chapter 58 of Tim and Michel

Yeah … they might have. We’re not sure about that. But let’s just say that it’s happened in the past.”

“Bastards!” Seph said aloud.

At that point, I felt Michel start to shake nervously. I rested my hand on his shoulder, trying to reassure him. He looked pale. I nodded at Brandon and pointed to the kitchen. He looked at me … then at Michel … and I think he started to realise what I wanted.

“Come on, Michel … let’s get something to drink. You show me where everything is in the kitchen.”

I saw Michel’s mom start to get up. “I can do that, Brandon,” she said.

“No … you stay here. We can handle this, can’t we, Michel?”

In the meantime, Brandon had taken hold of Michel’s hand and was pulling him along.

“Yeah, mom. We can manage. You’ve done enough,” Michel said.

When they’d left, Brian said, “Good … I think that was done nicely, Jamey. I think Michel has heard enough.”

“I agree,” Seph said.

“He looked like he was going to throw up or something,” William added.

“He’ll be OK … it’s all just too much to deal with,” I said. “But Karl … what’s the plan?”

“Well Jamey first of all … you need to realise that this is dangerous. No wandering around on your own. Always stay together … and, by together, I mean together … the buddy system … so do nothing on your own, OK?”

Damn, I thought as I’d looked forward to spending some time with Martin. “In that case, it’d be best if the stakeout was done by two people who aren’t associated … If you know what I mean,” I said.

“Yeah … that might be best. We don’t know what they’ll do if they see two of you making out. It probably would give them a reason to take action … and we don’t want any of you be abducted, too, do we?”

“Hmmm … no sir,” I said firmly.

I felt Martin squeeze my hand at that last part of the answer. I looked at him and smiled. He pulled gently on my hand then, his head pointed towards the door that led to the hallway. I saw that, while waiting for the drinks. the rest were talking among themselves. This just might have been the right time …if any. I followed him and quietly closed the door.

We stopped at the bottom of the stairs. “Are you OK, Martin?” I asked him to start.

“Yeah … I’m just missing you, Jamey.”

“I know, Martin … but we can do this. We can be strong, you know.”

“I know … but I’m not sure for how long. Whenever I see you at school, I just want to go up to you and kiss you … you know?”

“What’s stopping you, then?” I said with a smile.

Before I finished the sentence, though, his lips were touching mine. Electricity went through me and I felt my dick instantly become hard again. Our lips parted and our tongues started to dance. I’d missed this … I’d missed this more than I thought.

I inhaled the smell of Martin one more time. It felt like I was smelling weed … giving me energy and a lot of power. Together, we could handle anything, I thought. I needed to breath and pushed him away gently.

“Wow!!! That is what I needed!!!” Martin exclaimed. I saw him look at my crotch.

When his gaze reached my eyes again, I smiled. “Not here, Martin,” I warned him.

I’m not sure if he heard me or not as his hands reached to unzip my jeans.

“Martin!” I said, more harshly this time.

He looked up again. He looked around and said, “Upstairs, then” … almost pleading now.

“Hmmm …this isn’t the time or place, you know.”

“I don’t care.”

“Oh … so you wouldn’t mind hurting Michel when he might see us while ….”

He started to blush. “Sorry, Jamey, but ….”

“Just be strong, Martin. You can do it … and make sure you take care of yourself, too.”

“You mean ….”

“Yeah.”

“William told you then?” he whispered.

“Yeah … listen to him. I agree, OK? I don’t want you to work against him or your mother. I don’t want you to end up in military school.”

“Me neither.”

“We’ll be smart then, won’t we? I know you want to do this for me but this is not what I want, OK?”.

“OK, Jamey. But you still love me, don’t you?”

“Don’t ask stupid questions!” I pulled him closer again. We did a repeat of that first kiss. This time, though, it lasted and lasted and ….

“Shit” I heard Martin say as he ended the kiss. No, I thought. I pushed him away. He was blushing furiously.

“What is it, Martin?”

“I just … well …you know, Jamey,”

“Hmmm … you’d better go and clean up in the toilet. I’ll see you back in the living room, OK?”

“Wait!” I said when he started to move away. “I’m so going to have fun with that in the future, you know, Martin. You’re so easy to trigger. Yeah … ‘am looking forward to making you last, for sure.”

“Stop,” he said, “or I’ll cum again.”

Then he turned around and left as he said, “I can join you again and hold hands.”

“Yeah … I’d love that.”

He walked towards the toilet with his hands in front of his pants. The kitchen door was on the other side.

I turned around just as the door to the living room opened. “Are you OK here?” Brandon asked.

“Yeah … we are.”

“Well, drinks have been served … so come back in so we can discuss what we’re going to do.”

For the next hour, Karl lay out his plans for the next few weeks. He told us it would not be easy but with all of us helping, his plan might just work. We’d go out on the Saturdays in pairs. On the first weekend, there’d just be two pairs to see who was going to church and to mark some targets we could follow home after church in the weeks after that. The pairs would mingle and we would always make sure that there would be another couple there at the beginning and at the end of the church service, which usually lasted almost two hours, we were told. It might take a short period or it could take months … so it was important that we were committed to doing this.

The church wasn’t very close by … so that meant that we needed to stay overnight nearby the night before to make sure we’d be there on time. It felt strange to watch a church on a Saturday … but it was better than the Sunday … for it gave us time to have a weekend day at least. Pairs were made up for the stake out and a schedule was prepared as well. The pairs were as follows:

Brandon and Paul

Dennis and Winston

Jamey and Mark

Daniel and Justin

Martin and Tom

Brian and Shawn

Michel wanted to join in but, for more than one reason, it was better not to do that. Granddad, Michel’s uncle, Seph and Karl would participate as well. They would be close by but never in sight. Brandon, Paul, Mark and me would go next Saturday. Oh, yeah … Karl had made up the list together with Michel’s uncle but two names on the list were unknown to us. Karl told us they were his nephew and his boyfriend and they’d love to join in and help. When Michel asked if they knew the complete story, Karl replied that it seemed that his nephew had more in common with him than he’d imagined.

“Oh… OK,” Michel said.

Most of the group left quickly after we’d made all the arrangements. William pushed Martin out but not before he told me that things were starting to look better at home. When grandad started to get ready to leave, too, Michel asked if I could stay for a while,

“Yeah … of course … if he wants to.”

“I’d like that,” Michel said, smiling a bit.

“I’ll stay then, Michel,” Jamey said.

“Are you OK with everything, Michel?” Michel’s uncle asked.

“Not sure uncle. It will have to do though.”

“Just … if you need to talk, call me, OK?”

“I will. Shall we go up to my room, then, Jamey,”

“Ummm … Michel … it might be better if you both stayed downstairs,” Michel’s dad interjected.

Michel looked at him. I thought he was going to say something, but he just turned around and walked to the door.

“I’ll come in a second, Michel. I just need to ask your uncle something.”

“OK … just don’t stay down here too long … as I’m not coming down tonight any more.”

“Go on up. I’ll bring us some drinks as well.”

“And a snack, Jamey,” he added while closing the door.

“You were way too harsh on him, brother.”

“Don’t start now, OK? I just want what is best for him and for Jamey’s safety.”

“Oh, I think Jamey can defend himself quite well,” Michel’s uncle answered.

“Just leave it, brother. I don’t want a repeat of a few weeks ago. Let’s just agree to disagree, OK?”

It seemed that I was trapped in something that had been going on for the last few weeks.

“You wanted to talk with me, Jamey?” Michel’s uncle asked.

“Yeah … if I can.”

“Why not talk in the kitchen?” Michel’s mom suggested.

I followed Michel’s uncle into the kitchen and just caught the start of what seemed to be a heated conversation between Michel’s parents.

“You’re going to be OK up there, Jamey. Michel is not going to do anything. I’m sure of that.”

“I know that. That’s not my concern. Have you noticed anything about Michel lately?”

“What do you mean?”

“Well anything about eating habits or ….”

“I’ve hardly been here and Michel hasn’t left the house except for school … so, no … I don’t know anything that would help.”

“He needed help upstairs, getting into the shower … and I Always thought Michel was quite a well-developed, buff guy … but that’s changed. I could count almost all of his ribs. He must have lost quite a bit of weight. Didn’t you notice how his t-shirt was very loose and his jeans almost falling down?”

“Yeah … I noticed his t-shirt as he used to wear them quite tight at one time.”

“I think he’s doing that on purpose. He might be eating but I suspect he throws up the moment he returns to his room.”

“Damn! I’m not sure I’m the proper person to raise that with his parents.”

“I’m not sure I am, either, to be honest . And I’m certainly not sure at the moment that I want to tell them I helped him undress.”

“Did he really need your help then, Jamey?”

“Yeah. I’m not sure you noticed but he never stood alone anywhere in the room for very long. Most of the times he made sure he could sit down.”

“I thought that that was just because … well, you know … he didn’t want to be the centre of attention.”

“No … it’s clear that he didn’t have the energy to stand very long, sir.”

“Damn! I might need to talk with his mother then. Maybe she’ll see the light.”

“Maybe. If not, let me know, OK? I can always talk with granddad to see if he knows off a solution.”

“Good idea. It seems that, at his age, he might have some influence. I guess you’d better go up to Michel and see how he’s doing. If you need anything, Jamey, let me know.”

“I will and, if I notice anything else with Michel, I will as well.”

“Good.”

We shook hands and I went into the living room.

Michel’s mom came towards me. “Be careful, Jamey. Michel puts a lot of trust in you. Even we’re not allowed in his room any more. Don’t hurt him, OK?”

“I never would. I know you don’t know me but we were quite good friends … all of us are, you know.”

I could hear Michel’s dad make a strange noise when I said that. I’d had it with him, though, and with Michel’s mom. I felt sufficient courage to say, “I’m sorry, sir, but you’d better stop implying anything is amiss. We’re all very monogamous … we don’t sleep around like you seem to think.”

I didn’t wait for an answer. I felt a little push from Michel’s mom but also saw a smile on her face as she urged me towards the door which led up to the stairs to Michel’s bedroom.

Michel’s bedroom door was closed. I knocked on it.

“Come on in, Jamey,” Michel yelled from inside.

I opened the door and stepped inside.

“I thought I’d better get ready for bed as I’m tired,” Michel said.

He was lying in bed under the covers but still with a t-shirt on.

“If you want to go to sleep, I can leave, Michel.”

“No, I want you to stay. To be honest, I’d hoped you could stay the night.”

“Oh … if you want me , I will … but I’ll have to call granddad first, though.”

“You can use my cell phone.”

“I’ll wait as he’ll still be on his way home … but he should be home for certain in about 15 minutes.”

“OK … well, why don’t you make yourself comfortable?” Michel suggested. As he said that, he pushed the duvet open and I could see that, although he was wearing a t-shirt, he’d taken his pants off. He was now showing a nice pair of red boxer briefs with a bit more volume in the crotch than I think he would normally.

Chapter 59

hoofdstuk 16 medisch onderzoek

Hijgend en proestend na dit hollen kwam ik als eerste aan op onze school. Ik had het gehaald. Verdere confrontaties met mij in jockstrap zou ik dus kunnen vermijden, dacht ik. Triomfantelijk. En ik voelde me er echt goed bij. Al wist ik dat ik weer dat belachelijk(e) kort afgeknipte jeansshortje zou moeten aantrekken. Maar dit was toch een soort van overwinning, dacht ik bij mezelf. Tot ik in de kleedkamer aankwam. Daar merkte ik onmiddellijk dat het korte broekje verdwenen was. Op de rest van mijn spullen zat een briefje gespeld : “We dachten wel dat je het niet sportief zou spelen… kleed je daarom uit tot op je jockstrap. Wacht tot iedereen van de klas aanwezig is. Daarna kijk je in je tas en trek je de aangeboden broek aan.”

Shit shit shit – dacht ik. Wat nu weer ? Zou ik het wagen al vlug een glimp in mijn sporttas te werpen ? Even zien wat me te wachten stond? Maar stel dat mijn tormentoren nu vlug binnenliepen, gehaast als ik zelf was – zij het om andere redenen. Ik waagde het er niet op. Ik kleedde me dus maar uit tot op mijn jockstrap… wachtte eventjes… draalde wat. Dan liep ik even naar de urinoirs, niet omdat ik dringend moest plassen – wel omdat ik de tijd wilde “verdrijven”. Hier zomaar zitten tot de klas aankwam, zou bijzonder verdacht overkomen. Dus stond ik maar te drentelen daar tot ik stemmen hoorde. Ook de stem van Stefan was er bij. Opluchting. Nou ja, bij wijze van spreken dan.  Want wat zou me nu te wachten staan ? Stefan kwam onmiddellijk op mij toe.

“Leuke oplossing, slaafje !”

Ik zonk bijna door de grond bij deze opmerking. Ik hoopte maar dat niemand van de klasgenoten dat gehoord had.

Samen met Stefan ging ik de kleedkamer terug binnen. In mijn jockstrap. Onmiddellijk kreeg ik uiteraard reacties.

“He, onze gay-boy draagt nog steeds zijn gay-broekje !”

Verdoeme ! Hoe konden ze dat doen ? Hoe konden ze het raden ? Maar er kwamen nog meer commentaren…

“Geil hé, zo’n blote billetjes, jongens ?”

“Hé, hij valt op ons…. hij wachtte netjes tot wij terug waren om zich nog eens zo te tonen.”

“De viezerik.”

“De flikker.”

“De kontneuker !”

“Chocolade-nicht !”

Alom spottende, grijzende gezicht.

Ik zag hoe Stefan genoot van deze vernedering. De brede grijns op zijn gezicht…  nou ja…

“Kwam iemand iets te kort van zijn vriendin,” riep iemand spottend ?

“Er is hier een knul die daaraan iets kan doen…”

“In het kontje of het mondje,” sarde een derde.

Ohhh… ik voelde me zo opgelaten. Zo vernederend. Zo klein. Zo belachelijk. Maar ik zweeg. Ik durfde gewoon niet te reageren. Ik opende mijn sporttas. En vond erin mijn eigen lange broek. Dat was pas een opluchting. Ze wilden dus blijkbaar de vernedering niet al te ver doordrijven. Voor vandaag was het genoeg geweest, schatte ik in. Dacht ik. Vermoedde ik. Vol spanning… of ik toch niet nog een of andere verdere vernedering te verwachten had. Zo snel ik kon trok ik mijn lange broek en de rest van mijn kledij aan. Oef… dit was toch voorbij. Hopelijk zat de portie vernedering voor vandaag erop. Het was emotioneel voor mij meer dan genoeg geweest… Al stond ik dan op vernedering – zoals al herhaaldelijk gebleken was – toch vond ik dit soort spelletjes in de publieke sfeer niet zo leuk. Zelfs niet zo opwindend. Binnenskamers. Tot daaraantoe. Maar niet op school. Niet met al mijn klasmakkers erbij. Zeker niet met leraars erbij.

***

Er gebeurde verder die dag niets. Ik werd zelfs door de rest van de klas met rust gelaten. Tot mijn grote verwondering. Toen de bel om vier uur ging fluisterde Stefan mij in het oor : “Vanavond zes uur bij mij thuis. In turnkledij.” Hoe zou ik dat thuis nu weer moeten uitleggen ?

Toen ik thuis kwam repte ik me naar boven. Naar mijn eigen kamer. Mijn ouders waren nog niet thuis. Misschien had ik geluk en moesten ze vanavond langer werken. Dan kon ik zonder ook hier vragen gesteld te krijgen in dat belachelijke turnbroekje vertrekken richting Stefan. Ik voelde me alweer behoorlijk opgelaten en zenuwachtig. Door dat dwaze medisch schoolonderzoek was ten eerste gebleken dat ik flikker was… meer nog : dat ik zelf op kinky dingen vielen. Dat het mij opwond om vernederd te worden. En dat was ook zo. De gedachte aan wat me vanavond misschien weer zou te wachten staan, wond me op. Een reeks beelden flitste door mijn hoofd van alles wat ik de voorbije maanden had meegemaakt. Het was ondertussen toch al een zestal maanden dat ik dit leven moest leiden. Of moet ik zeggen lijden ? Hé hé hé … Mijn pik duwde in elk geval stevig tegen de gulp van mijn jeans aan. Desondanks probeerde ik nog wat te studeren. Al lukte het niet echt goed. Telkens weer werd mijn hand richting gulp gelokt om daar wat te spelen met “iemand” die meer dan ooit verlossing nodig had. Al hoedde ik me er wel voor om klaar te komen. Wat daar had ik geen toestemming voor.

Rond half zes was ik nog altijd alleen thuis. Een opluchting eigenlijk. Ik kleedde me uit tot op mijn witte onderbroekje. Ik bekeek mezelf in de spiegel. Een uitdagende bobbel zat verborgen onder dat witte slipje. Ik had beter wat minder gespeeld. Was de bult nu kleiner geweest, dacht ik bij mezelf. Maar veel kon ik er nu niet meer aan doen. Tenslotte trok ik mijn turnkledij aan. Mijn opgewonden toestand was zelfs met één broekje meer aan nog altijd overduidelijk. Om op straat niet al te veel ophef te baren, liet ik mijn t-shirt maar over mijn shortje hangen en trok een trainingsjasje aan, wat bijna mijn hele broekje bedekte. Voordeel was dat mijn stijve lul niet meer te merken was. Nadeel was dat het bijna leek alsof ik geen broekje aanhad.

Dan rinkelde de telefoon. Wie zou dat nu zijn ? Mijn ouders om te verwittigen dat ze wat later zouden zijn ? Tja… Ik nam de hoorn van de haak en luisterde. Het was Stefan.

“Ik was nog vergeten te zeggen : als onderbroekje draag je je jockstraps hé !”

“Maar…,” stuntelde ik.

“Niets te maren… tot straks !”

En de telefoon klapte dicht aan de andere kant van de lijn.

Had ik nu maar niet opgenomen. Dan had ik kunnen zeggen dat ik al onderweg was. Toch had de telefoon ook een voordeel : nu dacht ik er tenminste aan in al op opwinding dat ik best een briefje op tafel zou achterlaten. Ik krabbelde vlug Ben met een paar klasmakkers nog wat gaan sporten. Tot strakjes ! Liefs !, legde het kattebelletje op tafel en spurtte naar boven om mijn jockstrap aan te trekken. Dat zag er vernederend uit. Met dat korte broekje kon je bijna de billintjes zien op mijn kont.

Het was ondertussen ruim kwart voor zes. Maar met de fiets zou ik het zeker nog halen op tijd.

Het was een vreemd gevoel zo buiten te komen. Zomer was het niet meer. En met die jockstrap voelde ik de kou mijn broekje binnen glijden. Een jogger liep voorbij net toen ik het trottoir af wilde fietsen. Gekleed in lange tight en zo’n speciaal loopjasje, muts op het hoofd, handschoenen aan.

“Jij bent moediger dan ik,” groette hij lachend, terwijl hij naar mijn blote benen keek, en holde verder.

Hij wist niet hoe zeer hij daarmee inspeelde op het vernederingsspel dat Stefan met mij speelde. Door zijn opmerking was ik me er nog meer van bewust dat ik hier in een belachelijk en voor de tijd van het jaar behoorlijk onaangepast broekje rondfietste. Maar ik ging door. Met een behoorlijk vaartje slaagde ik er toch nog in iets voor zessen bij Stefan aan te bellen.

“Netjes op tijd,” reageerde hij toen hij de deur opende.

“Ja, Meester,” zei ik onderdanig en zenuwachtig.

“Kom binnen. Ik heb nog bezoek.”

Oh neen, dacht ik. Dat kan niet waar zijn. Zou het één van mijn andere tormentoren zijn ? Of iemand anders ? Moet ik dan hier zo binnenlopen ? In die belachelijke sportkledij ?

“Trek je jasje maar uit,” zei Stefan.

Wat ik uiteraard deed.

“Hé hé,” merkte hij op, “uniformpje niet in orde. Truitje moet in broekje !”

Vlug reageerde ik en stopte mijn truitje in mijn broekje. Maar waarom zei hij dat zo luid. Hij had toch bezoek. Of zouden het de oude bekenden zijn, die weer kwamen meegenieten ? Bovendien klink het zo denigrerend, zo kinderachtig zonder die lidwoorden. Maar veel inspraak had ik toch niet. Het voelde echt wel vernederend aan hier in deze grotendeels toch vreemde woning staan, een normaal huis, in turnkledij. Dat broekje was al – zoals jullie wel weten – obsceen kort. Ik voelde me echt belachelijk zo hier.

“Ga maar door. Mijn ouders zijn toch nog weg tot middernacht.”

Veel vrijheid had die Stefan. Ik wou dat ik dat ook kon zeggen.

Toen ik de woonkamer binnenliep, kon ik door de grond zinken. Daar zat een jongen die ik van haar noch pluim kende. Wel een knapperd – dat wil ik maar al te graag toegeven. Beetje Italiaans type. Donkere haren, licht getinte huid, inbruine ogen, strak wit t-shirt aan, sterk afgesleten blauwe jeans. Kortom – zoals Duitsers het zouden zeggen Ein Junge wie aus dem Bilderbuch … – een prachtkerel dus. Hij bekeek me wat vreemd. Ikzelf stond als aan de grond genageld. Te kijk dus. Ik zag hoe zijn ogen over mij gleden. Vooral op mijn gulp bleven ze hangen. Nou ja… op mijn broekje dus. Gelukkig was door het fietsen mijn stijve lul flink afgekoeld, zodat de bult niet meer echt obsceen te noemen was. Al zag je natuurlijk nog wel een verdikking op de genoemde hoogte.

Het zal hoop en al een paar seconden geduurd hebben – denk ik. Maar het leek een eeuwigheid. Daar zo te staan in turnkledij, in een totaal onaangepaste omgeving. Een knappe bink die me zat op te meten. Er zijn leukere situaties te bedenken. Na mij kwam Stefan binnen…

“Mag ik je voorstellen,” zei hij tegen mij, “Tom.”

Zo goed en zo kwaad als het ging vermande ik me en liep op Tom toe om hem een hand te reiken. Nog steeds zat hij me als gebiologeerd te observeren. Het viel me wel op dat hij mij niet aan Tom voorstelde. Daarom deed ik het maar zelf.

“Hoi. Johan,” stelde ik mezelf voor.

“Ik heb Tom leren kennen op de laatste homo-fuif,” zei Stefan zonder meer.

“Zeg,” zei Tom, “stel jij je vrienden altijd zo voor aan je vrienden ?”

“Nee,” zei Stefan, “maar aan hem kan het wel.”

“En nog een vraagje,” merkte Tom droogjes op, “komen al je vrienden hier zo op bezoek midden de herfst ?”

“Oh neen, hoor,” zei Stefan.

“Ik dacht al – wat voor een freak is dat dan ?”

Ik had door de grond kunnen zinken. Mij een freak noemen. Okay, ik hield van kinky. Ik hield van vernedering. Maar ik ben geen freak !

“Ik had hem gezegd hier zo te komen.”

“Waarom dan ? Hadden jullie gepland samen te gaan sporten ?”

“Ach,” zei Stefan quasi achteloos, “dit is een lang verhaal.”

In korte bewoordingen legde hij de situatie uit. Ik stond nog altijd recht. Onzeker, verlegen schuifelend van de ene voet op de ander. Er is leukere kledij dan een turnbroekje en een turntruitje om geout te worden. Hij vertelde alles. Van het medisch onderzoek. Van mijn speciale interesses. Dat hij er ook wel van hield om iemand te vernederen. Van mijn ervaringen op school… korte broekjes op bevel. Van mijn ervaring vandaag. Kortom : alles wat jullie al weten. En hij besloot…

“Johan is dus zo’n beetje mijn slaafje.”

Tom had met argusogen en argusoren zitten luisteren. Hij viel van de ene verbazing in de andere denk ik.

“Dus deze knul in zijn belachelijke broekje, is een slaafje van jou ?”

“Zo ongeveer,” zei Stefan.

“Een beetje kinky, maar wel lekker.”

“Lekker zeker,” zei Stefan.

“En hij doet wat jij hem beveelt ?”

“Yep.”

“Wow !”

Ik had gehoopt dat Tom woedend op zou staan. Zich bedrogen zou voelen door Stefan. Maar dat was niet zo. Blijkbaar vond hij de hele situatie nog interessant ook. Ik stond daar nog altijd bedremmeld toe te horen en te kijken.

“Zie je,” zei Stefan, “hij gaat zelfs niet zitten als ik het niet zeg.”

“Woooow !”

“En ik heb hem al een tijdje kuis gehouden.”

“Bedoel je ….”

“Juist, ja, dat bedoel ik. Geen spuiten.”

“Op zijn leeftijd ?”

“Yep.”

“Vreselijk.”

Nu grijnsde Stefan alleen maar.

IK voelde mijn gezicht hoogrood kleuren. Mijn intiemste geheimen werden hier aan een wildvreemde prijsgegeven. Tegelijk voelde ik mijn pik dit weer leuk vinden. Verdoeme. Die oncontroleerbare lullen hé. Ik voelde hoe de bobbel groter werd. Zichtbaarder ook, dat wist ik zeker. Maar ik durfde niet in te grijpen. Stefan had het ook gemerkt.

“En zelfs hier houdt hij van hé, zoals je kan zien.”

Onmiddellijk zag ik de ogen van Tom weer richting broekje gaan. Een spottend lachje op zijn gezicht.

“Blijkbaar.”

En Tom ging verder : “Toch wel leuk zo’n slaafje. Ik wou dat ik er ook zo eentje had.”

“Ach je bent nu toch hier,” zei Stefan.

“Ja, maar….”

“Niets maar,” zei Stefan.

En ik vreesde dat het verder zou gaan. Maar voorlopig was het nog niet zo.

“Ik haal ons nog iets te drinken,” zei Stefan, “ondertussen kunnen jullie verder kennismaken.”

En tegen mij : “Kom hier maar zitten.”

Ik gehoorzaamde en ging naast Tom zitten. De fauteuils van Stefan zakten nogal diep. Daardoor werd mijn turnbroekje bij wijze van spreken dan nog kleiner. Ik voelde me zo belachelijk. Zo vernederd. Maar ik deed wat ik moest.

“Zo…  jij bent dus ook een flikkertje.”

“Ja,” antwoordde ik bedeesd.

“Lekker pakje heb je wel aan.”

“Ja,” zei ik even stilletjes.

Zachtjes streelde hij over mijn dijbeen. Ik voelde een rilling over mij heen gaan. Mijn pik voelde nog meer en ging nog stijver staan. De bult in mijn broekje werd dus nog groter.

“Houd je wel van hé,” zei Tom.

“Ja,” fluisterde ik.

Hij ging nog iets verder en legde zijn hand op mijn gulp. Wat een geil gevoel. Deze knappe bink met zijn hand op mijn (weliswaar nog verpakte, maar toch al stijve) lul.

“Tja je weet dus dat ik ook op jongens val hé.”

“Ja,” zei ik nog altijd even stil.

Mens was dit lastig. En geil. Stefan kwam gelukkig terug uit de keuken.

“En ? Kennis gemaakt ?”

“Al een beetje,” zei Tom.

Stefan bezag mijn toestand en grijnsde.

“En die knul doet al wat jij hem beveelt ?”

“Yep.”

“Leuk leuk leuk.”

“Wil je misschien een bewijs ?”

Tom grinnikte.

“Graag – als je dat niet stoort.”

“Zeker niet. Waar zijn slaafjes anders voor ?”

Shit dacht ik – daar gaan we.

“Ik heb wil maar tijd tot negen uur,” zei ik halfluid.

“Negen uur,” lachte Stefan, “dat is lang genoeg….. zeker voor jou !”

Shit shit shit… wat zou er nu gebeuren?

Okay… zo ver stond het dus. Een wildvreemde knul die Stefan op een homofuif had leren kennen, zou kunnen meemaken hoe Stefan mij onderwierp… en hoe mij dit opwond. Vreselijk. Het werd eigenlijk alsmaar erger. Eerst die andere knullen op school… nu deze Tom. Hoe schattig hij er ook uitzag, ik vond het vreselijk dat hij was.

“Ga maar eens voor ons rechtop staan,” zei Stefan droogjes.

Ik gehoorzaamde prompt. Tom grinnikte.

“Best grappig, dat hij zo prompt reageert als jij iets zegt.”

“Och,” zei Stefan tergend, “hij weet dat hem anders misschien morgen iets te wachten staat. Misschien moet hij wel in zijn natte zwemslipje rondlopen heel de dag op school als hij niet gehoorzaamt.”

“Wow,” zei Tom en speelde zonder enige gêne met zijn gulp. Blijkbaar wond het idee hem wel op.

“Wat vind je van mijn slaafje,” vroeg Stefan even droog, alsof hij over de normaalste dingen van de wereld sprak.

“Lekker. Lekker. En hij komt hier dus zo in dat korte broekje heen, omdat jij hem dat opgedragen had?”

Die opmerking was er weer eentje te veel eigenlijk. Normaal ben ik niet zo shy. Tenslotte liepen we minstens twee keer per week zo gekleed – op de speelplaats waar alle andere leerlingen bij waren. Maar hier zo staan. Bij twee volledig aangeklede binken. Bekeken worden. Gekeurd. En dan die opmerking. Hoe vreselijk ik dat ook vond… mijn pik dacht er anders over. Ik voelde gewoon hoe mijn kruis weer voller en boller werd.

Stefan reageerde heel droogjes : “Yep.”

“En hij vindt het blijkbaar nog lekker ook,” zei Tom grinnikend wijzend om mijn bobbel.

“Yep.”

“Mag ik er eens aankomen?”

“Why not ?”

“Tja, het is jouw slaafje hé….”

“En jij bent mijn gast!”

En tegen mij : “Handjes op het hoofd, benen spreiden !”

Ik reageerde opnieuw onmiddellijk.

Tom ging dadelijk tot de actie over. Zonder veel omwegen voelde hij aan mij kruis, pakte mijn stijve lul doorheen het sportbroekje vast en kneep er eens in.

“Echt wel een stijve, hoor.”

“Yep.”

“Geniet hij daar echt van zo vernederd te worden ? Ik zou me rotschamen hier zo te staan in zo’n broekje.”

“Yep !”

Dat ge-yep van Stefan werkte mij behoorlijk op de zenuwen. Het kwam bij mij bijzonder stoer en des te dominanter over. Wat uiteraard weer een zeker uitwerking had op mijn paal. Zeker nu Tom er mee zat te spelen. Dit was vreselijk (en) opwindend, vernederend en geil, erg en super tegelijk. Ik begon zelfs lichtjes te kreunen van geilheid. Toen Tom dat merkte, verlegde hij zijn actieterrrein en begon zachtjes mijn dijen te strelen. Alweer een manier om mij te wijzen op de afschuwelijke kortheid van onze turnbroekjes. Zonder een centimetertje stof aan te raken kon hij makkelijk bijna mijn ballen voelen. Ach ja, het zorgde er alleen maar voor dat ik inderdaad alsmaar geiler werd. Hoe zeer ik me ook bewust was van mijn vernederende situatie, het maakte me allemaal niet zoveel meer uit, omdat ik zo geil was. Toms kruis onder zijn strakke lichtblauwe jeans kon er overigens ook niet om liegen. Hij was beregeil door dit gebeuren.

Nu ging Tom over naar een aanval op de achterkant. Hij begon mijn billen te strelen. Nog altijd doorheen mij turnbroekje uiteraard. Meer had hij waarschijnlijk niet gewaagd, gezien ik toch het slaafje van Stefan was… en hij hier (maar) gast. Ik merkte hoe Stefan ervan genoot – zijn ogen straalden… en zijn gulp stond bol… ! Plots merkte Tom iets op. Hij begon mijn billen te strelen. Steviger te strelen. Met zijn vingers heel mijn kontje te betasten. Kortom : hij werd iets jachtiger in zijn handelingen. Zijn handen gleden naar de twee elastieken van mijn jockstrap en voelden eraan.

“Stef ?”

“Ja ?”

“Draagt hij een flikkeronderbroekje ?”

“Wat bedoel je ?”

“Nu ja, je weet wel – zo’n Amerikaans sportslipje – hoe heet dat nu ?”

“Een jockstrap ?”

“Ja, dat is de naam ! Draagt hij dat ?”

Alweer klonk het stoere : “Yep !”

“Omdat hij moest ? Of omdat hij dat wil?”

“Moest.”

“Wow… een knul die zo een onderbroekje heeft moet echt wel geil zijn… moet echt wel een flikker zijn… en slaafje. Ik zou zoiets nooit dragen.”

Eerlijkheidshalve vertelde Stefan wel dat we dat hadden moeten komen voor het bijkomende medisch onderzoek. Dat hij er dus ook een had. Maar dat hij het sindsdien niet meer gedragen had – in tegenstelling tot mezelf. Ik had het zelfs vandaag tijdens de turnles aangehad.

“Turnles ? Op school ? Meen je niet !”

“Jawel.”

“En hoe reageerden de andere jongens van de klas ?”

“Zoals verwacht. Ze associeerden dat ook meteen met flikkergedoe.”

“En droeg hij het in de turnles op jouw bevel ?”

“Yep!”

“Nog nooit gezien ?”

“Nou ja op internetsites… wist niet dat je dat  hier kon kopen.”

“Dus het boeit je wel… gezien je het al op het net zag.”

“Tja, ik ben een homo net als jij hé…”

“Net als ik ?”

“Tja… jij bent toch ook …”

“Ja… maar – ik bedoel… – vind je het ook zo leuk zo’n slaafje te hebben?”

“Het windt me wel op, wat ik hier meemaak!”

“Tof tof tof ! Moet je eens vaker langskomen.”

En ze begonnen mekaar stevig te kussen. Ik stond erbij. De ene hand van Tom verhuisde naar het kruis van Stefan, de andere hand bleef mijn kontje betasten doorheen mijn broekje. Het was supergeil om die twee geile gabbers te zien zoenen, tongzoenen, mekaar te zien betasten en strelen. Klaarkomen zat er voor mij uiteraard niet bij, zonder toestemming. Maar ik was zooooo geil. Toen ze uitgelebberd waren, zei Stefan opnieuw : “Je hebt dus nog nooit een jockstrap live gezien ?”

“Neen.”

“Dan is voor jou nu het grote moment aangebroken.”

“???”

“Vandaag krijg je zo’n flikkeronderbroekje – zoals jij het noemt – live te zien !”

“Wow !”

“Laat je turnbroekje zakken,” zei Stefan bars tegen mij.

Ik gehoorzaamde direct.

“Wow,” zei Tom, “mag ik even voelen ?”

“Ga je gang.”

Tom streelde mij billen, gleed even langs mijn ballen heen… en speelde ondertussen met zijn harde paal doorheen zijn geile afgebleekte jeans.

“Leuk hé zo’n jockstrap !”

“Man … zou ik nooit durven dragen… ”

“Alles uit behalve je jock,” beval Stefan me nu.

Ik gehoorzaamde….

hoofdstuk 17