Result november competition

Results November 2015  underwear picture competition.

After 46 votes the results are as follows:

1st : 145 pnts

Picture 15

Picture 15

2nd: 141 pnts

Picture 20

Picture 20

3rd: 89 pnts

Picture 4

Picture 4

4th: 80 pnts

Picture 18

Picture 18

4th: 80 pnts



Thank you all for voting. Don’t forget to vote for the november selfie underwear competition

chapter 55 of Tim and Michel

After the new chapter I got the request to make a list of characters and I must admit there are a few in this story so I followed this good idea. Here it is:

Character list:

Tim: Main character, boyfriend and slave of Michel

Michel: Main character, boyfriend and slave of Tim

Brandon: first master of Tim before he came to conclusion he is gay. Now boyfriend of Justin.

Jamey: school friend of Tim who has a grandad who is connected with police

William: school friend of Michel, on the school board with Michel and brother of Martin.

Dennis: school friend, discovers he is bi and now boyfriend of Paul

Paul: tong time crush on Dennis and since the weekend they are boyfriends

Winston: Nurse of Tim while he was in hospital and now boyfriend of Daniel.

Daniel: Intern in hospital while Tim was there and now boyfriend of Winston.

Seph: Master of Brian, Friend of Michel’s uncle and mentor of Michel.

Brian: Slave of Seph, mentor of Tim

Stephan: Nephew of Seph and goes to the same school as Tim and Michel. Also shop assistant.

Shawn: bartender at night club of Michel’s uncle and also his slave.


“What do you mean?”

“Well, I don’t know where he is … but I’ve got a hunch after I heard the stories told by Michel’s uncle.”

“Oh … and how would they help?”

“That is where you both come in. I understood you’ve made pretty good connections with the police?”

“Yeah … I know one of them quite well.”

“Could you put me in contact with him?”

“I suppose so … but not till Monday, though.”

“That’s fine. There’s a few things I need to check anyway.”

“And what about me?” I asked.

“I think that if we really want to find Michel, we need people. The police will definitely not agree to provide the kind of manpower I think we need to find him. They simply haven’t got the resources for it. But if we work together, involving every one that has participated so far, it might just work. It’s asking a lot of you, I know.”

“I’m not sure if I can bring all of Michel’s friends together.”

“Yeah … I’ve heard that there’s been almost no contact with Michel. He’s shut himself off completely. And the others … will they be willing to help?”

“If we can get them all communicating … sure. We’ll all have to overcome some personal issues … and I’m pretty sure that some of the parents won’t be happy with it though.”

‘Hmmm… that might be one of the reasons why we need the police involved. If the police ask for cooperation, Michel’s friends would surely help locate him?”

“OK … do you think you could get everyone together by Wednesday evening? Maybe at Michel’s place?”

“Yeah, I think that should work. Justin might not be able to come … as he doesn’t live nearby … but the others Sure.”

“Good, do that. Let’s say 7 p.m. at Michel’s then?”

“You’ll tell Michel?”

“No … I’ll leave that up to Michel’s uncle. He’ll be there, too.”

“OK … I think I’d better go and start rallying the troops then.”

“If you need me to talk to any of the parents, please let me know, Jamey,” my granddad said. “I’m going to give Keith a call, though, and see if he wants to meet us at 9 a. m. on Monday. Would that be OK with you?”

“Sure, that’ll give me time to sort everything else out for the Wednesday evening gathering. Keep your fingers crossed that everything works out.”

For the first time in months, I had the feeling we might be getting somewhere. I just hoped that Tim would be OK.

I got to my room and thought about who to call first. I’d tackle William tomorrow. I wasn’t sure I had strength to contact Martin at the moment. But William would be a good start to get a message though to everyone else. Then there were Paul and Dennis. But the easiest would be Brandon: he’d been the closest to both Michel and Tim … and their longest term friends.

I got Brandon’s mobile phone and I heard it ring.

“Brandon?” I heard him say.

I took a deep breath and said “It’s Jamey here, Brandon.”

“Oh! Hi, Jamey. How are you?”

“Yeah, I’m fine, thanks … and you?”

“I’m good,” he said . paused … and then added slowly, “Sorry I haven’t been in contact.”

“No problem, Brandon. I haven’t tried very hard to contact you, either.”

“How are things with Martin?”

“Hmmm … not very good. Or not as bad as it could be … depending on how you look at it. I only see him at school but I’m not allowed to talk to him at all.”

“Oh, bugger. Do you know how he’s dealing with it?”

“So far as I know … not very well. And how about you and Justin?”

“I guess more or less the same, Jamey. We have some odd chats once a week, but that’s it. He’s afraid of something but I’m not sure of what.”

“He thinks you’re mad at him.”

“I told him that’s not true … but he still believes it. It’s completely different, knowing something and feeling something. I’m sure he’s feeling guilty about it all. And I know he doesn’t want to face you guys … but he knows I still love him and he loves me … so hopefully we will get past that.”

“Have you talked with Michel lately?” I asked.

“No, I’ve tried a few times but he’s shut me out completely.”

“I know … me, too.”

I wasn’t sure what to say next. It wasn’t easy for me to talk. I’d felt safe and secure in the group … that was certainly true … but I reached that state through Tim and now, without him, I wasn’t sure. It got quiet for a moment. What should I say now?

“You called for a reason, Jamey?” Brandon asked.

Good … an opening! “Yeah … well … I … yeah … hmmm. Michel’s uncle sent someone to our place this evening that might need our help. He’s got an idea where Tim might be.”

“Wow! Where?”

“He didn’t say because he wants to make sure there’s no chance of a problem. Granddad is going to take him to Keith’s place from the police station on Monday … and then he needs to do some checking. But he might need help … that’s why he asked me to see if we could all meet on Wednesday evening. Would you be able to help arrange do that?”

“Of course ,,, anything I can do to get Tim out of the hands of that bitch.”

I smiled as I was sure that would be his response.

“OK … good … let’s make it 7 p.m. at Michel’s. But don’t say anything to Michel if you bump into him. He doesn’t know yet.”

“That’s easy, as he doesn’t talk to me anyway. Who else are you going to ask?”

“Well, I thought about asking Dennis and Paul, of course … and William and Martin. But I’m not sure whether anyone else would be willing to help.”

“Oh, I think there’s a few more people that we met at the party that might help … such as Winston and Daniel …or Seph and Brian … they’re all good friends of Tim … and Michel, too.”

“Yeah … I’ll have to check to see whose numbers I have.”

“We’ll see Dennis and Paul in class tomorrow and I think they have contact numbers for Daniel … so let’s look into that tomorrow. That leaves Seph and Brian.”

“Oh … I think I might have that number somewhere. I’ll check and let you know. If I don’t have it, we can find it tomorrow, OK?”

“That sounds like a plan, Jamey.”

“Are you going to tell Justin?”

“Hmm … yeah … probably … but not until I know more. He can’t come over anyway during the week so there’s no point in telling him anything until I know more.”

“That might be best, certainly.”

“I’m glad that we chatted, Jamey. We’ve missed you at school. Why aren’t you hanging around with us any more?”

Oh, the big question, I thought. “I’m not sure if you wanted me to, Brandon. I was more friends with Tim and Michel than with the rest of the group. And I’m not really the type of student you hang around with.”

“I didn’t know I had a type but I sort of know what you mean, though. But bullshit, Jamey. I … we want you there … so, tomorrow, join us for lunch, OK?”

“OK,” I said, hesitantly.

“I mean it, Jamey. The Brandon in the past might have cared only about sporty types but he’s gone. So join us. Most of the time, either Dennis or Paul are there, too.”

“OK, I’ll do that. We can decide whether we’ve talked with everyone. Have a good evening, Brandon,” I added.

“You, too, Jamey.”

I took a deep breath … one down … a few more to go … but that went better than I thought it might.

I looked through my phone until I found the call that Brian had made when he invited us over. I pushed the button and waited.

“Brian here.”

“Hmmm … hi, Brian. I’m not sure you know who I am … but this is Jamey from the .…”

“Of course I know who you are … from the party. Cute guy who took control ….”

I blushed. “Yeah … I guess that’s me.”

“How are you, Jamey? It’s good to hear from you as I lost your phone number and we wanted to get in contact with all of you to find out how you’re doing and if there’s any news.”

“I’m doing OK, Brian … and there’s not a lot of news to tell you, to be honest.”

“Oh … OK. I’d hoped you knew more than Michel’s uncle … maybe that Michel had been in touch with you guys. Seph tried to contact him a few times but he either hung up on him or he doesn’t even answer his phone.”

“That sounds familiar, Brian. He’s shut all of us out of his life as well. And, as a group, we haven’t had much contact, either.”

“Bummer. This must be difficult for all of you. You’re dealing with it OK?”

“I’m relatively fine as my granddad was quite understanding as far as can. But not everyonne has handled it well so far.”

“Martin’s parents, for example?” Brian asked.

“Exactly. Not good at all. I’ve hardly been able to talk with him any more.”

“Just be patient, Jamey.”

“I know … and I will be … because I can still see us together. I’m not giving up … not at all.”

“Good for you.”

“I’ve got a bit of news, though, Brian. We had a visitor tonight. Michel’s uncle send him to us. You might know him. An older gentlemen who was there at the party. I think one of the oldest people there.”

“Hmmm … you mean Karl?” he asked and he couldn’t mask the surprise in his voice.

“Yeah … that must be him. He has an idea where Tim might be. He wants us to help.”

“Ahhh … did he tell you where he thought Tim was?”

“No, not yet. He needs to verify a few things first. But he contacted Michel’s uncle for another reason and then heard that Tim was still lost.”

“Good. What does he want us to do?”

“He hasn’t said yet … maybe stakeouts or something … but first, he wants us all to meet at Michel’s place on Wednesday evening at 7. Could you be there?”

“Absolutely … not a problem. We’ll be there.”

“OK … Michel doesn’t know yet. I’m not sure his parents do either, to be honest. But Michel’s uncle will be there too.”

“Fine … 7 it is … and, Jamey … if you ever need a sympathetic ear or anything at all … remember … we’re there for you too, OK?”

“Yeah … I know you’ve been great for Tim and Michel … so, If I need anything, I’ll let you know.”

“Good. Well … thanks for the call and we’ll see you Wednesday.”

“Bye till then, Brian,” I said.

“Are you OK out there?” I heard my granddad ask.

“Yeah … I’ve made two calls so far and both of them went well.”

“I’m going to read a bit and then I’ll be off to bed, OK?”

“Yeah … goodnight, granddad.”

“Night, Jamey.”

I thought about the next morning and tried to think of ways to tackle William. Ideas went around and around in my head all Sunday and I was happy when Monday morning arrived. My granddad went off to the police and I made my way to school.

I was quite early and stood in the hall where William would have to pass on his way to his locker. About 10 minutes before class, he showed up and saw me standing, waiting for him to arrive. I saw him smile.

As he came closer, he whispered, “You’re as up tight as Martin. He was up in arms all weekend. In the end I had to do something to calm him down.”

“What did you do? You didn’t hurt him, did you?”

“I can’t, Jamey … I love him as much as you do … but in a brotherly way. But he definitely needed it.”


“But you’re obvious waiting for me to tell me something. It’s good that none of my friends is with me today as I’m sure they are reporting on my behaviour at school as much as he is doing on Martin’s. That’s why I told you to stay away.”

“Ahh … OK … that explains that. So Martin has been missing me?”

“Oh, that’s an understatement, Jamey. I think he came very close this weekend to being sent to a military academy or something. He just needs to be patient. But what did you want to tell me?”

“Yeah … hmmm. We need your help.”

“With what?”

“Finding Tim. But we can talk later … morning break, for example … otherwise, we’re both going to be late for class.”

“Yeah … as long as my so-called ‘friend’ doesn’t show up. Meet me on the other side of the sports fields. We should have a good 10 minutes to talk.”

“OK … see you then.”

With a bit lighter step, I continued on to my classroom. That information explained a few things about what had happened … and also it seemed that William was OK with us being together, too.

At break, I got out of the classroom as quickly as I could. When I arrived, William was already there.

I started to explain what the plan was.

“So … you think we can help?”

“We’ll know on Wednesday. He needed to check a few things before he was sure.”

“OK. I’ll need to think about ways to get us there, though.”

“You think your parents might try to stop you?”

“Yeah … maybe.”

“We could try to get the police to make it an official meeting … that’s what my granddad is trying to arrange today.”

“I think that might be the way to go. I think if I talk with mom about it … explain that our help was needed to help Tim … that that might help her convince dad. It’s just the Christian thing to do … he’ll go for that.”

“You think your mom would talk your dad into approving?”

“Yeah … mom is not the problem. She understands and sees what Martin wants as well. She doesn’t want to lose him and she knows he’ll go the moment he can. She’s shown a bit more respect but, so far, she hasn’t convinced our dad yet. But I know … she’s working on it. Don’t be surprised if you’re asked to come over for dinner at some point.”

“Hmmm … I’ll be prepared for that.”

“They don’t bite, you know. I think Mom is thinking dinner together would be a way to get to know you and see what Martin sees in you.”

“You think Martin might be allowed to be in contact with me soon?”

“Maybe … at least during school time. But it’s going to be a slow process, Jamey …. so just be patient. That’s what I’ve been telling Martin as well.”

“I can wait if I have to,” I said with a smile.

“Yeah … I think you both can. You’re both still young. So let me see if I can get mom on my side and then let you hopefully know tomorrow whether this plan is working.”

“Yeah … that’s fine. Just … if you see Michel, don’t say anything … he doesn’t know yet.”

“I won’t … but there’s no chance I would as he hasn’t talked with Martin or me yet. I tried twice during the school board meetings but he ignored me completely.”

“Damn! He seems to have done that with everyone so far.”

“We just need to help him with this on Wednesday.”

“Right … but not just Michel. We need to help each other, too. We had a good group of friends and now, we’re not talking at all any more. And, yeah, you were included in that group, too”

“I know … although I never know for sure what you see in that kind of stuff, Jamey. I mean sexually. I know Martin needs it but still. I did it on Sunday because I knew it would help him”

“Hmmm … what did happen on Sunday, William? Can you tell me?”

I didn’t want him to know that I was eager to know as It felt enormously exciting.

“It started when he had another argument about nothing with dad. I was there and dad told him to shut up. He then walked out and I went behind him. He slammed the door so hard that I think something fell off the wall. Dad went after him but I said I’d take care of it. Dad told me to make sure Martin knew that he’d had enough and that military school might be the only way to deal with him if he didn’t behave. So, when I got to his room, he was on his bed, ignoring me. Even after I spoke to him, he didn’t respond …so I did the only thing that might get through that thick skull of him. So I told him to ….”

Let me know what you think by email. Or start to discuss chapter down below

Chapter 56

Hoofdstuk 14 medisch onderzoek

Hoofdstuk 14 Medisch Onderzoek

Dit verhaal is niet door mij geschreven maar wordt op deze site gepubliceerd met toestemming van de schrijver. Voor reacties naar de schrijver stuur een e-mail naar  hem door hier te klikken

een onrustige nacht volgde opnieuw. Ik was zo geil. Maar afrukken zat er dus niet bij ! Ik sliep dan ook bijzonder slecht. En ‘s morgens stond ik op met een meer dan stijve lul. Mijn billen zagen nog behoorlijk rood na de behandeling van gisteren. Onder de douche probeerde ik met koud water wat kalmte in de onderste regionen te brengen. Maar echt lukken deed het niet. Gelukkig was het goed weer. Ik trok een ruime zomerbroek aan, zodat de bult onder mijn boxershort niet te veel opviel.

Vlug stopte ik douchegel, een handdoek en dat lichtgele zwemslipje in een plastic zakje, stopte alles in mijn sporttas en holde de trap af naar beneden voor het ontbijt. Ik was nog niet echt gehaast. Bij het zitten voelde ik wel dat ik de avond voordien ernstig onder handen was genomen. Maar ergens wond me dat gevoel ook op. Blijkbaar kickte ik er inderdaad op vernederd te worden… al wilde ik dat voor mezelf nog niet echt toegeven.

De enige zorg die ik had : waarom dat gele zwemslipje ? De drie hufters van gisteren avond zaten niet in onze klas – ze waren van een jaar hoger. Dus : dit was alleen tot groot jolijt van Stefan… en uiteraard misschien de twee andere kerels die bij het medisch onderzoek betrokken geweest waren.

Rond kwart voor acht rinkelde de telefoon.

“Stefan voor jou,” zei mijn moeder.

Ik voelde een ongemakkelijk gevoel in mijn maagstreek. Wat zou er nu weer in de lucht hangen ? Welke nieuwe ideetjes had hij nu weer gekregen ?

“Slaafje ?”

“Ja, Stefan !”

“Niet erg beleefd me bij mijn voornaam te noemen, slaafje !”

“Ik kan niet anders.”

“Begrijp ik wel,” hoorde ik hem aan de andere kant spottend lachen.

“Zit je zwemslipje al in de tas ?”

“Ja, Stefan,” antwoordde ik.

“Lange broek aan ?”

“Ja,” zuchtte ik diep. Het kan niet waar zijn, panikeerde in… dat ik nu nog een korte broek moet aantrekken. Dan krijgen mijn ouders zeker argwaan.

Hij hoorde blijkbaar mijn paniek, want hij begon luidop te lachen. Blijkbaar had hij meer vrijheid bij hem thuis om dat soort gesprekken te voeren dan ik hier bij mij thuis.

Toen hij uitgelachen was zei hij : “Geen probleem hoor !”

Ik haalde opgelucht adem.

“Alleen – ik wil dat je vandaag als onderbroekje je jockstraps aantrekt ! Is dat duidelijk ?”

Na het medisch onderzoek kon ik uiteraard niet meer beweren dat ik dat niet had.

“Had je niet aan, zeker ?”

“Neen, Stefan !”

“Voortaan draag je dat bij elke turnles, duidelijk ?”

“Ja, Stefan !”

Hij grinnikte aan de andere kant van de lijn. Zeker toen hij me hoorde zuchten. Okay, dit was weer een stapje verder. Maar anderzijds voelde ik mijn lul ook kriebelen bij de gedachte.

“Goed zo, slaafje – tot dadelijk !”

Hij haakte in zonder nog een reactie van mij af te wachten. Ik haakte ook in en snelde naar boven om de onderbroekjes te wisselen. Ik nam er niet te veel tijd voor uiteraard – ik wilde niet dat mijn ouders argwaan kregen – maar bekeek me zelf toch even kort in de spiegel. Man, was dit vernederend en geil. Mijn jongensbillen, rood gemept van de vorige avond nog, verpakt in die witte lijntjes. De voorkant was meer dan duidelijk overvol. Vlug trok ik weer mijn lange broek aan en holde naar beneden.

“Zakdoek vergeten,” loog ik.

Het ontbijt verliep verder heel rustig. En ik vertrok naar school. Met een klein hartje, dat wel. Stefan was er weer eens in geslaagd mijn dag met de nodige vernedering te spijzen.

Toen ik  school aankwam, was ik bijzonder zenuwachtig. Wat zou me nu weer te wachten staan ? Dat het meer zou zijn dan wat ik vermoed had, was alvast een zekerheid. Die jockstrap bood me daartoe een onzeker houvast. Hoe ver zouden ze het drijven ?

Zodra ik de schoolpoorten binnen fietste kwamen de drie tormentoren van de avond voordien naar mij toe. Stefan was nergens te bespeuren. Ik voelde alweer meer dan onraad…

“Hoi, kereltje, lekker geslapen ?”


“Niet gerukt ?”

Ze stelden die vraag iets te luid naar mijn zin. Maar ik antwoordde eerlijk “Neen.”

“Gehoorzaam ook nu ?”


“Wij vonden het ietsje te zwak kom je alleen maar een bepaalde zwemslipje op te leggen. Vandaar het bevel om ook een speciaal sportonderbroekje aan te trekken… zeker gezien je dat moest dragen bij het medisch onderzoek…,” grijnsde één van de kerels.

Daar waren ze dus blijkbaar ook van op de hoogte. Ik stond er wat ongemakkelijk bij.

“Mogen we dat even controleren ?”

“Hier ?”

“Nee…. wees gerust… zo ver gaan we niet,” reageerde die kerel… en vulde meteen met een grijzend spotlachje aan : “nog niet !” … en ging dan verder : “Plaats je fiets maar in de stalling en kom daar naar ons toe !”

Zodra mijn fiets gestald was, ging ik naar hen toe. Ik zag dat Stefan op een kleine afstand en met een brede grijnslach op de lippen stond toe te kijken.

“Volg ons.”

Ze gingen opnieuw naar de toilet-ruimte waar ze me de dag voordien onder handen hadden genomen.

“Trek je broek maar uit !”

Ik liet mijn lange broek zakken, denkend dat dit voor hen voldoende was. Zo konden ze toch controleren dat ik die jockstrap aan had. Ze stonden genietend toe te kijken.

“Helemaal uit.”

Ik begon mijn boots los te knopen… trok die schoenen uit, en trok mijn broek helemaal uit.


Ik overhandigde hen mijn lange broek. Met de nodige zenuwen. Want wat zou dit nu weer betekenen ? Ze konden mij toch niet naar buiten sturen met alleen maar die jockstraps aan. Spottend stonden ze mij te bekijken. Mijn pik die al sinds gisteren niet meer helemaal slap was geweest, begon weer helemaal op te spelen tot groot jolijt van het drietal.

De brutaalste van de drie – diegene die me de avond voordien gewoon voor de pijn had geslagen – pakte mijn kruis beet en speelde zachtjes met mijn pik doorheen de jockstrap. Ik moest diep ademhalen… zoals wel eens gebeurd als je in het zwembad te plots kopje ondergaat en weer bovenkomt. Gewoon van pure geilheid.

Terwijl hij zo bezig was, stonden ze commentaar te geven.

“Dat wordt straks een succesnummer in de omkleedruimte.”

“Zeker weten – wie draagt in ons landje nu een jockstraps ?”

“Lekker vernederend…”

“Zeker als dat speelgoed daarbinnen zich niet weet te beheersen…” – nu schaterden ze het uit.

“Kan ook plezant worden op de speelplaats straks !”

Nu hield ik de adem helemaal in. Zouden ze me straks en plein public vernederen ?

Ondertussen was een van de andere twee achter mij komen staan en streelde mijn blote billen.

“Nog steeds een leuk kleurtje van gisteren avond !”


“Voel je het nog,” vroeg hij terwijl hij me nog een paar kletsen op de kont gaf.

“Ja, meester,” antwoordde ik.

“Goed zo, boy !”

Nu haalde een van hen een afgeknipte jeansbroek boven. Een cut-off zoals dat zo mooi in het Engels heet. En cut-off was hij heel zeker. Behoorlijk kort.

“Aantrekken !”

Dat was het dus. Ik moest van thuis uit geen korte broek aan, omdat het waarschijnlijk gisteren nog afgesproken was na mijn vertrek dat ze me er zelf eentje zouden bezorgen hier op school. Ik kon niet anders dan gehoorzamen – ze hadden me immers mijn lange broek afgepakt. Het broekje was echt wel krap. De maat kon ik niet meer lezen… want het was behoorlijk afgewassen en afgebleekt, maar het was heel zeker een maatje te klein… te meer daar ik de laatste tijd omwille van mijn “stijfheidsprobleem” halverwege mijn lichaam meer en meer baggy pants was gaan dragen. Dat camoufleerde iets beter. Nu was er van camouflage geen sprake. Ik liet mijn t-shirt netjes uit het broekje hangen… zo werd er nog iets bedekt. Maar dat was uiteraard niet naar hun zin : “Truitje in broekje, je kent de regels !” Ik gehoorzaamde alweer.

“Okay, boy ! Tot straks op de speelplaats,” zei mister brutallissimo nog eens, terwijl hij me nog eens in het kruis greep.

Zo werd ik naar buiten gestuurd… Ik voelde me bijzonder vernederd, opgelaten… belachelijk. In zo een kort afgeknipt shortje zou ik op eigen initiatief nooit rondlopen. Zodra ik op de speelplaats was, riepen ze me : “Boy !” Ik stopte en keerde op mijn stappen terug. “Vanavond na de lessen verwachten we je weer op dezelfde plaats, tenzij je zo naar huis wil gaan straks !”

Het was een van de hele eerste keren dat ik ernaar uitzag om dat sportles te beginnen. Dat betekende dus : dat alle leerlingen van de klas in turnbroekje moesten lopen op de speelplaats. Dan zou ik tenminste niet meer alleen zo belachelijk rondlopen.

Toen ik buitenkwam was er niemand die met me lachte. Toch niet zo duidelijk. Het leek me allemaal vreemd. Ik merkte wel enkele spottende blikken. Maar echte agressieve contacten waren er niet. Waren de andere leerlingen, zeker die van mijn eigen klas, ingelicht over de situatie waarin ik verkeerde ? Ik had er geen idee van. In ieder geval lieten ze me behoorlijk met rust. Ook mijn drie tormentoren deden niets meer tot hiertoe. Het voelde zo gek aan.

De wind streelde langs mijn lange benen. Ik voelde hem kriebelen over mijn dijen. Dat zal wel altijd zo geweest zijn, zeker op woensdag als we turnles hadden en in ons korte broekje op de speelplaats moesten verschijnen. Maar vandaag was ik me er precies veel bewuster van. Ondanks het feit dat deze nieuwe vernedering quasi onopgemerkt voorbij ging. Eigenlijk was het toch wel erg om op mijn leeftijd zo te moeten gehoorzamen. Niet eens aan mijn eigen ouwelui, mijn ouders. Maar aan die hufters van schoolmakkers, die er een genot in vonden mij te vernederen. En het ergste was nog steeds : ik genoot ervan !

Zoals jullie eerder al konden lezen zat Stefan naast mij in de klas. Niet zo’n leuk idee natuurlijk. Want uiteindelijk liep ik wel met een super kort broekje aan, dat straks bij het zitten nog wat korter zou lijken. Bovendien was ik zo wie zo al supergeil. En toch was het een opluchting dat mijn klederdracht in het openbaar zo onopgemerkt leek voorbij te gaan. De psyche van een mens is heel vreemd, nietwaar. De kleine brokjes hoop waar je je aan vastklampt.

In de klas bekeek Stefan me grijnzend. Zijn ogen gleden onmiddellijk naar beneden zodra ik op de bank zat. De al heel serieus afgeknipte broekspijpen van deze ooit lange jeansbroek leken nu inderdaad nog korter. Zo’n flodderig loopbroekje had gerust kunnen concurreren met de kortheid van de pijpjes in deze nieuwe zithouding. Stefan genoot zichtbaar. Toch op zijn gezicht. Vermoedelijk had hij zich de laatste dagen rijkelijk afgerukt, zodat zijn ik niet meteen beantwoordde aan de grijzende smile op zijn gezicht. Als de leraar op het bord aan het schrijven was, legde hij zo af en toe zijn handen op mijn dijen. Soms lagen ze daar gewoon. Soms begon hij zachtjes te strelen – wat uiteraard een zeker effect op mijn jongeheer had … wat hij uiteraard weer superleuk vond. Gelukkig zaten we hier op de laatste bank, zodat hij tamelijk onopgemerkt zijn gangetje kon gaan. Een paar keer maar greep hij ook mijn kruis vast. Knikte goedkeurend. Wellicht om te voelen dus of mijn pik niet helemaal een ‘slap ‘janus was. Ook het tweede lesuur verliep ongeveer hetzelfde. Zonder echte noemenswaardigheden. Ongemerkt hield Stefan me wat op temperatuur.

Toen de bel eindelijk rinkelde voor het ontspanningskwartiertje, was ik ietwat opgelucht. Alhoewel toen ik opstond merkte ik dat het spelletje van Stefan wel zijn gevolgen had. Dat belachelijk kort afgeknipte broekje stond nogal met een tentje vooraan. Ik wilde een en ander wat bijschikken, maar Stefan knikte beslist van neen ! Ik bleef dus maar van het hele zaakje af. Ik keek er dus eigenlijk al naar uit dat we nu allemaal in kort broekje zouden lopen. Al moest er inderdaad nog één hindernis genomen worden. Een hindernis waar ik tot hiertoe nog niet zoveel rekening mee gehad gehouden, gezien de omstandigheden. Ik ging zo snel als mogelijk naar de kleedkamers.

In de kleedkamer trok ik dat afgeknipte shortje uit, maar hield de boven kledij nog aan. Gewoon om één en ander te verbergen. Mijn boven kledij zou met gemak mijn jockstrap verbergen… en dus ook de eventuele rode tint die daar nog aanwezig was. Maar Stefan knikte beslist van neen. Ik trok dus ook de bovenkleding uit. Met een diepe zucht. Bang afwachtend voor wat zou komen. Ik stond er  uiteindelijk alleen nog maar in mijn jockstrap. Enkele klasmakkers merkten dat op en begonnen te lachen. Eentje vroeg spottend : “In een super sportieve bui, joch, of gewoon flikker ?” Ik wist niet goed wat antwoorden. Maar Stefan genoot. Ikke : “Hoe bedoel je ?” Die knul weer : “Nou ja, dat zijn toch die Amerikaanse sportonderbroekjes hé, wat jij nu aan hebt. En die zijn in Amerika voor de ‘jocks’ (de sportlui) of overal ter wereld voor de ‘flikkers’…”  Hij keek nog even genietend en ging verder : “En gezien we hier niet in Amerika zijn zou ik dus besluiten…”

hoofdstuk 15