hoofdstuk 12

Het Medisch Onderzoek (deel 12)

Dit verhaal is niet door mij geschreven maar wordt op deze site gepubliceerd met toestemming van de schrijver. Voor reacties naar de schrijver stuur een e-mail naar       hem door hier te klikken

“Hoeft niet hoor,” zei ik, “ik sport wel in mijn slipje.” “Ook goed,” zei de jonge leraar – hij leek wel wat ontgoocheld.

Blijkbaar had hij me graag in dat strafbroekje laten paraderen. Hij wist natuurlijk niet dat ik helemaal niet de bedoeling had vanmorgen om hier aan deze groep deel te nemen. Dit was gewoon een opgelegde sport. Ik wilde dit helemaal niet. Ik deed liever volleyball of tafeltennis of zo. Er was dus geen reden om mij te straffen ! Maar ik stond hier nu eenmaal. In mijn witte slipje te kijk.

Even ging de leraar er nog op in : “Dan sport jij maar in je ‘onderbroekje’ !” De nadruk die hij op dat woord legde – het woord alleen al – vond ik heel pijnlijk. Een slipje – dat dragen jongens van mijn leeftijd. Maar toch geen onderbroekje. Dat klinkt zo negatief. Zo kleinerend. Zo vernederend. Zo ridiculiserend.

Ik zag hoe Stefan mij grijnzend in de gaten hield. Blijkbaar had de leraar dat ook opgemerkt. Want hij vervolgde : “We beginnen met wat stretch- en opwarmingsoefeningen individueel en per twee.” En hij koppelde mij meteen aan Stefan.

Stefan kwam met een smerig lachje op de lippen naar mij toe. Ik voelde mijn buik kriebelen van ongemak en zenuwen. Wat zou Stefan nu weer doen om mij te grazen te nemen ? Eerst waren het wat doodgewone oefeningen… Ter plaatse lopen… wat niet echt leuk is in een slipje… Een turnbroekje of zelfs zwemslipje geeft toch wat meer support. Wat opdrukken. Allemaal nog niets bijzonders. Maar dan begonnen de oefeningen per twee. Eerst gewone situps waarbij de ene de benen van de ander moest vasthouden. Niets bijzonders nog. Hoewel ik Stefans ogen in mijn kruis voelde branden. Gewoon vernederend – en opwindend.

Toen ik zijn benen moest vasthouden siste hij zachtjes : “Ogen naar beneden – kijk maar naar je eigen kruis, slaafje !” Ik gehoorzaamde. Maar kon zo niet genieten van zijn heerlijke zwemslipje met leuke bult. Door dat bevel, door dit niveauverschil (hij kon mij rustig bekijken – ik mocht hem niet bekijken) werd ik nog ietsje meer opgewonden. Was ik dan echt zo een sub ? Zo een onderdanig jochie ? Dat het mij zelfs in groep geil maakte, wanneer ik bevelen kreeg ? Ik voelde wat kriebelen in mijn pik. Shit shit shit ! Niet nu ! Daarna was het kruiwagentje lopen. Normaal neemt de dragende partij de dijen halverwege vast. maar Stefan greep iets hoger. Zodat zijn vingers mijn ballen konden aanraken. Zachtjes kriebelde hij mijn ballen, terwijl ik op mijn handen verder “kruiwagende”. Vreselijk. Ik kon er niets aan doen. Maar die smeerlap was mij hier gewoon aan het opgeilen. Met resultaat trouwens. Want ik voelde hoe mijn pik – weliswaar nog niet in volle glorie – tegen mijn slipje aandrukte.

Toen hij kruiwagentje moest spelen, wou ik hem met gelijke munt betalen. Maar hij liet zich vallen. Klauterde even recht en fluisterde me sissend toe : “Laat dat, slaafje !” Terwijl hij dat zei greep hij me kort in mijn kruis vast.

De volgende oefening was : paardje rijden. Ook hier was ik de eerste die paardje moest spelen. En er gebeurde niet veel. Toen hij echter paardje was voor mij, voelde ik hoe hij mijn billen stevig beet nam… en alweer met zijn vingers aan mijn ballen zat te kietelen. Even glipte hij zelfs mijn onderbroekje binnen om mijn ballen rechtstreeks te kunnen kietelen… Hoe hij het allemaal klaarspeelde weet ik niet – want hij moest toch wel mijn gewicht torsen… en tegelijk wist hij met mijn ballen te spelen. Dan kwamen er opdrukoefeningen bij handenstanden : we moesten dus op onze handen gaan staan en zo wat opdrukken. Een heel moeilijke oefening vond ik – nou ja zo sportief was ik ook weer niet. Ik viel dus regelmatig om.

De sportleraar kwam even dichterbij staan, bekeek ons en zei tegen Stefan : “Hou hem wat steviger vast !” Stefan liet zich dat geen twee keer zeggen, legde pardoes zijn ene hand op mijn billen, zijn andere op de voorkant van mijn onderbroekje. Telkens ik dus naar beneden ging, voelde ik zijn handen over mijn al niet slappe lul strelen… wat het gevolg alleen maar pijnlijker maakte.

Toen deze oefeningen voorbij waren en de echte powertraining kon beginnen, vertoonde mijn slipje een overduidelijke bult… Dat van Stefan niet. Het verwonderde me eigenlijk dat hij zich op dat vlak zo goed wist te beheersen : bij het onderzoek was hij toch ook beregeil geweest toen hij me vernederde. Nu deed hij dat publiek… en hij wist zit op dat “niveau” blijkbaar heel goed te beheersen ! Naar mijn drie ‘tormentoren’ van die middag deed Stefan een duidelijk obsceen gebaar dat mijn pik stijf was ! Ik voelde mijn kop hoogrood kleuren. De leraar had het ook gemerkt, maar deed verder niets.

Eerst moesten we nu gewoon wat gewichtjes tillen om de armspieren te versterken. Terwijl we weer zo individueel bezig waren, kwam de leraar naar mij toe en fluisterde in mijn oor : “Sportlui weten zich normaal beter te beheersen, jongen ! Probeer maar van dat bultje in je ‘onderbroekje’ af te komen !” Alweer dat venijnige woord met die venijnige nadruk. Bovendien legde hij even – quasi kameraadschappelijk – zijn hand op mijn billen. Ik voelde me echt heel erg opgelaten, vernederd, belachelijk… maar ik kon er niet veel tegen doen. Ik stond dus maar te zeulen met die gewichtjes… Na nog een kwartier zei de leraar : “Dit sportuurtje is voorbij ! Douchen allemaal ! En hopelijk tot de volgende keer !”

We trokken dus naar de douches. Ik probeerde wat achterop te blijven, maar Stefan porde me aan : “Komaan, jochie ! Lekker douchen nu !” In de douches aangekomen kleedde iedereen zich helemaal uit. Ik dus ook, zij het niet zonder aarzeling. Zodra ik naakt stond riep Stefan luid : “Kijk, die heeft een stijve !” 
Iedereen keek natuurlijk dadelijk mijn richting uit. Ik had gewoon door de grond kunnen zinken van schaamte. En meteen begon met te scanderen : “Hij heeft een stijve ! Hij heeft een stijve ! Hij heeft een stijve lul !” (op de welbekende voetbalmelodie van ‘Oranje boven’). Ik wist gewoon niet waar kijken en wat doen. Ik haastte me onder de douche en zette het kraantje op ijskoud, in de hoop dat zo mijn probleem zou verdwijnen. Ze bleven nog even scanderen en spotten, maar uiteindelijk hield het allemaal op.

Na het douchen kon ik me rustig afdrogen. Stefan kwam op me af met een plastic zakje, met daarin mijn bermuda. Op die manier kon ik gelukkig toch nog “gewoon gekleed” (nou ja) naar huis, maar hij fluisterde wel dreigend wel : “Vergeet onze afspraak niet vanavond !”