gotten out. No idea he was that smart”.

We started to look around the cabin. Both cars were still there and there was no sight of him. Michel kept looking but I decided to go inside. I walked over to the table. There were still some bits of the rope on the ground. Not a lot. Most of it looked like it came from where he had been tied with his legs to the table. I stood up, that is odd I thought. There was not any sign of the weights that had been on his balls. I saw the ones lying on the stack but there should have been more of them.

“Hey Dennis, something’s not right here.”

“What is it Jamey?”

“Look at this, there is some rope but not all of it and look at the cuts. Then there are the weights it seems that the ones he had on him are missing as well.”

“What do you mean Jamey?”

“Well it almost looks like someone else has been here. Look this is rope is cut.”

“Oh I see, so now what?”

“Well first make sure the others stay outside ok. If Michel wants to come in fine but we need to try not to disturb in here too much.”

Dennis walked towards the door and just stopped Paul from entering. “Hmm better stay outside for a bit Paul, where is Michel?”

“I think he is losing it to be honest. I think he searched the cars and looked around and I suspect he is coming back to the house in a moment.”

“Ok make sure when he gets back here that he is kept standing at the door.”

“OH why is that?”

But before Dennis could answer it was Michel who came closer to the door.  “Where can he be? If he is not in the house and not down here. I haven’t looked on the bed yet. Let me get in so I can.”

“Wait!” He heard Dennis say.

“Why, I am sure he is so afraid of me that he is hiding under the bed I want to make sure he knows I am not mad.”

“Calm down Michel, he is not under the bed ok.”

“You found him, where is he?”

“Jamey you better come down here.”

When I came closer to the door I saw that Dennis was holding Michel, stopping him from entering.

“You found him Jamey?” Michel asked. He looked white, very white, almost as he was in shock.

“No, not yet Michel but why don’t you come in and sit on the couch.”

“You know where he is?”

“We might yes, so just come in with us. Get a glass of water Dennis.”

I heard that Dennis whispered something to Paul and then walked into the kitchen to get a glass of water. I put Michel instead of on the couch on one of the chairs at the table. I could explain best down here I hoped.

Dennis wanted to give him the glass but I said, “Wait, let’s see how he responds, you might not, well you know…” He nodded.

“Michel, Michel, look here.” Michel turned towards us, his eyes looked wild.

“Where is he Jamey? He knew I loved him and that I would never hurt him.”

“He knows Michel he knows but Michel, please look at this.”

I showed him the rope.

“Yes that is the rope he left it behind.”

“No Michel, look at it, it has been cut and the other thing is that all the weights that were hanging on him are missing. Also there is not enough rope here. We are still missing quite a lot of it.”

Now he looked bewildered. “What do you mean Jamey? Are you saying someone was here and let him out?”

“No, we think someone took him away and left the weights and probably the rope around his hands as well.”

“No, no no no no no no no no…” Then he started to cry.

“Take him to their bedroom Dennis then go outside and explain to the others. I will need to give my granddad a call.”

I saw that Dennis took Michel with him to the bedroom on the first floor. Paul was standing outside in the door and I got the feeling the others were not far away from him.

“Can we come in Jamey?”

“Yes but head straight off to the steps upstairs ok. I don’t want any of you walking around down here.”

“Ok, are you right, do you really think someone took Tim?”

“That is what it looks like. I hope I am wrong but at the moment it is strange that he is missing isn’t it?”

“Yeah, but we think he just left for a walk or so.”

“He might have been but did you find more rope and the weights somewhere?”

“No, but we didn’t really look for them.” Martin said.

“Well maybe two of you can go and do that and the others go upstairs and help Dennis to keep Michel quiet.”

“What will you do?” Brandon asked.

“I will call my granddad and he can call Michel’s dad and they will know what to do with Tim’s dad ok.”

“Oh shit his Mom. You think this might be Tim’s Mom?” Brandon said startled by his own conclusion.

I had reached that in between as well and found that it all might make this look a lot more serious than it was when we entered.

They left and went outside again or upstairs. I got my mobile phone out and called. Granddad should be home and I was glad when he answered real fast.

“Jamey, I didn’t think you would have time to talk with your old granddad this weekend.”

I smiled. “No, granddad but I need your help. As far as I can tell Tim has gone missing. He is not here where he should have been.”

“He run away or just went out for a walk?”

“No, I think this is more serious…” Then I started to tell him what I had discovered so far.

He was quiet when I came to the point that I had sent Martin back outside again and Michel and Dennis were upstairs.

“You think it is his mom Jamey?”

“No idea but that is the first thing that came into my mind, although we kept this a secret. There are not a lot of people know that where we are exactly Granddad.”

“You want me to call the police and meet you there?”

“Yes and convince them as I was not sure they would come if I called and also call Michel’s dad and he can tell Tim’s dad best I think.”

“Yes of course I will do that as well. Leave your mobile phone on ok and I will ring back as soon as I know what is going to happen.”

I hung up and to be honest, I was glad that neither Michel nor I had to make those last two calls. The police well I had thought about that and I just knew I would not able to convince them. We needed bigger city guns to convince the locals down here and now the waiting started. I walked over to the stairs and looked at the room. Was there anything else that was different?

I might have missed something but so far the rope was one of the only things that was there that was not the same as it had been before.

Martin opened the door, “Can we come in?”

“Yes, but just walk straight down here ok.”

They walked on the stairs and said to me, “You looking for something?”

“No, not really. I suspect you didn’t find anything outside right?”

“No nothing at all.”

“Ok, just stand behind me and look at the room. Remember it as it was before we left; is there anything at all that has been moved?”

“What?” Martin asked.

“Is there anything that has been moved since we left?”

“Doesn’t look like it.” He said after a few moments. Look even the DVD player is still on and the controls are still on the ground and the table.”

“Yes I had seen that too and the vacuum cleaner is half way on the floor between here and the kitchen. I think that is where it was when we left as well.”

“So, what does it mean then Jamey?”

“Well for one thing, Tim didn’t walk around a lot but if he left he left almost straight from the table to the door and that is odd don’t you think? He had some lunch but not that much. If he planned to run away he would have gone to the kitchen and there was nothing to be seen of any presence there either. Also… he left his clothes.”

“Oh that, yea that is strange.”

I noticed that he looked around again.

“Well we can stay and sit here forever but it is not going to move by itself so I guess we came to the right conclusion. I think we better go upstairs and leave this for now. Let’s see how Michel is doing.” I said.

We went upstairs and found the door to the bedroom open.

“Hey, you find out anything else Jamey?” Dennis asked.

“No not really to be honest, just confirmed so far my thoughts.”

I could hear Dennis say damn very softly.

“Hey Michel, how you doing?”

He looked up when I said his name.

“You think he has been taken right Jamey?”

I sat down beside him on the bed. He looked vulnerable very much so I thought. I should take this easy I thought as long as I was not sure what had happened at all.

“I think he might but I am no police detective, Michel. I just found those few things that I told you downstairs odd and that is enough for me to make me wonder ok.”

“Yes I guess but who?”

I noticed that Martin almost said something but he got an elbow from Brandon.

“I don’t know, we just have to wait and see. I called my granddad and he will inform the police. That should make it a bit easier to get them convinced to come out here. I was not sure they would if I called.”

“Hmm, good thinking of you Jamey.” Brandon said.

“Yea, I also asked him to call your dad Michel.”

I saw him startle when I said that. “Sorry I thought he had a right to know.”

“Hmm, yea good idea Jamey. And…”

“I am sure he will be contacted as well.”

Then my phone went off and I stepped a bit back towards the door.

“Jamey here.” I said.

“Jamey I just wanted to let you know that the police are on their way. I also got the detective from down here involved and he should be on his way as well although he will be later.”

“Ok, I will make sure we will greet them in front when they get here.”

“Good, now I suspect that Michel’s dad will be on his way soon as well. I am going to go over with him to Tim’s dad. Not sure if he will come around but we will see.”

“Ok, how did he respond?”

“More or less as you can expect.”

“Hmm, did the police give any time window when they would arrive?”

“Yes in about fifteen minutes from now they should be there.”

“Thanks let me know when there is more news ok.”

“I will, just make sure you take care of Michel, Jamey.”

We ended the call and they looked at me.

“The police are on their way and should be here in fifteen minutes. We better decide who is going to do the talking to them. I don’t think it is a good idea if you do that Michel.”

“Oh you, well maybe not.” He said.

“We can do that Jamey, you and me.” Dennis said.

He was definitely showing he was the most mature one.

“Do you have to tell them about the rope?” Michel asked.

“Yea I think we need to….”

“But that means they will want to talk with me for sure Jamey.”

“Oh, yea they might. I looked around at the rest. You know what this will mean of course?”

I saw their faces go from one side to the other and back.

“Are we ready for this?” I asked again when no one said anything.

“What do you mean?” Dennis asked.

“Well that we are gay for sure, that we maybe do other stuff as well…..” I said.

“Oh…” and while he said it he kept his mouth open realising what might happen.

I could see that everyone was starting to think about it and that no one wanted to say the first thing. I am not sure the others knew what the consequences were and how to deal with them.

“Umm, guys I….” Dennis started but stopped half way through the sentence.

“I think we all realise that this is something we don’t want. We are not ready for it and have not even thought about it, so I haven’t the answer on this one either but I know cops and they will continue to ask us questions until they are sure they have the right information. They won’t easily believe that Tim was abducted if we don’t present the full clues and if they don’t believe these are right. So the rope and that nothing was touched and the missing weights are three important things in this. And with that said they will know what has been going on down here and will ask a lot more questions. So yes they will want to talk with you Michel and they will get to know the truth as well, that is if we want them to go and find Tim.”

“But can’t we be out of the picture completely like that we arrived later on this afternoon and were in town all day?” Justin asked.

“You think they won’t investigate that?”

“Umm…”

“Sorry guys but this is about Tim and me so I think I better do the talking here.” Michel said.

“Are you sure?” I asked him.

“Yea, I can’t get you all involved in this. Yes it might become known that we are all gay for sure but the rest, well if it has to come out, it has to be something between Tim and me and not all of you. It’s my fault, if I would not have bound him here then…”

“Would you do that Michel?” Justin asked.

It seems so far he was the most concerned about it all.

“No, but I want to protect the rest of you so you better stay upstairs when the police gets here. Jamey would you go down with me though?”

“Yea, I am sure they want to talk with me anyway as my granddad made this all happen.”

“I suspect so.”

We talked a bit more about it and it seems that Dennis, Paul, Brandon and Martin were as much relieved that Michel would take the heat to start with as Justin had been.

About ten minutes later a car came driving down the path. Together with Michel I went down and opened the door. We were going to meet them outside as we wanted to make sure they would accept the fact we had not touched anything inside.

“Ah, you are waiting already. Did you call some city cop earlier on?”

“Yes Sir I did.” I said.

“Something about a missing kid right?”

“Yes Sir.”

They came closer now and when they were in handshake range the first one said. “Well I am Officer Frank and this is my partner Officer Anthony.”

“I am Jamey and this is Michel.”

“Good, shall we go in?”

“Umm, no sir can we talk with you first out here?”

“Oh, why is that Jamey?”

“In there is where it happened and we need to make sure you know what happened before you go in.”

“Oh ok, if you say so. You seemed to know a lot about this stuff.”

“Yes, my granddad used to be a detective in town.”

“Oh, that’s why. Well tell us how we can help.”

“Well when we got back from a swim in the lake this afternoon, one of our friends that stayed in the cabin was missing.”

“So you had a fight and he ran away?” Officer Anthony said.

“Hmm no we don’t think so.”

“You checked to see if he went home?”

“Umm, let me finish. No we don’t think he left for home. He was in no state to leave the house without help so we think he has been abducted or something like that.”

“So he was drunk and not able to walk or anything then?”

“No, sir.” Michel now intervened, “He was bound to the table and was not able to escape.”

“What?” Officer Frank asked.

“He was bound to the table.” I added.

“So before we go forward, why he was bound to the table, is that the only reason why you think he has been abducted?”

“No, sir there are a few more things like the fact that there was nothing moved in the cabin at all. So if he left he left straight off without touching anything which seems strange to us.”

“Are you sure about that?”

“Yes we are. And Umm….”

“Yes go on.”

“Well he left all his clothes behind that were on the couch.”

“So what, he didn’t need any spare ones to take with him.” Anthony said. I saw that Frank was looking at us and then said, “No I think Anthony what they mean is that he was bound naked to the table. Not sure what is going on down here but if they are right then there is some strong evidence for abduction.”

“Oh, I see.” He looked at us now with a disgusted face.

“I think you better take us in so we can take a look around.” Officer Frank said. It seems for sure that he was the one in charge and I was happy that he was.

We let them go in first and just stayed behind at the entrance of the cabin.

“Doesn’t look too messy indeed.” Anthony said.

“No, is this the stack of Tim’s clothes?” Officer Frank asked.

“Hmm, strange indeed and no other clothes are missing?”

“No sir, not at all.” Michel answered.

“Ok, what are these for?” Officer Anthony asked pointing at the remaining weights that were on the table.

“Oh, uh…” Michel said starting to colour now completely.

“I think we will come to that in a moment and I am not sure if you want to know that Anthony”, Officer Frank said.

I saw that he started to colour now as well. I thought he might do that and I was lucky we didn’t need to answer that one at all.

“Anthony, why don’t you go upstairs and get the statements of the others while I talk with Michel and Jamey down here.”

“Oh, ok, you don’t need my help?”

“Listen Anthony. We have known each other long enough. You don’t like what was going on before the kidnapping so I will get the details down here and you try to find out where the others were this afternoon ok?”

“Yea, ok.”

“Sorry for that Guys”, he said when Anthony was upstairs.

“I want the complete story Michel and Jamey. I am going to excuse Anthony from the case because of his views. He will never be objective in this and I know he won’t mind but I need facts and the truth to do it and help the case to move forward.”

So over the next fifteen minutes we told him what had happened that day but also informed him what had happened to Tim earlier this year and how we had rescued him.

“Ok, so any idea where Tim’s mother is?”

“No, not really. I don’t think she has been in touch at all.”

“Who knew you were here guys?”

“Only us and my granddad and Tim’s dad and no one else.”

“Not even your parents Michel?”

“No, nor any of the others.”

“Because of what was going down here?”

“No not really. Well not the bit about us being gay or anything as most of us are out to our parents but well the other stuff is definitely not known.”

“Hmm, well we need to talk with all of them and the procedure is that they need to pick each of you up so be prepared to tell most of it ok, it probably will come up.”

“You can’t keep that a secret Officer Frank?”

“Sorry but if they ask why this is a kidnapping then I am sure we have to tell them why.”

“Ah, ok well I guess we need to talk with the rest for sure.”

“Good, get the phone numbers of their parents as well so we can give them a call. After that you can call them yourself. I will go outside and will make some phone calls and will be back in fifteen minutes or so.”

At that point Anthony came downstairs followed by the others.

“Ok, guys. We need to talk.” I said to them.

“He is an asshole that Anthony isn’t he?” Justin asked.

“Yea, Frank is going to make sure he is off the case so hopefully you have been honest to him.”

“We were he wasn’t too specific in his questions.”

“No, but we have another problem guys. Frank wants our parent’s phone numbers. Each of them need to personally come pick you up.”

“Damn!” Martin said.

“Yea, this is not going to be easy and I think that you all need to prepare to tell your parents most of what has going on. Not in detail but still…”

“I think I will give William a call, he better be here or he will be in deep shit as well.” Martin said.

“Yea I think we are in trouble enough already.” Jamey said with a smile on his face.

“You not going to abandon me are you Jamey?”

“No, don’t worry. But we will need to come clean to your parents about most of it for sure.”

Martin looked like a scared cat caught by a car in the night.

He walked off and I saw he had his phone to his ear. William should be here before their parents will be.  I looked around where everyone was. I saw Dennis and Paul talking with each other and also Justin and Brandon. Michel stood still looking at the table where Tim had been before we left.

The whispering was broken by a lout cry of Brandon “No, No, No …. Why… Damn….”

“You think…” I heard Justin say.

 (Let me know what you think of the chapter or send in idea’s, klick here to send me an e-mail)

 chapter 53