hoofdstuk 17 of medisch onderzoek

“Laat je turnbroekje zakken,” zei Stefan bars tegen mij.

Ik gehoorzaamde direct.

“Wow,” zei Tom, “mag ik even voelen ?”

“Ga je gang.”

Tom streelde mij billen, gleed even langs mijn ballen heen… en speelde ondertussen met zijn harde paal doorheen zijn geile afgebleekte jeans.

“Leuk hé zo’n jockstrap !”

“Man … zou ik nooit durven dragen… ”

“Alles uit behalve je jock,” beval Stefan me nu.

Ik gehoorzaamde

Wow,” zei Tom, toen ik daar zo stond, “lekker geil knaapje, zeg.”

“Yep.”

“En die doet gewoon al wat je opdraagt ?”

“Yep. Zoals je ziet.”

“Man als ik zoiets moest dragen, ik schaamde me dood. Laat staan als ik hier zo moest staan.”

Ondertussen zaten ze nog altijd te flikflooien met mekaar. Echt wel supergeil gezicht. Ik was nu eenmaal flikker. En die twee mannen die zo aan mekaar zaten te prutsen, likken, kussen, frunniken aan gulpen en op dijen… het was een leuk plaatje.

“Had ik je net gezegd : “Alles uit”,” zei Stefan een beetje venijnig, en keek daarbij naar de gympjes die ik nog steeds aan had. Ik drentelde wat, keek wat verlegen om me heen, maar zette uiteindelijk een voet op een bank die aan de muur was vastgeschroefd en begon mijn gympjes los te knopen. Daardoor stond ik uiteraard met mijn kontje in de richting van die twee loverboys. Leuk vond ik het niet. Te meer daar ze onmiddellijk begonnen commentaar te geven. Zeker Tom was niet op zijn mondje gevallen.

“Tja, als je het zo bekijkt, snap je wel waarom homo’s zo op dat soort onderbroekjes vallen.”

“Alle materiaal grijpens klaar, nietwaar.”

“Juist … wow nog nooit in het echt gezien. Geil, Stef.”

“Yep, yep yep.”

Zodra ik mijn gympjes uit had, zei Stefan : “Omdraaien.”

Wat ik uiteraard als gehoorzame boy deed. Ik kon ook niet anders. Stel je eens voor dat ik hier ongehoorzaam was geweest. Dan was dat voor Stefan na al zijn opscheppen over mij als zijn slaafje een echte afgang geweest. En ik weet zeker dat ik dat later dubbel en dik zou uitboeten. Ik schikte mijn jockstrap een beetje zodat mijn iets minder stijve paal nu wat minder zichtbaar zat. Stefen merkte ooik wel hoe onwennig ik me voelde nu. Ik wist gewoon met mijn handen geen blijf. Dit was echt wel nog een stapje verder dan ik tot hiertoe geweest was. Zelfs als je het vergelijkt met die drie andere studenten die mij onder handen hadden genomen. Een wildvreemde kreeg nu het recht om mij ook te gebruiken, te genieten van mijn lichaam, mij te vernederen, commentaar te geven.

“Handen op het hoofd,” zei Stefan bars.

Ik ging onmiddellijk zo staan, en stond weer eens in de meest onderdanige houding die er is. Een houding waarin je niets meer kan verbergen. Je staat er als een open boek. Geen handjes voor het kruis meer. Gewoon open en bloot. Punt uit. Tentoongesteld. Door die houding werd ik me weer meer bewust van mijn toestand…

Zonder dat er ook maar iets gebeurde of gedaan werd, voelde ik mijn halfslappe lul weel steigeren. Hij kwam overeind in dit vernederende onderbroekje. Met verbazing zat Tom toe te kijken.

“Die wordt gewoonweg weer stijf ; zomaar….”

“Yep,” reageerde Stefan weer treiterend stoer.

“Die geniet daar dus echt van hé…”

“Yep.”

“Vreemd, vreemd… Ik zou me doodschamen… en mijn pik zou zo slap vallen als ik daar zo stond.”

“Jij bent ook geen slaafje, lieverd !”

“Dat weze dan wel duidelijk.”

“Maar misschien ben je wel ook een meestertje !”

“Ik voel me in elk geval beter aan deze kant…”

“Veel beter,” merkte Stefan op, terwijl hij Toms goed gebobbelde kruis zat te strelen. Tom beantwoordde dit gebaar door te strelen over de keiharde paal van Stefan die zich in zijn linkerbroekspijp had geboord… Even slaakte Stefan een kreetje van geilheid.

“Niet te vlug, lieverdje. ik wil nog helemaal niet spuiten hoor.”

“Ik evenmin… ik wil genieten.”

“Geen spijt dat je toch langsgekomen bent ?”

“Man, neen ! Helemaal niet!”

Het was dus inderdaad opgezet spel. Tom wist van tevoren dat ik hier zou verschijnen. Dat ik hier in deze belachelijke outfit zou opdagen. Dat hij mee zou mogen helpen aan mijn vernedering. Een vernedering die ik vanavond erger vond dan voorheen, maar die me ook mateloos opgeilde.

“Hier komen,” zei Stefan me.

Ik stapte dichterbij.

“Omdraaien !”

Ik draaide me met mijn billen naar hen toe. Tom begonnen onmiddellijk verwoed mijn billen te strelen, gleed met zijn handen langs de binnenkant van mijn dijen die o zo gevoelig waren, ging even tussen de benen door en speelde wat met mijn ballen, keerde terug naar mijn billen en kietelde even mijn kontgaatje. Dit alles was zo superopwindend. Ik was wel een ding, een slaafje, dat hier stond voor hun genot. Maar ik was zo immens opgewonden, dat ik me er bijna geen blijf mee wist. Ik kreunde luidop.

“Oops, even ophouden,” zei Stefan.

“Waarom ?”

“Mijn slaafje dreigt klaar te komen. En dat mag niet, zonder mijn uitdrukkeljke toestemming.”

“Woooooow….. meen je dat? Heb je zelfs dat in de hand ? Ben je de baas van zijn sperma ?”

“Yep !”

“Vreselijk zou ik dat vinden. Ik ruk me soms drie keer per dag te pletter.”

“Dat mag hij dus niet.”

“Echt niet ?”

“Nope !”

He he daar kwam variatie op zijn zo hatelijke yep. Hij had ook nope in zijn repertoire. Hij deed echt stoer vanavond Stefan. Iets wat voor mij de vernedering alleen maar groter maakte. Normaal vernederde hij met rechtoe-rechtaan. Vanavond kwam daar een extra dimensie bij. Vanavond vertelde hij zijn verhaal aan Tom. Vanavond schepte hij op over zijn meesterschap over mij. Vanavond stond hij mij tegenover Tom te vernederen.

“Je hebt het wel leuk voor mekaar. Die knul staat op springen, denk ik. Die springt dus inderdaad voor jou.”

“Yep.”

“Of moet ik zeggen die lul staat op springen,” lachte Tom.

Stefan schaterde het uit. Wat voor mij de vernedering alleen maar groter maakte.

“Mag ik iets zeggen,” vroeg ik schuchter.

“Ja, slaafje. Spreek.”

“Ik zie op uw klok dat het al half negen is… om negenen moet ik wel thuis zijn.”

“Zo vroeg ? Een babyslaafje dus,” spotte Tom.

“Euuh…. neen, maar zo had ik het thuis gezegd,” reageerde ik.

“Heb je nog een wens,” vroeg Stefan aan Tom ?

“Zeker… Stef, ik ben zooo geil man !”

“Jij niet alleen.”

“Klaarkomen op jouw slaafje zou heerlijk zijn.”

“Jouw wens – mijn bevel,” zei Stefan half plechtig.

En tegen mij : “Ga op de grond liggen. Benen zo wijd mogelijk gespreid en geplooid. Voetjes dus op de grond. Handen in de nek.”

Uiteraard gehoorzaamde ik. Hoe vernederd die houding ook was. Benen wijd gespreid met een jockstrap aan. Dan lag je kont dus eigenlijk voor het rapen. Maar het geilde mij ook op.

“Ogen dicht, slaafje ! Waag het niet ze te openen.”

Beiden kwamen naast mij knielen vlak boven mij gezicht. Ik hoorde hoe ze hun broeken openmaakten en naar beneden schoven. Hoe ze hun onderbroekje naar beneden duwden. Hoe ze begonnen te spelen met hun al sappige pikken. Het voorvocht maakte hun eikels vochtig, dat was duidelijk te horen. Je hoorde het gewoon terwijl ze met hun pik bezig waren. Ik voelde hoe ze ook met mekaar bezig waren zo vlak boven mij. Af en toe speelde Tom ook met mijn kontje. Hij kietelde mijn kontgaatje, wat mijn kreuntjes van geilheid deed slaken. Hoe graag had ik gekeken. Maar ik hield de ogen strikt gesloten. Ik durfde gewoonweg niet te kijken. Geil gekreun boven mij. Hijgen, zuchten, kreunen… allemaal tonaliteiten van pure mannelijke lust. Het maakte me allemaal zo geil. En Tom wist mij zeer goed te bespelen. Klaarkomen zat er duidelijk niet in. Maar geil was ik meer dan ooit. Zo kwam het toch op mij over. Och ja, ik was al vroeger geil geweest. Maar het leek me alsof ik nu geiler was dan ooit. Hun gekreun werd heviger, sterker, zwaarder, minder terughoudend. Ze waren hun orgasme nabij. En even laten voelde ik grote klieders sperma op mijn gezicht neerkomen. Vlak rond mijn mond. Vreselijk vond ik dat. Misschien heb ik dat al eens verteld : maar als iemand op mij klaarkomt, vind ik dat extra vernederend. Laat staan op mijn gezicht. En dan nog rond mijn mond. Ik voelde de warmte van hun zaad op mijn kin. Zij zaten nog na te kreunen… of na te rukken ? Want af en toe voelde ik nog een paar spatjes sperma extra op mijn gezicht druppelen.

“Woooooooooooow,” zei Tom, “dat was lekker… amai ! Zelden zo goed klaargekomen.”

“Tja een levend speeltje is leuker dan een pop, hé.”

“Amai nog nie !”

Ik lag daar maar te wachten terwijl zij nog nagenoten.

Ik hield de ogen nog altijd gesloten. Ik voelde hoe ze mijn jockstrap uittrokken. Mijn keiharde paal floepte eruit.

“Jij hebt echt een geil beest op de kop getikt,” zei Tom.

“Yep.” Daar klonk het weer.

Met mijn jockstrap veegde iemand – ik vermoed Stefan – mijn gezicht schoon. Ik hoorde hoe ze hun broeken weer omhoog hesen. Dichtmaakten. Dan pas mocht ik de ogen open doen. Als slaaf had ik niet het recht om mijn meesters in hun nakie te zien. Zoveel was mij nu duidelijk.

“Opstaan – ogen kan je weer openen.”

Ik gehoorzaamde.

“Jock aan !”

Ik trok mijn jockstrap aan. De cup was helemaal doorweekt van hun sperma. Twee superpotente geile kerels hadden op mijn gezicht gespoten. En die jockstrap, doorweekt met hun sperma moest ik aan. Het voelde vies aan. Zo vond ik toch. Alweer een tandje vernedering bij. Wat zich ook aan mijn lul liet merken. Die was gewoon keihard.

“Kleed je maar aan. Jij moet naar huis.”

Zo snel als ik maar kon, trok ik mijn turnkledij weer aan. Mijn zwarte kleine katoenen turnbroekje stond bol. Moest ik zo naar huis ? Tom pakte mij nog even stevig in het kruis vast.

“Wow, Stef… zie jij hem regelmatig ?”

“Zo vaak ik wil,” zei Stefan plechtig en streng.

“Wil ik wel vaker meemaken zoiets.”

“Deal,” zei Stefan.

Shit dacht ik… dit is dus mijn begin als slaafje van twee meesters. Of niet ? Dat moest de toekomst uitwijzen. Zodra ze me dat toestonden repte ik me naar de voordeur, trok mijn trainingsjasje weer aan, sprong op de fiets en reed richting huis. Thuisgekomen zaten mijn ouders tv te kijken. Ik hoopte dat ze niet zouden reageren. Maar mijn moeder hoorde de voordeur opengaan. En kwam kijken. Moeders kunnen lastig zijn. Zelfs voor zonen ouder dan 18.

“Och jongen, zo gaan sporten met je vrienden ?”

Ik knikte maar wat.

Moet je toch dringend eens wat leukere sportkledij kopen hé. Dit is een beetje onaangepast voor jouw leeftijd. Wist mijn moeder dat ik dit deed op bevel. Dat dit mij supergeil maakte.

“Ja ja,” merkte ik kort op, “ik ben moe… nog even studeren en dan bedje in.

“Morgen geef ik je wat geld voor wat leukere sportkledij. Zeker een langer broekje.”

Daar bood zich weer een nieuw probleem aan. Maar dat was niet meer voor vandaag…..

Opmerking:  Dit is voor zover het verhaal door de oorspronkelijke schrijver geschreven is. Wil je dat ik verder ga dan heb ik echt iemand nodig die mijn Nederlands oppoetst. Wil jij dat doen laat mij dat weten per  dan is er een grote kans dat ik er mee verder ga.

hoofdstuk 16 medisch onderzoek

Hijgend en proestend na dit hollen kwam ik als eerste aan op onze school. Ik had het gehaald. Verdere confrontaties met mij in jockstrap zou ik dus kunnen vermijden, dacht ik. Triomfantelijk. En ik voelde me er echt goed bij. Al wist ik dat ik weer dat belachelijk(e) kort afgeknipte jeansshortje zou moeten aantrekken. Maar dit was toch een soort van overwinning, dacht ik bij mezelf. Tot ik in de kleedkamer aankwam. Daar merkte ik onmiddellijk dat het korte broekje verdwenen was. Op de rest van mijn spullen zat een briefje gespeld : “We dachten wel dat je het niet sportief zou spelen… kleed je daarom uit tot op je jockstrap. Wacht tot iedereen van de klas aanwezig is. Daarna kijk je in je tas en trek je de aangeboden broek aan.”

Shit shit shit – dacht ik. Wat nu weer ? Zou ik het wagen al vlug een glimp in mijn sporttas te werpen ? Even zien wat me te wachten stond? Maar stel dat mijn tormentoren nu vlug binnenliepen, gehaast als ik zelf was – zij het om andere redenen. Ik waagde het er niet op. Ik kleedde me dus maar uit tot op mijn jockstrap… wachtte eventjes… draalde wat. Dan liep ik even naar de urinoirs, niet omdat ik dringend moest plassen – wel omdat ik de tijd wilde “verdrijven”. Hier zomaar zitten tot de klas aankwam, zou bijzonder verdacht overkomen. Dus stond ik maar te drentelen daar tot ik stemmen hoorde. Ook de stem van Stefan was er bij. Opluchting. Nou ja, bij wijze van spreken dan.  Want wat zou me nu te wachten staan ? Stefan kwam onmiddellijk op mij toe.

“Leuke oplossing, slaafje !”

Ik zonk bijna door de grond bij deze opmerking. Ik hoopte maar dat niemand van de klasgenoten dat gehoord had.

Samen met Stefan ging ik de kleedkamer terug binnen. In mijn jockstrap. Onmiddellijk kreeg ik uiteraard reacties.

“He, onze gay-boy draagt nog steeds zijn gay-broekje !”

Verdoeme ! Hoe konden ze dat doen ? Hoe konden ze het raden ? Maar er kwamen nog meer commentaren…

“Geil hé, zo’n blote billetjes, jongens ?”

“Hé, hij valt op ons…. hij wachtte netjes tot wij terug waren om zich nog eens zo te tonen.”

“De viezerik.”

“De flikker.”

“De kontneuker !”

“Chocolade-nicht !”

Alom spottende, grijzende gezicht.

Ik zag hoe Stefan genoot van deze vernedering. De brede grijns op zijn gezicht…  nou ja…

“Kwam iemand iets te kort van zijn vriendin,” riep iemand spottend ?

“Er is hier een knul die daaraan iets kan doen…”

“In het kontje of het mondje,” sarde een derde.

Ohhh… ik voelde me zo opgelaten. Zo vernederend. Zo klein. Zo belachelijk. Maar ik zweeg. Ik durfde gewoon niet te reageren. Ik opende mijn sporttas. En vond erin mijn eigen lange broek. Dat was pas een opluchting. Ze wilden dus blijkbaar de vernedering niet al te ver doordrijven. Voor vandaag was het genoeg geweest, schatte ik in. Dacht ik. Vermoedde ik. Vol spanning… of ik toch niet nog een of andere verdere vernedering te verwachten had. Zo snel ik kon trok ik mijn lange broek en de rest van mijn kledij aan. Oef… dit was toch voorbij. Hopelijk zat de portie vernedering voor vandaag erop. Het was emotioneel voor mij meer dan genoeg geweest… Al stond ik dan op vernedering – zoals al herhaaldelijk gebleken was – toch vond ik dit soort spelletjes in de publieke sfeer niet zo leuk. Zelfs niet zo opwindend. Binnenskamers. Tot daaraantoe. Maar niet op school. Niet met al mijn klasmakkers erbij. Zeker niet met leraars erbij.

***

Er gebeurde verder die dag niets. Ik werd zelfs door de rest van de klas met rust gelaten. Tot mijn grote verwondering. Toen de bel om vier uur ging fluisterde Stefan mij in het oor : “Vanavond zes uur bij mij thuis. In turnkledij.” Hoe zou ik dat thuis nu weer moeten uitleggen ?

Toen ik thuis kwam repte ik me naar boven. Naar mijn eigen kamer. Mijn ouders waren nog niet thuis. Misschien had ik geluk en moesten ze vanavond langer werken. Dan kon ik zonder ook hier vragen gesteld te krijgen in dat belachelijke turnbroekje vertrekken richting Stefan. Ik voelde me alweer behoorlijk opgelaten en zenuwachtig. Door dat dwaze medisch schoolonderzoek was ten eerste gebleken dat ik flikker was… meer nog : dat ik zelf op kinky dingen vielen. Dat het mij opwond om vernederd te worden. En dat was ook zo. De gedachte aan wat me vanavond misschien weer zou te wachten staan, wond me op. Een reeks beelden flitste door mijn hoofd van alles wat ik de voorbije maanden had meegemaakt. Het was ondertussen toch al een zestal maanden dat ik dit leven moest leiden. Of moet ik zeggen lijden ? Hé hé hé … Mijn pik duwde in elk geval stevig tegen de gulp van mijn jeans aan. Desondanks probeerde ik nog wat te studeren. Al lukte het niet echt goed. Telkens weer werd mijn hand richting gulp gelokt om daar wat te spelen met “iemand” die meer dan ooit verlossing nodig had. Al hoedde ik me er wel voor om klaar te komen. Wat daar had ik geen toestemming voor.

Rond half zes was ik nog altijd alleen thuis. Een opluchting eigenlijk. Ik kleedde me uit tot op mijn witte onderbroekje. Ik bekeek mezelf in de spiegel. Een uitdagende bobbel zat verborgen onder dat witte slipje. Ik had beter wat minder gespeeld. Was de bult nu kleiner geweest, dacht ik bij mezelf. Maar veel kon ik er nu niet meer aan doen. Tenslotte trok ik mijn turnkledij aan. Mijn opgewonden toestand was zelfs met één broekje meer aan nog altijd overduidelijk. Om op straat niet al te veel ophef te baren, liet ik mijn t-shirt maar over mijn shortje hangen en trok een trainingsjasje aan, wat bijna mijn hele broekje bedekte. Voordeel was dat mijn stijve lul niet meer te merken was. Nadeel was dat het bijna leek alsof ik geen broekje aanhad.

Dan rinkelde de telefoon. Wie zou dat nu zijn ? Mijn ouders om te verwittigen dat ze wat later zouden zijn ? Tja… Ik nam de hoorn van de haak en luisterde. Het was Stefan.

“Ik was nog vergeten te zeggen : als onderbroekje draag je je jockstraps hé !”

“Maar…,” stuntelde ik.

“Niets te maren… tot straks !”

En de telefoon klapte dicht aan de andere kant van de lijn.

Had ik nu maar niet opgenomen. Dan had ik kunnen zeggen dat ik al onderweg was. Toch had de telefoon ook een voordeel : nu dacht ik er tenminste aan in al op opwinding dat ik best een briefje op tafel zou achterlaten. Ik krabbelde vlug Ben met een paar klasmakkers nog wat gaan sporten. Tot strakjes ! Liefs !, legde het kattebelletje op tafel en spurtte naar boven om mijn jockstrap aan te trekken. Dat zag er vernederend uit. Met dat korte broekje kon je bijna de billintjes zien op mijn kont.

Het was ondertussen ruim kwart voor zes. Maar met de fiets zou ik het zeker nog halen op tijd.

Het was een vreemd gevoel zo buiten te komen. Zomer was het niet meer. En met die jockstrap voelde ik de kou mijn broekje binnen glijden. Een jogger liep voorbij net toen ik het trottoir af wilde fietsen. Gekleed in lange tight en zo’n speciaal loopjasje, muts op het hoofd, handschoenen aan.

“Jij bent moediger dan ik,” groette hij lachend, terwijl hij naar mijn blote benen keek, en holde verder.

Hij wist niet hoe zeer hij daarmee inspeelde op het vernederingsspel dat Stefan met mij speelde. Door zijn opmerking was ik me er nog meer van bewust dat ik hier in een belachelijk en voor de tijd van het jaar behoorlijk onaangepast broekje rondfietste. Maar ik ging door. Met een behoorlijk vaartje slaagde ik er toch nog in iets voor zessen bij Stefan aan te bellen.

“Netjes op tijd,” reageerde hij toen hij de deur opende.

“Ja, Meester,” zei ik onderdanig en zenuwachtig.

“Kom binnen. Ik heb nog bezoek.”

Oh neen, dacht ik. Dat kan niet waar zijn. Zou het één van mijn andere tormentoren zijn ? Of iemand anders ? Moet ik dan hier zo binnenlopen ? In die belachelijke sportkledij ?

“Trek je jasje maar uit,” zei Stefan.

Wat ik uiteraard deed.

“Hé hé,” merkte hij op, “uniformpje niet in orde. Truitje moet in broekje !”

Vlug reageerde ik en stopte mijn truitje in mijn broekje. Maar waarom zei hij dat zo luid. Hij had toch bezoek. Of zouden het de oude bekenden zijn, die weer kwamen meegenieten ? Bovendien klink het zo denigrerend, zo kinderachtig zonder die lidwoorden. Maar veel inspraak had ik toch niet. Het voelde echt wel vernederend aan hier in deze grotendeels toch vreemde woning staan, een normaal huis, in turnkledij. Dat broekje was al – zoals jullie wel weten – obsceen kort. Ik voelde me echt belachelijk zo hier.

“Ga maar door. Mijn ouders zijn toch nog weg tot middernacht.”

Veel vrijheid had die Stefan. Ik wou dat ik dat ook kon zeggen.

Toen ik de woonkamer binnenliep, kon ik door de grond zinken. Daar zat een jongen die ik van haar noch pluim kende. Wel een knapperd – dat wil ik maar al te graag toegeven. Beetje Italiaans type. Donkere haren, licht getinte huid, inbruine ogen, strak wit t-shirt aan, sterk afgesleten blauwe jeans. Kortom – zoals Duitsers het zouden zeggen Ein Junge wie aus dem Bilderbuch … – een prachtkerel dus. Hij bekeek me wat vreemd. Ikzelf stond als aan de grond genageld. Te kijk dus. Ik zag hoe zijn ogen over mij gleden. Vooral op mijn gulp bleven ze hangen. Nou ja… op mijn broekje dus. Gelukkig was door het fietsen mijn stijve lul flink afgekoeld, zodat de bult niet meer echt obsceen te noemen was. Al zag je natuurlijk nog wel een verdikking op de genoemde hoogte.

Het zal hoop en al een paar seconden geduurd hebben – denk ik. Maar het leek een eeuwigheid. Daar zo te staan in turnkledij, in een totaal onaangepaste omgeving. Een knappe bink die me zat op te meten. Er zijn leukere situaties te bedenken. Na mij kwam Stefan binnen…

“Mag ik je voorstellen,” zei hij tegen mij, “Tom.”

Zo goed en zo kwaad als het ging vermande ik me en liep op Tom toe om hem een hand te reiken. Nog steeds zat hij me als gebiologeerd te observeren. Het viel me wel op dat hij mij niet aan Tom voorstelde. Daarom deed ik het maar zelf.

“Hoi. Johan,” stelde ik mezelf voor.

“Ik heb Tom leren kennen op de laatste homo-fuif,” zei Stefan zonder meer.

“Zeg,” zei Tom, “stel jij je vrienden altijd zo voor aan je vrienden ?”

“Nee,” zei Stefan, “maar aan hem kan het wel.”

“En nog een vraagje,” merkte Tom droogjes op, “komen al je vrienden hier zo op bezoek midden de herfst ?”

“Oh neen, hoor,” zei Stefan.

“Ik dacht al – wat voor een freak is dat dan ?”

Ik had door de grond kunnen zinken. Mij een freak noemen. Okay, ik hield van kinky. Ik hield van vernedering. Maar ik ben geen freak !

“Ik had hem gezegd hier zo te komen.”

“Waarom dan ? Hadden jullie gepland samen te gaan sporten ?”

“Ach,” zei Stefan quasi achteloos, “dit is een lang verhaal.”

In korte bewoordingen legde hij de situatie uit. Ik stond nog altijd recht. Onzeker, verlegen schuifelend van de ene voet op de ander. Er is leukere kledij dan een turnbroekje en een turntruitje om geout te worden. Hij vertelde alles. Van het medisch onderzoek. Van mijn speciale interesses. Dat hij er ook wel van hield om iemand te vernederen. Van mijn ervaringen op school… korte broekjes op bevel. Van mijn ervaring vandaag. Kortom : alles wat jullie al weten. En hij besloot…

“Johan is dus zo’n beetje mijn slaafje.”

Tom had met argusogen en argusoren zitten luisteren. Hij viel van de ene verbazing in de andere denk ik.

“Dus deze knul in zijn belachelijke broekje, is een slaafje van jou ?”

“Zo ongeveer,” zei Stefan.

“Een beetje kinky, maar wel lekker.”

“Lekker zeker,” zei Stefan.

“En hij doet wat jij hem beveelt ?”

“Yep.”

“Wow !”

Ik had gehoopt dat Tom woedend op zou staan. Zich bedrogen zou voelen door Stefan. Maar dat was niet zo. Blijkbaar vond hij de hele situatie nog interessant ook. Ik stond daar nog altijd bedremmeld toe te horen en te kijken.

“Zie je,” zei Stefan, “hij gaat zelfs niet zitten als ik het niet zeg.”

“Woooow !”

“En ik heb hem al een tijdje kuis gehouden.”

“Bedoel je ….”

“Juist, ja, dat bedoel ik. Geen spuiten.”

“Op zijn leeftijd ?”

“Yep.”

“Vreselijk.”

Nu grijnsde Stefan alleen maar.

IK voelde mijn gezicht hoogrood kleuren. Mijn intiemste geheimen werden hier aan een wildvreemde prijsgegeven. Tegelijk voelde ik mijn pik dit weer leuk vinden. Verdoeme. Die oncontroleerbare lullen hé. Ik voelde hoe de bobbel groter werd. Zichtbaarder ook, dat wist ik zeker. Maar ik durfde niet in te grijpen. Stefan had het ook gemerkt.

“En zelfs hier houdt hij van hé, zoals je kan zien.”

Onmiddellijk zag ik de ogen van Tom weer richting broekje gaan. Een spottend lachje op zijn gezicht.

“Blijkbaar.”

En Tom ging verder : “Toch wel leuk zo’n slaafje. Ik wou dat ik er ook zo eentje had.”

“Ach je bent nu toch hier,” zei Stefan.

“Ja, maar….”

“Niets maar,” zei Stefan.

En ik vreesde dat het verder zou gaan. Maar voorlopig was het nog niet zo.

“Ik haal ons nog iets te drinken,” zei Stefan, “ondertussen kunnen jullie verder kennismaken.”

En tegen mij : “Kom hier maar zitten.”

Ik gehoorzaamde en ging naast Tom zitten. De fauteuils van Stefan zakten nogal diep. Daardoor werd mijn turnbroekje bij wijze van spreken dan nog kleiner. Ik voelde me zo belachelijk. Zo vernederd. Maar ik deed wat ik moest.

“Zo…  jij bent dus ook een flikkertje.”

“Ja,” antwoordde ik bedeesd.

“Lekker pakje heb je wel aan.”

“Ja,” zei ik even stilletjes.

Zachtjes streelde hij over mijn dijbeen. Ik voelde een rilling over mij heen gaan. Mijn pik voelde nog meer en ging nog stijver staan. De bult in mijn broekje werd dus nog groter.

“Houd je wel van hé,” zei Tom.

“Ja,” fluisterde ik.

Hij ging nog iets verder en legde zijn hand op mijn gulp. Wat een geil gevoel. Deze knappe bink met zijn hand op mijn (weliswaar nog verpakte, maar toch al stijve) lul.

“Tja je weet dus dat ik ook op jongens val hé.”

“Ja,” zei ik nog altijd even stil.

Mens was dit lastig. En geil. Stefan kwam gelukkig terug uit de keuken.

“En ? Kennis gemaakt ?”

“Al een beetje,” zei Tom.

Stefan bezag mijn toestand en grijnsde.

“En die knul doet al wat jij hem beveelt ?”

“Yep.”

“Leuk leuk leuk.”

“Wil je misschien een bewijs ?”

Tom grinnikte.

“Graag – als je dat niet stoort.”

“Zeker niet. Waar zijn slaafjes anders voor ?”

Shit dacht ik – daar gaan we.

“Ik heb wil maar tijd tot negen uur,” zei ik halfluid.

“Negen uur,” lachte Stefan, “dat is lang genoeg….. zeker voor jou !”

Shit shit shit… wat zou er nu gebeuren?

Okay… zo ver stond het dus. Een wildvreemde knul die Stefan op een homofuif had leren kennen, zou kunnen meemaken hoe Stefan mij onderwierp… en hoe mij dit opwond. Vreselijk. Het werd eigenlijk alsmaar erger. Eerst die andere knullen op school… nu deze Tom. Hoe schattig hij er ook uitzag, ik vond het vreselijk dat hij was.

“Ga maar eens voor ons rechtop staan,” zei Stefan droogjes.

Ik gehoorzaamde prompt. Tom grinnikte.

“Best grappig, dat hij zo prompt reageert als jij iets zegt.”

“Och,” zei Stefan tergend, “hij weet dat hem anders misschien morgen iets te wachten staat. Misschien moet hij wel in zijn natte zwemslipje rondlopen heel de dag op school als hij niet gehoorzaamt.”

“Wow,” zei Tom en speelde zonder enige gêne met zijn gulp. Blijkbaar wond het idee hem wel op.

“Wat vind je van mijn slaafje,” vroeg Stefan even droog, alsof hij over de normaalste dingen van de wereld sprak.

“Lekker. Lekker. En hij komt hier dus zo in dat korte broekje heen, omdat jij hem dat opgedragen had?”

Die opmerking was er weer eentje te veel eigenlijk. Normaal ben ik niet zo shy. Tenslotte liepen we minstens twee keer per week zo gekleed – op de speelplaats waar alle andere leerlingen bij waren. Maar hier zo staan. Bij twee volledig aangeklede binken. Bekeken worden. Gekeurd. En dan die opmerking. Hoe vreselijk ik dat ook vond… mijn pik dacht er anders over. Ik voelde gewoon hoe mijn kruis weer voller en boller werd.

Stefan reageerde heel droogjes : “Yep.”

“En hij vindt het blijkbaar nog lekker ook,” zei Tom grinnikend wijzend om mijn bobbel.

“Yep.”

“Mag ik er eens aankomen?”

“Why not ?”

“Tja, het is jouw slaafje hé….”

“En jij bent mijn gast!”

En tegen mij : “Handjes op het hoofd, benen spreiden !”

Ik reageerde opnieuw onmiddellijk.

Tom ging dadelijk tot de actie over. Zonder veel omwegen voelde hij aan mij kruis, pakte mijn stijve lul doorheen het sportbroekje vast en kneep er eens in.

“Echt wel een stijve, hoor.”

“Yep.”

“Geniet hij daar echt van zo vernederd te worden ? Ik zou me rotschamen hier zo te staan in zo’n broekje.”

“Yep !”

Dat ge-yep van Stefan werkte mij behoorlijk op de zenuwen. Het kwam bij mij bijzonder stoer en des te dominanter over. Wat uiteraard weer een zeker uitwerking had op mijn paal. Zeker nu Tom er mee zat te spelen. Dit was vreselijk (en) opwindend, vernederend en geil, erg en super tegelijk. Ik begon zelfs lichtjes te kreunen van geilheid. Toen Tom dat merkte, verlegde hij zijn actieterrrein en begon zachtjes mijn dijen te strelen. Alweer een manier om mij te wijzen op de afschuwelijke kortheid van onze turnbroekjes. Zonder een centimetertje stof aan te raken kon hij makkelijk bijna mijn ballen voelen. Ach ja, het zorgde er alleen maar voor dat ik inderdaad alsmaar geiler werd. Hoe zeer ik me ook bewust was van mijn vernederende situatie, het maakte me allemaal niet zoveel meer uit, omdat ik zo geil was. Toms kruis onder zijn strakke lichtblauwe jeans kon er overigens ook niet om liegen. Hij was beregeil door dit gebeuren.

Nu ging Tom over naar een aanval op de achterkant. Hij begon mijn billen te strelen. Nog altijd doorheen mij turnbroekje uiteraard. Meer had hij waarschijnlijk niet gewaagd, gezien ik toch het slaafje van Stefan was… en hij hier (maar) gast. Ik merkte hoe Stefan ervan genoot – zijn ogen straalden… en zijn gulp stond bol… ! Plots merkte Tom iets op. Hij begon mijn billen te strelen. Steviger te strelen. Met zijn vingers heel mijn kontje te betasten. Kortom : hij werd iets jachtiger in zijn handelingen. Zijn handen gleden naar de twee elastieken van mijn jockstrap en voelden eraan.

“Stef ?”

“Ja ?”

“Draagt hij een flikkeronderbroekje ?”

“Wat bedoel je ?”

“Nu ja, je weet wel – zo’n Amerikaans sportslipje – hoe heet dat nu ?”

“Een jockstrap ?”

“Ja, dat is de naam ! Draagt hij dat ?”

Alweer klonk het stoere : “Yep !”

“Omdat hij moest ? Of omdat hij dat wil?”

“Moest.”

“Wow… een knul die zo een onderbroekje heeft moet echt wel geil zijn… moet echt wel een flikker zijn… en slaafje. Ik zou zoiets nooit dragen.”

Eerlijkheidshalve vertelde Stefan wel dat we dat hadden moeten komen voor het bijkomende medisch onderzoek. Dat hij er dus ook een had. Maar dat hij het sindsdien niet meer gedragen had – in tegenstelling tot mezelf. Ik had het zelfs vandaag tijdens de turnles aangehad.

“Turnles ? Op school ? Meen je niet !”

“Jawel.”

“En hoe reageerden de andere jongens van de klas ?”

“Zoals verwacht. Ze associeerden dat ook meteen met flikkergedoe.”

“En droeg hij het in de turnles op jouw bevel ?”

“Yep!”

“Nog nooit gezien ?”

“Nou ja op internetsites… wist niet dat je dat  hier kon kopen.”

“Dus het boeit je wel… gezien je het al op het net zag.”

“Tja, ik ben een homo net als jij hé…”

“Net als ik ?”

“Tja… jij bent toch ook …”

“Ja… maar – ik bedoel… – vind je het ook zo leuk zo’n slaafje te hebben?”

“Het windt me wel op, wat ik hier meemaak!”

“Tof tof tof ! Moet je eens vaker langskomen.”

En ze begonnen mekaar stevig te kussen. Ik stond erbij. De ene hand van Tom verhuisde naar het kruis van Stefan, de andere hand bleef mijn kontje betasten doorheen mijn broekje. Het was supergeil om die twee geile gabbers te zien zoenen, tongzoenen, mekaar te zien betasten en strelen. Klaarkomen zat er voor mij uiteraard niet bij, zonder toestemming. Maar ik was zooooo geil. Toen ze uitgelebberd waren, zei Stefan opnieuw : “Je hebt dus nog nooit een jockstrap live gezien ?”

“Neen.”

“Dan is voor jou nu het grote moment aangebroken.”

“???”

“Vandaag krijg je zo’n flikkeronderbroekje – zoals jij het noemt – live te zien !”

“Wow !”

“Laat je turnbroekje zakken,” zei Stefan bars tegen mij.

Ik gehoorzaamde direct.

“Wow,” zei Tom, “mag ik even voelen ?”

“Ga je gang.”

Tom streelde mij billen, gleed even langs mijn ballen heen… en speelde ondertussen met zijn harde paal doorheen zijn geile afgebleekte jeans.

“Leuk hé zo’n jockstrap !”

“Man … zou ik nooit durven dragen… ”

“Alles uit behalve je jock,” beval Stefan me nu.

Ik gehoorzaamde….

hoofdstuk 17

hoofdstuk 15 medisch onderzoek

Shit shit … als hij maar half wist hoeveel gelijk hij had. Maar ik ontkende uiteraard. Door zijn commentaar was de aandacht uiteraard op mij gericht. Een ander merkte op : “Wow joch, je billen zien zo rood !” Wat ervoor zorgde dat mijn gezicht even rood begon te kleuren. “Van de kou ? Of van de klappen ?” Ik reageerde niet. “Krijg je nog klappen thuis ?” Ik zweeg. “Op je naakte, blote reet ?” Ik zweeg nog altijd. “Zwijgen is instemmen hé.” Ik bleef zwijgen. Wat moest ik zeggen ? Wat kon ik zeggen ? Plots begonnen een aantal jongens te skanderen : “Hij krijgt op zijn billen. Hij krijgt op zijn billen… !” Oh, ik voelde me weer zo vernederd. Zo snel mogelijk trok ik mijn zwarte turnbroekje aan en ging naar de speelplaats. Stefan onmiddellijk achter me aan. Dit keer liep hij ook in een belachelijk kort broekje – als dat me tenminste kon troosten. In mijn handen had ik de sportzak met daarin het lichtgele zwemslipje.

“Straks kleed je je samen met mij om, jochie,” fluisterde Stefan in mijn oor.

Ik knikte.

“Jij en ik in één kleedhokje, knul.”

Ik knikte nog eens. En liep verder om wat te voetballen. Viel het minder op dat we in een sportbroekje liepen. Niet dat de andere klassen nu een kort broekje aanhadden. Maar nog eens : de menselijke psyche hé…

Na de speeltijd dus richting stedelijk zwembad. Joggen.

Ik volgde Stefan naar een kleedhokje.

“Zwemslipje,” beval hij.

Ik gaf het hem.

Hij trok met één ruk het koordje eruit… Dan nam hij een schaartje en knipte de voering vooraan weg. Wat zou daarvan het gevolg zijn, dacht ik bang.

“Aantrekken.”

Ik trok het aan. Even speelde hij met mijn ballen en pik doorheen dat broekje. Het leek nog gevoeliger zonder de voering nu. Spontaan ging mijn pik alweer op drie kwart staan. Dan liet hij me met rust.

“Omdraaien !”

Ik draaide me om, zodat hij de kans had zich om te kleden, zonder dat ik hem kon bekijken.

“Zwemmen nu, joch !”

Zoals gewoonlijk ging ik zo snel ik kon naar het zwembad. Zeker nu ik hier in zo’n niemendalletje van een zwemslipje liep. Maar Stefan hield me tegen.

“Eerst douchen,” fluisterde hij bijna dreigend.

Ik volgde hem. Hij had een fleurige donkerrode zwemshort aan die bijna tot aan zijn knieën reikte. Had hij nog nooit aangehad. Misschien was het een nieuwe. Misschien speciaal gekocht om het verschil met mijn schaarsgeklede toestand wat te accentueren. Daar zou hij zeker toe in staat zijn.

De douche was weldoende warm. Het voelde zalig aan onder dat warme water. Ik merkte echter hoe Stefan mij kruis in het oog hield. Ik blikte ook even naar beneden. Nu wist ik wat de bedoeling was. De lichtgele kleur van het broekje zorgde ervoor dat het bijzonder transparant werd toen het nat was. Meer nog : het uitgeknipte voorpandje zorgde ervoor dat je duidelijk een donkere vlek schaamhaar doorheen het slipje kon zien… en ook de contouren van mijn pik waren overduidelijk te onderscheiden. Ik haatte Stefan op dit ogenblik meer dan ooit. Dat kon hij mij toch niet aan doen. Zo hier in dit openbare zwembad rondlopen. Alsof de meest vulgaire exhibitionist. Maar tegelijk richtte mijn pik zich wat op. De vernedering… tja… die maakte me ook weer geil.

De rest van de klas stond al bij de leraar, toen wij uiteindelijk ook arriveerden. De leraar bekeek me eens van kop tot teen en grijnsde wat. Ook de andere klasmakkers konden een grijnslach niet onderdrukken.

“Voor de laatkomers effen herhalen,” zei de leraar, “vandaag gaan we baantjes trekken. Je zwemt een baantje, stapt uit het zwembad en springt er aan de andere kant weer in om nog een baantje te trekken. Iedereen moet minstens 20 baantjes gezwommen hebben tegen het einde van dit lesuur. Beginnen, kerels !”

De een na de ander sprong in het water. Stefan en ik stonden achteraan in de rij aan te schuiven. Stefan dicht tegen me aan.

“Je had succes, hé, jochie,” fluisterde hij voor de andere onhoorbaar in mijn oor.

Ik kleurde hoogrood.

Stefaan stond zo dicht tegen mij aan dat hij zonder dat iemand het merkte, zijn handen op mijn billen kon leggen en mijn zwemslipje wat tussen mijn billen duwen. Ik wilde het weer beter schikken…

“Afblijven,” siste hij zacht.

Met half ontblote kont stond ik aan te schuiven. De eerste zwemmers waren ondertussen weer achteraan aan het aanschuiven. Het was een klasgroep van 20 man… dus… het duurde wel even voor iedereen te water gelaten werd. Die zagen uiteraard onmiddellijk de licht gewijzigde toestand en begonnen onmiddellijk grapjes te maken. Vreselijk vond ik het. Ook vreselijk opwindend – moet ik toegeven. Ook de langere periode van onthouding zorgde er natuurlijk voor dat mijn pik makkelijker stijf werd dan normaal het geval zou zijn. Gezien de leraar even naar de drankautomaat was om een spa-tje te halen, hadden ze bovendien nog vrij spel ook. Enkelen drumden zich dichter tegen me aan en begonnen plagend mijn billen te bespelen, zeer tot genoegen van Stefan, die dit alles maar al te graag liet gebeuren.

Eindelijk was het mijn beurt om in het water te springen. Stefan sprong bijna onmiddellijk achter mij aan. Vermoedelijk om in de buurt te kunnen blijven. Hij haalde mij ook niet in, hoewel hij meestal een veel betere zwemmer was dan ik. Tijdens het zwemmen, en zeker bij het springen, merkte ik ook het gevolg van het verwijderen van het koordje. Mijn zwemslipje zakte wat naar beneden. Tijdens het zwemmen kon ik daar uiteraard niet veel aan doen. Toen ik aan de overkant kwam, merkte ik dat het slipje vlak boven mijn pik hing en dat aan de achterkant de bovenkant van mijn bilspleet ruimschoot bloot. Net voor ik uit het water stapte wou ik dat allemaal even rechtzetten (he he – sorry voor het woord), maar Stefan siste : “Afblijven !”

In die nog blotere toestand keerde ik dus naar de andere kant van het zwembad terug. Dit was niet leuk meer. Ik merkte het jolijt bij mijn klasmakkers op. Ik zag ook dat andere badgebruikers mijn penibele toestand opmerkten en er ook ruimschoots aandacht aan schonken. Ik schaamde me dood. Aan de andere kant aangekomen begonnen enkele klasmakkers plagend aan mijn niemendalletje te pulken… vermoedelijk in de hoop dat het helemaal zou afzakken. Gelukkig gebeurde dat niet. De natte toestand zorgde ervoor dat het wat aan mijn billen plakte, zodat het niet zo makkelijk naar beneden te schuiven was. Maar aan de voorkant was er weinig aan de verbeelding overgelaten. Je kon mijn pik er zo doorheen zien.

Bij mijn tweede sprong in het water merkte ik dat het broekje nog verder afzakte. Ik vreesde mijn aankomst nu al. Want Stefan zou wellicht weer sissen dat ik er moest afblijven… Wat hij inderdaad ook deed. Ondertussen was de leraar terug. Hij bekeek me en vroeg me spottend : “Kun je niets deftigers aantrekken, knul ?” Ik kleurde nog roder dan ik al was. Och, ik schaamde me zo. Er lag boosheid in zijn stem. Maar ook spot. Alsof ook hij van mijn vernedering genoot. Sportleraars zijn wel vaker rare snuiters… En zeker de onze… denk maar aan onze bijnaam, nietwaar… dankzij de maatregel die hij genomen had.

“Zo kan je niet zwemmen,” zei hij. Hij gaf me een schrijftablet met de klassenlijst erop. “Blijf jij maar aan de rand staan en zet een streepje telkens iemand een baantje getrokken heeft.”

Erger kon dus niet. Ik kreeg geen seconde meer waarop ik me kon verbergen in het zalige water. Ik moest de hele tijd ten aanschouwen van iedereen te kijk staan. In de stevig afgezakte zwembroekje.

“Ondertussen ga ik effen pauze nemen in de bar,” ging de leraar verder.

Het kon dus toch nog erger. Nu was ik helemaal overgeleverd aan mijn klasmakkers. Zonder enig toezicht. En ze genoten ervan. Telkens ze me voorbijkwamen maakten ze spottende opmerkingen. Telkens Stefan aan het zwemmen was, kwam ik in de verleiding tot een zeker “adjustment” zoals dat zo mooi heet in de sportwereld. Maar ik waagde het niet. En telkens Stefan voorbijliep siste hij even vastberaden : “Afblijven.”

Dit was het langste lesuur ooit voor mij. Te kijk staan. Zo gekleed onder dwang. Spottende opmerkingen alom. De tranen stonden mij in de ogen. Gelukkig had ik mijn verweer klaar : “De chloor prikkelt mijn ogen…” Of iemand dat zou geloven ? Geen idee van. Want tenslotte had ik maar twee baantjes gezwommen.

Na de zwemles was het douchen. Eerst liep ik nog even de bar binnen naar de leraar om hem zijn document terug te bezorgen. Ook in de bar kreeg ik meer dan de aandacht die ik wenste. Van vooral volledig aangeklede mensen.

“Vandaag krijg je je 20 baantjes cadeau,” zei de leraar naar mijn gevoel veel te luid, “maar trek volgende keer iets gepastere kledij aan !” Gelach alom in de bar. Ik kon door de grond zinken.

Nu vervoegde ik mijn klasmakkers in de douche. Zoals ik altijd deed, hield ik ook dit keer mijn zwembroekje aan. De meesten deden dat trouwens. Enkele binken waagden het hun zwembroek uit te trekken en helemaal naakt te douchen. Zonder dat daarop gereageerd werd. Want dat waren de haantje-de-voorsten van de klas. De voortrekkers. Degenen aan wie niemand durfde raken. De untouchables. Toen die mij zo zagen aankomen, kwamen ze op mij toe en rukten mijn broekje naar beneden.

“Na de show die je vandaag gaf, kan je gerust zo douchen, kneusje,” spotten ze, “want veel heb je toch niet meer te verbergen.”

Ik slikte even. En deed het maar. Ze hadden uiteindelijk gelijk. Helemaal naakt was nu zelfs beter dan met dat belachelijke dingetje aan. Stefan die nog steeds in zijn zwembermuda stond, genoot van dit alles. Na de douche droogde ik me vlug af, trok mijn jockstrap weer aan en mijn turnkledij… en probeerde zo snel mogelijk weer op school te zijn. Om verdere confrontaties te vermijden

hoofdstuk 16

Hoofdstuk 14 medisch onderzoek

Hoofdstuk 14 Medisch Onderzoek

Dit verhaal is niet door mij geschreven maar wordt op deze site gepubliceerd met toestemming van de schrijver. Voor reacties naar de schrijver stuur een e-mail naar  hem door hier te klikken

een onrustige nacht volgde opnieuw. Ik was zo geil. Maar afrukken zat er dus niet bij ! Ik sliep dan ook bijzonder slecht. En ‘s morgens stond ik op met een meer dan stijve lul. Mijn billen zagen nog behoorlijk rood na de behandeling van gisteren. Onder de douche probeerde ik met koud water wat kalmte in de onderste regionen te brengen. Maar echt lukken deed het niet. Gelukkig was het goed weer. Ik trok een ruime zomerbroek aan, zodat de bult onder mijn boxershort niet te veel opviel.

Vlug stopte ik douchegel, een handdoek en dat lichtgele zwemslipje in een plastic zakje, stopte alles in mijn sporttas en holde de trap af naar beneden voor het ontbijt. Ik was nog niet echt gehaast. Bij het zitten voelde ik wel dat ik de avond voordien ernstig onder handen was genomen. Maar ergens wond me dat gevoel ook op. Blijkbaar kickte ik er inderdaad op vernederd te worden… al wilde ik dat voor mezelf nog niet echt toegeven.

De enige zorg die ik had : waarom dat gele zwemslipje ? De drie hufters van gisteren avond zaten niet in onze klas – ze waren van een jaar hoger. Dus : dit was alleen tot groot jolijt van Stefan… en uiteraard misschien de twee andere kerels die bij het medisch onderzoek betrokken geweest waren.

Rond kwart voor acht rinkelde de telefoon.

“Stefan voor jou,” zei mijn moeder.

Ik voelde een ongemakkelijk gevoel in mijn maagstreek. Wat zou er nu weer in de lucht hangen ? Welke nieuwe ideetjes had hij nu weer gekregen ?

“Slaafje ?”

“Ja, Stefan !”

“Niet erg beleefd me bij mijn voornaam te noemen, slaafje !”

“Ik kan niet anders.”

“Begrijp ik wel,” hoorde ik hem aan de andere kant spottend lachen.

“Zit je zwemslipje al in de tas ?”

“Ja, Stefan,” antwoordde ik.

“Lange broek aan ?”

“Ja,” zuchtte ik diep. Het kan niet waar zijn, panikeerde in… dat ik nu nog een korte broek moet aantrekken. Dan krijgen mijn ouders zeker argwaan.

Hij hoorde blijkbaar mijn paniek, want hij begon luidop te lachen. Blijkbaar had hij meer vrijheid bij hem thuis om dat soort gesprekken te voeren dan ik hier bij mij thuis.

Toen hij uitgelachen was zei hij : “Geen probleem hoor !”

Ik haalde opgelucht adem.

“Alleen – ik wil dat je vandaag als onderbroekje je jockstraps aantrekt ! Is dat duidelijk ?”

Na het medisch onderzoek kon ik uiteraard niet meer beweren dat ik dat niet had.

“Had je niet aan, zeker ?”

“Neen, Stefan !”

“Voortaan draag je dat bij elke turnles, duidelijk ?”

“Ja, Stefan !”

Hij grinnikte aan de andere kant van de lijn. Zeker toen hij me hoorde zuchten. Okay, dit was weer een stapje verder. Maar anderzijds voelde ik mijn lul ook kriebelen bij de gedachte.

“Goed zo, slaafje – tot dadelijk !”

Hij haakte in zonder nog een reactie van mij af te wachten. Ik haakte ook in en snelde naar boven om de onderbroekjes te wisselen. Ik nam er niet te veel tijd voor uiteraard – ik wilde niet dat mijn ouders argwaan kregen – maar bekeek me zelf toch even kort in de spiegel. Man, was dit vernederend en geil. Mijn jongensbillen, rood gemept van de vorige avond nog, verpakt in die witte lijntjes. De voorkant was meer dan duidelijk overvol. Vlug trok ik weer mijn lange broek aan en holde naar beneden.

“Zakdoek vergeten,” loog ik.

Het ontbijt verliep verder heel rustig. En ik vertrok naar school. Met een klein hartje, dat wel. Stefan was er weer eens in geslaagd mijn dag met de nodige vernedering te spijzen.

Toen ik  school aankwam, was ik bijzonder zenuwachtig. Wat zou me nu weer te wachten staan ? Dat het meer zou zijn dan wat ik vermoed had, was alvast een zekerheid. Die jockstrap bood me daartoe een onzeker houvast. Hoe ver zouden ze het drijven ?

Zodra ik de schoolpoorten binnen fietste kwamen de drie tormentoren van de avond voordien naar mij toe. Stefan was nergens te bespeuren. Ik voelde alweer meer dan onraad…

“Hoi, kereltje, lekker geslapen ?”

“Ja.”

“Niet gerukt ?”

Ze stelden die vraag iets te luid naar mijn zin. Maar ik antwoordde eerlijk “Neen.”

“Gehoorzaam ook nu ?”

“Ja.”

“Wij vonden het ietsje te zwak kom je alleen maar een bepaalde zwemslipje op te leggen. Vandaar het bevel om ook een speciaal sportonderbroekje aan te trekken… zeker gezien je dat moest dragen bij het medisch onderzoek…,” grijnsde één van de kerels.

Daar waren ze dus blijkbaar ook van op de hoogte. Ik stond er wat ongemakkelijk bij.

“Mogen we dat even controleren ?”

“Hier ?”

“Nee…. wees gerust… zo ver gaan we niet,” reageerde die kerel… en vulde meteen met een grijzend spotlachje aan : “nog niet !” … en ging dan verder : “Plaats je fiets maar in de stalling en kom daar naar ons toe !”

Zodra mijn fiets gestald was, ging ik naar hen toe. Ik zag dat Stefan op een kleine afstand en met een brede grijnslach op de lippen stond toe te kijken.

“Volg ons.”

Ze gingen opnieuw naar de toilet-ruimte waar ze me de dag voordien onder handen hadden genomen.

“Trek je broek maar uit !”

Ik liet mijn lange broek zakken, denkend dat dit voor hen voldoende was. Zo konden ze toch controleren dat ik die jockstrap aan had. Ze stonden genietend toe te kijken.

“Helemaal uit.”

Ik begon mijn boots los te knopen… trok die schoenen uit, en trok mijn broek helemaal uit.

“Afgeven.”

Ik overhandigde hen mijn lange broek. Met de nodige zenuwen. Want wat zou dit nu weer betekenen ? Ze konden mij toch niet naar buiten sturen met alleen maar die jockstraps aan. Spottend stonden ze mij te bekijken. Mijn pik die al sinds gisteren niet meer helemaal slap was geweest, begon weer helemaal op te spelen tot groot jolijt van het drietal.

De brutaalste van de drie – diegene die me de avond voordien gewoon voor de pijn had geslagen – pakte mijn kruis beet en speelde zachtjes met mijn pik doorheen de jockstrap. Ik moest diep ademhalen… zoals wel eens gebeurd als je in het zwembad te plots kopje ondergaat en weer bovenkomt. Gewoon van pure geilheid.

Terwijl hij zo bezig was, stonden ze commentaar te geven.

“Dat wordt straks een succesnummer in de omkleedruimte.”

“Zeker weten – wie draagt in ons landje nu een jockstraps ?”

“Lekker vernederend…”

“Zeker als dat speelgoed daarbinnen zich niet weet te beheersen…” – nu schaterden ze het uit.

“Kan ook plezant worden op de speelplaats straks !”

Nu hield ik de adem helemaal in. Zouden ze me straks en plein public vernederen ?

Ondertussen was een van de andere twee achter mij komen staan en streelde mijn blote billen.

“Nog steeds een leuk kleurtje van gisteren avond !”

Geschater.

“Voel je het nog,” vroeg hij terwijl hij me nog een paar kletsen op de kont gaf.

“Ja, meester,” antwoordde ik.

“Goed zo, boy !”

Nu haalde een van hen een afgeknipte jeansbroek boven. Een cut-off zoals dat zo mooi in het Engels heet. En cut-off was hij heel zeker. Behoorlijk kort.

“Aantrekken !”

Dat was het dus. Ik moest van thuis uit geen korte broek aan, omdat het waarschijnlijk gisteren nog afgesproken was na mijn vertrek dat ze me er zelf eentje zouden bezorgen hier op school. Ik kon niet anders dan gehoorzamen – ze hadden me immers mijn lange broek afgepakt. Het broekje was echt wel krap. De maat kon ik niet meer lezen… want het was behoorlijk afgewassen en afgebleekt, maar het was heel zeker een maatje te klein… te meer daar ik de laatste tijd omwille van mijn “stijfheidsprobleem” halverwege mijn lichaam meer en meer baggy pants was gaan dragen. Dat camoufleerde iets beter. Nu was er van camouflage geen sprake. Ik liet mijn t-shirt netjes uit het broekje hangen… zo werd er nog iets bedekt. Maar dat was uiteraard niet naar hun zin : “Truitje in broekje, je kent de regels !” Ik gehoorzaamde alweer.

“Okay, boy ! Tot straks op de speelplaats,” zei mister brutallissimo nog eens, terwijl hij me nog eens in het kruis greep.

Zo werd ik naar buiten gestuurd… Ik voelde me bijzonder vernederd, opgelaten… belachelijk. In zo een kort afgeknipt shortje zou ik op eigen initiatief nooit rondlopen. Zodra ik op de speelplaats was, riepen ze me : “Boy !” Ik stopte en keerde op mijn stappen terug. “Vanavond na de lessen verwachten we je weer op dezelfde plaats, tenzij je zo naar huis wil gaan straks !”

Het was een van de hele eerste keren dat ik ernaar uitzag om dat sportles te beginnen. Dat betekende dus : dat alle leerlingen van de klas in turnbroekje moesten lopen op de speelplaats. Dan zou ik tenminste niet meer alleen zo belachelijk rondlopen.

Toen ik buitenkwam was er niemand die met me lachte. Toch niet zo duidelijk. Het leek me allemaal vreemd. Ik merkte wel enkele spottende blikken. Maar echte agressieve contacten waren er niet. Waren de andere leerlingen, zeker die van mijn eigen klas, ingelicht over de situatie waarin ik verkeerde ? Ik had er geen idee van. In ieder geval lieten ze me behoorlijk met rust. Ook mijn drie tormentoren deden niets meer tot hiertoe. Het voelde zo gek aan.

De wind streelde langs mijn lange benen. Ik voelde hem kriebelen over mijn dijen. Dat zal wel altijd zo geweest zijn, zeker op woensdag als we turnles hadden en in ons korte broekje op de speelplaats moesten verschijnen. Maar vandaag was ik me er precies veel bewuster van. Ondanks het feit dat deze nieuwe vernedering quasi onopgemerkt voorbij ging. Eigenlijk was het toch wel erg om op mijn leeftijd zo te moeten gehoorzamen. Niet eens aan mijn eigen ouwelui, mijn ouders. Maar aan die hufters van schoolmakkers, die er een genot in vonden mij te vernederen. En het ergste was nog steeds : ik genoot ervan !

Zoals jullie eerder al konden lezen zat Stefan naast mij in de klas. Niet zo’n leuk idee natuurlijk. Want uiteindelijk liep ik wel met een super kort broekje aan, dat straks bij het zitten nog wat korter zou lijken. Bovendien was ik zo wie zo al supergeil. En toch was het een opluchting dat mijn klederdracht in het openbaar zo onopgemerkt leek voorbij te gaan. De psyche van een mens is heel vreemd, nietwaar. De kleine brokjes hoop waar je je aan vastklampt.

In de klas bekeek Stefan me grijnzend. Zijn ogen gleden onmiddellijk naar beneden zodra ik op de bank zat. De al heel serieus afgeknipte broekspijpen van deze ooit lange jeansbroek leken nu inderdaad nog korter. Zo’n flodderig loopbroekje had gerust kunnen concurreren met de kortheid van de pijpjes in deze nieuwe zithouding. Stefan genoot zichtbaar. Toch op zijn gezicht. Vermoedelijk had hij zich de laatste dagen rijkelijk afgerukt, zodat zijn ik niet meteen beantwoordde aan de grijzende smile op zijn gezicht. Als de leraar op het bord aan het schrijven was, legde hij zo af en toe zijn handen op mijn dijen. Soms lagen ze daar gewoon. Soms begon hij zachtjes te strelen – wat uiteraard een zeker effect op mijn jongeheer had … wat hij uiteraard weer superleuk vond. Gelukkig zaten we hier op de laatste bank, zodat hij tamelijk onopgemerkt zijn gangetje kon gaan. Een paar keer maar greep hij ook mijn kruis vast. Knikte goedkeurend. Wellicht om te voelen dus of mijn pik niet helemaal een ‘slap ‘janus was. Ook het tweede lesuur verliep ongeveer hetzelfde. Zonder echte noemenswaardigheden. Ongemerkt hield Stefan me wat op temperatuur.

Toen de bel eindelijk rinkelde voor het ontspanningskwartiertje, was ik ietwat opgelucht. Alhoewel toen ik opstond merkte ik dat het spelletje van Stefan wel zijn gevolgen had. Dat belachelijk kort afgeknipte broekje stond nogal met een tentje vooraan. Ik wilde een en ander wat bijschikken, maar Stefan knikte beslist van neen ! Ik bleef dus maar van het hele zaakje af. Ik keek er dus eigenlijk al naar uit dat we nu allemaal in kort broekje zouden lopen. Al moest er inderdaad nog één hindernis genomen worden. Een hindernis waar ik tot hiertoe nog niet zoveel rekening mee gehad gehouden, gezien de omstandigheden. Ik ging zo snel als mogelijk naar de kleedkamers.

In de kleedkamer trok ik dat afgeknipte shortje uit, maar hield de boven kledij nog aan. Gewoon om één en ander te verbergen. Mijn boven kledij zou met gemak mijn jockstrap verbergen… en dus ook de eventuele rode tint die daar nog aanwezig was. Maar Stefan knikte beslist van neen. Ik trok dus ook de bovenkleding uit. Met een diepe zucht. Bang afwachtend voor wat zou komen. Ik stond er  uiteindelijk alleen nog maar in mijn jockstrap. Enkele klasmakkers merkten dat op en begonnen te lachen. Eentje vroeg spottend : “In een super sportieve bui, joch, of gewoon flikker ?” Ik wist niet goed wat antwoorden. Maar Stefan genoot. Ikke : “Hoe bedoel je ?” Die knul weer : “Nou ja, dat zijn toch die Amerikaanse sportonderbroekjes hé, wat jij nu aan hebt. En die zijn in Amerika voor de ‘jocks’ (de sportlui) of overal ter wereld voor de ‘flikkers’…”  Hij keek nog even genietend en ging verder : “En gezien we hier niet in Amerika zijn zou ik dus besluiten…”

hoofdstuk 15

Hoofdstuk 13 medisch onderzoek

Dit verhaal is niet door mij geschreven maar wordt op deze site gepubliceerd met toestemming van de schrijver. Voor reacties naar de schrijver stuur een e-mail naar  hem door hier te klikken

Die avond aan tafel kreeg ik bijna geen hap door mijn keel. Ik zat nog altijd in mijn bermudaatje. Dat wel. Ik kon moeilijk vlug een lange broek gaan aantrekken met dit warme weer. Wat zouden mijn ouders dan wel denken ? Tenslotte had ik hen die ochtend de indruk gegeven vrijwillig en uit eigen beweging een bermuda te dragen. Ik zat gewoon onrustig aan tafel. Want straks om acht uur zou er nog meer volgen. En wat ? Daar had ik het raden naar. Maar gezien hun hufterige gedrag van vanmiddag en de rotstreek van Stefan (mijn broek weggritsen, hoewel hij toestemming had gegeven een bermuda te dragen om te beginnen), vreesde ik het ergste.

Na het avondmaal zei ik mijn ouders dat ik nog even ging studeren – en dat ik rond achten met een paar vrienden nog wat ging sporten. Mijn vader vond dat uitstekend. Mens sana in corpore sano, heet het dan clichématig. Dat ik het woorde “vrienden” gebruikte voor die hufters deed mijn haren bijna ten berge rijzen. Maar wat kon ik doen ? Gewoon open kaart spelen ? Met mijn ouders ? Onmogelijk. Dat zou een drama zijn – weten dat hun zoon een flikker is. En erger nog : een flikker die op kinky spelletjes valt.

Van studeren kwam niet veel in huis. Enerzijds was ik geil door wat mij wellicht te wachten stond. Anderzijds was ik ook wat bang. Zenuwachtig – is een beter woord. Rond half acht begon ik me al om te kleden : alles uit – weer even in de spiegel kijken naar mijn keiharde lul, daarna jockstrap aan, turnbroekje van school (dat was klein genoeg – dus daar zouden ze wel genoegen mee nemen), t-shirtje, en naar beneden. Mijn moeder stond net onder aan de trap toen ik naar beneden liep. “Jongen, ga jij zo de straat op,” vroeg ze bezorgd ? “Waarom niet, ma,” speelde ik het luchtig, “we gaan sporten hé.” “Ja, maar je hebt toch een iets deftiger sportbroekje dan dit niemendalletje !” “Hé, ma, dit is wel het sportbroekje van onze school hé ! Als je dat niet deftig vindt, moet je maar eens klacht indien bij de directeur !” “Nou ja… maar toch… dat is goed voor de turnles, waar iedereen er zo bij loopt… maar nu… wat trekken je makkers aan ?” Ik zei dat ik dat niet kon weten. En glipte de deur uit. Ze had natuurlijk overschot van gelijk. Ik voelde me ook niet zo happy in dit kleine broekje. Lees maar de vorige delen van dit verhaal ! Maar ik moest ten allen prijze ervoor zorgen dat ik mijn beulen van straks gunstig zou stemmen. De afwachting, de fantasietjes die door mijn kop speelden – ze zorgen er trouwens voor dat de bobbel onder dat minieme turnbroekje meer dan normaal was. Hier was een slappe pik gehuisvest. Hier zat een flinke jongeheer, die – ondanks het gedwongen afdrukken van die middag – alweer zijn kop opstak. Bijna letterlijk.

Ik sprong op mijn fiets om  naar het opgegeven adres te fietsen. Het was niet zo ver weg. Ik had dus tijd genoeg. Maar het viel me op hoe kort dit broekje wel was, terwijl ik aan het fietsen was. Het was de allereerste keer dat ik met die rotbroekje op de fiets zat. En zo leek het nog korter dan het eigenlijk al was. De bobbel onder die ritsloze gulp leek bovendien nog groter. Ik probeerde er maar niet al te veel aandacht aan de besteden. En fietste dapper verder.

Een tiental minuten later was ik aan het huis waar ik een afspraak had. Het was nog iets voor achten. Zou ik nu al bellen ? Of zou ik beter stipt om acht uur bellen ? Verhalen die ik op het internet gelezen had, deden me twijfelen. Normaal moest je stipt op tijd zijn. Niet te vroeg en niet te laat. Anderzijds vond ik zoiets bijzonder belachelijk : de klokken staan niet altijd op de seconde, soms zelfs niet op de minuut gelijk. Bovendien zouden ze toch wel hun gang gaan met mij, vreesde ik – na wat vandaag gebeurd was. Dus besloot ik maar te bellen.

De deur ging open ….

Een van mijn tormentoren van die middag deed de deur open. Toen hij me zag staan in mijn turnpakje van op school verscheen er een brede grijns op zijn lippen. Blijkbaar vond hij dit pakje wel leuk en geil genoeg ? Of niet ? Misschien was die grijns alleen maar bedoeld om mij schrik aan te jagen. Hij keek even naar de stevige bobbel die onder dat kleine turnbroekje verborgen zat – en grijnsde nog meer. Dit was echt wel frustrerend en vernederend : waren die knul tevreden over mijn outfit ? En hoezeer genoot hij van mijn geile toestand ondanks mijn vernederende situatie ?

“Kom binnen,” zei hij droogjes. Ik wist niet goed wat daarvan te denken. Maar ik gehoorzaamde uiteraard. Wat kon ik anders doen ? Zodra ik binnen kwam zag ik de anderen ook staan, inclusief Stefan. Ze bekeken me met een spotlachje dat me gewoon de grond in kon doen zinken. Van top tot teen. Met uiteraard bijzondere aandacht voor mijn kruis. Dat was goed gevuld… wist ik… want de hele situatie wond me ook wel bijzonder op. Nou ja, het “bijzonder medisch onderzoek” had uitgewezen dat ik wel op kinky dingen viel. En dit was een van die kinky dingen blijkbaar. Waarbij mijn pik ook dit keer voor zichzelf aan het denken was. Hoe graag had ik vermeden dat ik hier nu geil in dat kleine turnpakje voor die vier kerels stond. Maar dat geil kon ik echt niet vermijden. Hoe ik ook probeerde.

“In het midden staan,” beval Stefan mij, “handen op je hoofd !” Ik gehoorzaamde. Wat kon ik anders ? “Benen wijder spreiden !” Ik deed het. Ik voelde me echt wel opgelaten in dat kleine turnpakje. Maar goed. Zo stond ik hier nu. De drie jongens van vanmiddag zaten op een bank. Stefan liep om mij heen. Hij raakte mijn billen aan, mijn dijen, greep me even stevig in het kruis. En zijn grijnslach was bijzonder triomfantelijk. “Je geniet er wel van hé, slaafje ?” Ik knikte alleen maar. Ontkennen had geen zin. Maar om het luidop te zeggen… nou ja, dat eenvoudige JA kreeg ik niet over de lippen. Toch niet voor die drie hufters. Terwijl ik daar zo stond zaten ze trouwens zonder enige gêne hun kruis te strelen. Ze waren blijkbaar opnieuw geil.

Stefan speelde nog wat verder met mijn pik en ballen door dat turnbroekje heen – tot ik begon te … nou ja … tekenen van supergeilheid, van bijna-spuiten te vertonen. Dan hield hij op. “Niet spuiten, hé, jochie,” spotte hij, “wij willen nog veel plezier met jou beleven vanavond. Hoe lang ging je sporten heb je je ouders verteld ?” “Anderhalf uur.” “Okay, dan heb we dus zo’n dik uurtje de tijd om ons met jou te amuseren, knulletje !” “Ja !”

En dan tegen die drie kerels : “Hij houdt dus van vernedering, hé. Spanking, wat bondage… ik stel voor dat we maar onmiddellijk beginnen. Want straks moet hij weg. Zijn ouders mogen niets merken hé !” De drie anderen stemden grinnikend in. Terwijl ik daar in die te-kijk-positie stond, waren ze verder over mij aan het praten. Net alsof ik een ding was. Een kast. Een tafel. “Vreemd hé, dat je kan geil worden van vernedering.” “Je moet goed gek zijn, om een stijve te krijgen als je belachelijk gemaakt wordt !” “Debiel, hé, hoe hij daar staat te geilen nu!” En dat soort opmerkingen meer. Ik was het wel gewoon om in dit belachelijke turnbroekje. Dat weten jullie al. Maar nu ik hier als enige in dat belachelijke korte dingetje stond, voelde ik me echt wel bijzonder belachelijk, bijzonder vernederd, bijzonder ridicuul. Zeker omdat het broekje – als ik zo even naar beneden gluurde – een meer dan behoorde tent vertoonde. Man, ik kon hen op school nooit meer onder ogen komen. Dat verdraaid medisch onderzoek had wel een zeer serieuze wending aan mijn leven gegeven. Die vuile flikker-artsen. Vonden ze het leuk leuk om mij in deze situatie te brengen ?

“Beginnen we,” vroeg Stefan nog eens ? “Jaaaaa,” antwoordden ze alle drie gretig. “Okay, we beginnen met een lekker pak voor zijn billetjes. Eerst nog op dit geile broekje !” Ik moest me vooroverbuigen. Handen steunend op het zitvlak van een stoel. Mijn kont werd dus goed en scherp aangeboden. “Wie begint,” vroeg Stefan ? “Elk tien meppen om te beginnen!” Ik voelde me zo vernederd, opgelaten, belachelijk.

De eerste van de drie kwam naar vooraan. Streelde mijn kontje door het broekje heen, daarna over de rand van dat te korte broekje mijn dijen. Geil gevoel. Geil !!! Hij streelde mijn dijen heel erotisch. Mijn stijve werd alleen nog stijver – voor zover dat kon. En dan begon hij te meppen. Klap na klap. Keihard. Afwisselende op elke bilhelft. Ik voelde ze roder en roder kleuren, ondanks de bescherming van dat broekje. Mijn pik nam even iets in omvang af. Maar toen zijn tien klappen voorbij waren, begon hij weer aan de erotische streling. Wat mijn geilheid weer deed toenemen. Vreemd gevoel : pijn en geilheid tegelijk.

Dan kwam de tweede aan de beurt. Ik hoorde Stefan grijnzen bij deze behandeling. Voordat hij begon met zijn meppen, trok hij even mijn broekje en onderbroekje naar beneden – even maar, net over de rand van mijn billen. “Lekker rood kleurtje, hé jongens !” Hij deed mijn kledingstukken weer omhoog. Nou ja, dat hij mijn kontje nu ontbloot had, was niet zo erg. Tenslotte hadden ze mij vanmiddag al erger vernederd. Maar het was wel wat meer zout in de wonde, of moet ik zeggen : peper op het vlees ? Want het maakte me nog geiler. Ik voelde mijn eikel natter en natter worden. En die geilheid nam niet af, terwijl hij mij mijn tien klappen gaf. Bij het einde van zijn beurt, trok hij weer even mijn billen bloot – en alle vier bulderden ze het uit. Spottend gelach. Want rode billetjes – en vooral : stijve lul ! En die was niet te overzien.

De derde was nog geraffineerder, vond ik. Hij trok mijn turnbroekje iets hoger, zodat het in mijn kontgleufje knelde. Dat maakte voor hen de geile aanblik zeker nog leuker. Dit korte broekje werd zo bijna gereduceerd op de lengte van een zwemslipje. Bovendien was nu ook de bovenkant van mijn dijen beter bereikbaar om een roder tintje te krijgen. En dat merkte ik wel ! Zijn klappen kwamen telkens neer op mijn broekje én de achterkant van mijn dijen tegelijk. Ook netjes afgewisseld. Pijnlijk, maar niet om te reageren. Althans niet van de mijn. Mijn pik reageerde wel. Te meer daar  hij tussen elke klap in even mijn billengleuf streelde. Heel zachtjes en teder. Soms zelfs met zijn vinger even boorde richting mijn kontgaatje. Ik voelde me echt vernederd. Opgelaten. Belachelijk. Maar ook zo onzegbaar geil. Die kerels wisten echt wel wat ze deden. Als je een jonge knul geil maakt, kan je veel met hem uitrichten. En dat waren ze precies aan het doen : mij heel geil maken !

Toen die eerste sessie voorbij was, kwam Stefan aan de beurt. Hij grijnsde me breedlachend toe : “Je houdt er echt van hé, jochie !” Ontkennen had uiteraard geen zin. Ik was gewoon beregeil. En dat kon ik niet verbergen. “Ik ben vanavond alleen maar toeschouwer, kereltje,” zei hij, “dus … van mij zul je niet veel last hebben vanavond. Trek je truitje maar uit.” Ik trok mijn t-shirt uit en stond daar met alleen nog die jockstrap en dat turnbroekje aan. De drie kwamen gelijk op mij toegesneld en begonnen mijn kontje en kruis geil te betasten. Stefan stond op een metertje afstand genietend toe te kijken. Dat hij genoot was duidelijk te zien aan zijn in strakke, wat versleten lichtbauwe jeans verpakte kruis. Ik stond de kronkelen van geilheid bij al deze aanrakingen. Zorgde er wel voor dat ik niet klaarkwam… waarbij ze me overigens hielpen. Want ze zorgden er eveneens voor mij niet over die streep te halen.

Vervolgens…

Stefan verhulde ook nauwelijks zijn eigen opwinding bij dit hele gebeuren. Hij stond over de gebubbelde gulp van zijn versleten jeans te strelen. Wat het voor mij aangenamer en erger maakte. Aangenamer omdat ik het wel leuk vond dat hij zo genoot… erger omdat ik hier een lustobject leek te zijn. Niet meer of niet minder. “Die Verdinglichung des Menschen” zou je zo mooi in het Duits kunnen zeggen. Een dingetje. Een speeltje.

Ondertussen stonden de andere drie nog altijd mijn hele lijf te betasten en bevoelen. Mijn kruis, mijn kontje, mijn tepels… Ze wisten echt wel goed wat ze deden om mij geil te houden zonder mij te laten klaarkomen. Af en toe kneep een van de drie stevig in mijn ballen, wat pijn deed uiteraard – maar zo werd ook het klaarkomen tegengehouden. Of ze knikkerden even ter hoogte van mijn eikel, wat ook al flink pijnlijk was.

Daarna nam één van hen drieën het initiatief : ze zouden de volgende ronde spelen. Zoveel tijd voor lange intermezzi was er immers niet. Ik had hen immers verteld dat ik toch wel binnen een aanvaardbare tijd terug thuis moest zijn van het “samen sporten”.

“Turnbroekje uit !”

Ik trok het broekje maar uit. Nog eens : ze hadden me al naakter gezien die middag. Enne… ik wist wat er kwam, dus berustte ik maar in mijn lot. Bovendien kan je met een supergeile kerel veel aanvangen. En supergeil was ik.

Ik stond dus in mijn jockstrap alleen nog, die strak vooruit geduwd werd door mijn lekkende lul. Alle drie begonnen ze te lachen, en Stefan vervoegde hen daarbij. Dat een kerel geil werd bij zulke vernedering konden ze niet begrijpen.

“Van elk krijg je tien klappen met een pingpongpalletje op je blote reet… veel bescherming zal dit onderbroekje je immers niet bieden,” ging één van hen drieën verder, “ga hier maar over de tafel liggen.”

Ik gehoorzaamde. Alternatieven waren te toch niet.

De eerste ging gewoon rechtdoor. Rake en harde klappen op mijn blote billen. Het deed flink pijn. Ik voelde mijn billen gloeien. Ik merkte wel dat hij ondertussen doorheen zijn lange broek met zichzelf aan het spelen was. Maar er was weinig erotisch aan voor mij. Het waren gewoon harde klappen op mijn al geteisterde kontje. Ik had daarnet nog wel een turnbroekje aan gehad, maar veel bescherming bood dat dunne katoentje niet. En die jockstrap bood evenmin enige protectie. Dit was gewoon pijn doen. En ik moest mezelf bedwingen om geen tranen in de ogen te krijgen. De pijn zorgde er ook voor dat mijn pik iets slapper werd, zodat het gevaar op spuiten kleiner werd.

De tweede was ietsje creatiever. Hij haalde een dildo uit zijn tas, stopte die in mijn mond en zei : “Zuig er maar lekker op… maar hem maar goed vochtig… dat zeg ik je maar voor je eigenbelang !” Hij had ook gemerkt dat mijn pik slapper geworden was en begon me weer wat op te geilen. Mijn billen strelen, kontgaatje kietelen, raakte zachtjes en geil mijn ballen aan, en speelde zelfs even met mijn lul tot die weer helemaal overeind stond. Blijkbaar genoot hij er wel van dat ik een stijve paal had. Goed idee uiteraard. Want een geile kerel kan meer hebben dan iemand die niet opgewonden is.  Ondertussen lebberde ik aan die kunststoffen lul. Vernederend. Een echte jongenslul in de mond : ook wel wat vernederend, maar toch nog okay. Een rubberen ding echter in je mond is dé vernedering bij uitstek. Tenslotte bezorg je er niemand plezier mee. Het ding kan niet stijver worden. Er is niemand die begint te kreunen van geilheid. Je doet het gewoon omdat je het moet doen. Een opdracht voor iemand die onderdanig is. En uit het medisch onderzoek was gebleken dat ik bijzonder onderdanig was. Dus… het idee maakte me ook wel geil.  Dan begon ook zijn afstraffing. Hij speelde veel meer dan de eerste. Een hevige klap, die me wat liet opschrikken… dan wat strelen over mijn billen. Met het pingpongpalletje, maar ook met de hand. En dan weer -behoorlijk onverwacht en heel stevig- nog een klap… De derde kwam onmiddellijk na de tweede en op dezelfde plaats. Bijzonder pijnlijk. Door de pijn had ik mijn mond geopend en was de dildo eruit gevallen. Hij stopte hem er prompt weer in. Maar dit keer wachtte hij weer. Even dat pingpongpalletje laten rusten op de landingsplaats, zodat de warmte goed in mijn billetjes kon binnendringen. Dan weer wat strelen. En dan weer PETS ! En PETS. Weer twee op een rij, op dezelfde plaats alweer. Mijn benen spartelden even. Maar ook nu was er een korte pauze. Met grijnzende commentaar : “Lekker rood kleurtje, hé, kerels !” En weer PETS PETS… Een andere plaats, maar die twee meppen waren weer op dezelfde plaats gegeven. Weer pauze om wat op te geilen. Billen, kontgaatje strelen… Pik even vastpakken. Balletjes kietelen. Mijn pik bleef dan ook loeihard. En zo ging hij door tot klap tien. Nog twee keer moest hij die neppik weer in mijn mond duwen, omdat ik die gewoon had laten vallen door de pijn. Maar hij was “meesterlijk” in het tuchtigen. Meppen, strelen… Pijn en genot… Straf en geilheid.

Toen hij klaar was kreeg ik weer een korte pauze.

De drie kerels gaven onder mekaar commentaar. Hoe ongelooflijk het was dat iemand daardoor geil werd en bleef. Hoe geil het was zo een slaafje te kunnen gebruiken. Hoe leuk ze me die middag gevonden hadden. Hoe vernederend het was een neplul in je mond te moeten nemen. Allemaal commentaren die ervoor zorgden dat ik me inderdaad vernederd voelde… en dus enorm geil bleef. Stefan genoot zichtbaar van het spel, maar hield zich verder afzijdig. En ondertussen lebberde ik verder op die rubberen pik. En bleef ik in dezelfde positie.

Dan was het tijd voor nummer drie. Hij beval me verder die dildo zeker niet te laten vallen dit keer, anders kreeg ik per keer een klap extra. Eerst streelde hij ook even over mijn billen, kietelde mijn kontgaatje wat. “Lekker stijve paal, kerels !” Hij gaf heel onverwacht drie keiharde klappen op dezelfde plek. Van pure verrassing en van de pijn liet ik de dildo prompt uit mijn mond floepen. “Eén klap extra !” Hij pauzeerde wat. Speelde met mijn billen en pik en ballen… streelde ondertussen in staat van grote opwinding (gezien de bult in zijn jeans) zijn eigen kruis. Dan opnieuw drie klappen. Keihard. Zonder genade. En alweer liet ik de dildo uit mijn mond vallen. “Nog een klap extra,” zei hij droogjes. Dit keer kon ik het niet meer vermijden. De tranen stonden in mijn ogen. “Oh, ons mietje krijgt de tranen in de ogen,” spotte hij. De andere twee lachten luidop. En Stefan stond zich verder te verlustigen. Hij had ondertussen zijn jeans opengemaakt en stond zijn pik doorheen zijn boxershort te masseren. Een flinke paal moet ik zeggen. Opnieuw nam hij de tijd om mij geil te houden. En dan weer drie meppen naéén. Alweer drie keer op dezelfde plek. Ik voelde mijn billen gewoon branden. Maar dit keer had ik – in plaats van mijn mond te openen – keihard op de dildo gebeten. Hij zat dus nog in mijn mond. Maar de tranen in mijn ogen waren toegenomen. Ik kon me nog net genoeg beheersen om niet te beginnen snikken. “Nog één,” zei hij. Ik dacht “Oef !”….. maar hij ging onmiddellijk verder : “plus twee extra ! Dus nog drie !” En onmiddellijk voegde hij de daad bij het woord. Ook dit keer beet ik stevig op de dildo om de pijn te verbijten.

“Pauze,” kwam Stefan tussen en deed zijn jeans weer dicht. De bult vooraan verraadde echter hoe hij genoot van mijn behandeling. Ik werd in de hoek gezet, handen op het hoofd, benen gespreid. Dildo nog steeds in de mond. Zij gingen met hun vieren een biertje drinken.

Ze lieten me daar zo’n kwartier staan. Met mijn tintelende billen. Ik mocht er niet eens aankomen, gezien ik de handen op het hoofd moest houden. Ondertussen dronken ze hun pilsjes, schaterden het uit over mijn toestand en mijn glimmende kont, maar spraken ook over andere dingen alsof ik daar helemaal niet was. Dat was bijna nog het ergste : dan stond ik daar gewoon in de hoek als een meubel. Een kast of een stoel. Iets wat niet meetelde. En ondertussen stak nog altijd die dildo in mijn mond, waarop ik nog altijd sabbelde, al was mijn mond ondertussen behoorlijk droog geworden. Aan deze “ontspanning” nam Stefan wel deel. Duizenden gedachten raasden ondertussen door mijn hoofd. Gedachten van vernedering… die mijn pik alleen maar stijf hielden.

Na ongeveer een kwartiertje zei één van de drie : “Tijd voor de laatste ronde – want ons jochie moet over een half uurtje naar huis kunnen vertrekken. Anders maakt zijn mammie zich zorgen.” Ze schaterden het alle vier uit.

“Kom maar uit de hoek, jochie !”

Ik deed het.

“Kijk eens – zelfs nu nog een stijve leuter !”

Opnieuw gebulderlach. Ik had door de grond kunnen zinken van schaamte. Het was ook wel erg : na een kwartier van non-action nog altijd een stijve paal hebben. Ze lieten me zo even staan. Genietend van mijn naaktheid. Spelend met hun eigen opgewonden lul doorheen hun broeken.

“Vooroverbuigen – handen op de stoel hier !”

Ik gehoorzaamde uiteraard.

“Benen wijder spreiden.”

“Nog wijder !”

Nu nam die kerel de lul uit mijn mond. En wat ik al gevreesd had, gebeurde. Hij begon langzaam maar zeker die dildo in mijn kont te duwen. De twee anderen trokken mijn billetjes naar buiten, zodat mijn kontgaatje zo wijd mogelijk open stond. Gelukkig dat ik goed gesabbeld had, want zo stond de dildo toch wat vochtig. Enig glijmiddel gebruikten ze niet. Het deed ook pijn. Maar veel kon ik er niet aan doen. Bovendien bleef één van de twee kontrekkers met mijn pik spelen, en zorgden hun spottende opmerkingen ervoor dat mijn opwinding die verdween. Het duurde wel even voor die kunstlul naar hun smaak ver genoeg in mijn kontje verdwenen was. Eenmaal diep genoeg draaiden ze aan de knop achteraan die lul en die begon te trillen. Het was allemaal heel nieuw voor mij. Pijnlijk, maar ook opwindend – want dat ding zat gewoon tegen mijn prostaat aan te rammen. Mijn pik ging onmiddellijk reageren. Ze zagen dat ik zo zou spuiten. Dus draaiden ze die knop weer om.

“Vijf klappen van elk van ons met onze broeksriem.”

Dat was dus het nieuwe verdict.

“Je houdt die lul in je kont, anders volgt er meer straf !”

Nummer één begon met zijn klappen. Ze deden vreselijk pijn. Te meer daar ik mijn kontje strak hield om die dildo er niet uit te laten floepen. Hij ging ook die keer rechtdoor. Weinig genot – echte pijn. Zodra hij zag dat mijn pik slapper werd, schakelde hij de tril-functie van de dildo weer aan… Mijn prostaat werd weer gemasseerd. En mijn pik herrees.

Mijn billen gloeiden. Weer 2 minuten pauze. De vibrator bleef aan. Dat was bijzonder geil. Die impulsen naar mijn ballen toe die al langer niets hadden mogen spuiten. Mijn pik lekte. Ik stond te kronkelen van genot. Ik kreunde zelfs van genot. Prompt draaide nummer twee de knop om. Verdoeme, waarom lieten ze me niet klaarkomen ? Ik was zoooo geil !

Dan begon nummer twee zijn afstraffing. Haard, maar alweer bijzonder geraffineerd. Hij wist me telkens op het randje van pijn en genot te houden. Keiharde slagen – dat is zeker. Maar ook spelen met mijn ballen. Even de dildo weer laten vibreren tot ik kreunde. Kortom : deze tweede sessie zorgde voor nog gloeiender billen, maar ook voor supergeilheid.

Weer twee minuten pauze. Dildo weer aan. Geil. Kreunen. Lekken.

Nummer drie. Liet de dildo verder trillen. Maar sloeg rechtdoor, rechtaan. De pijn was immens. Maar zodra hij ophield, kreeg de vibrator weer de overhand. Hij drukte zich spelend tegen mijn prostaat aan. Alweer lieten ze me even kronkelen, Kreunen, om dan de dildo uit te schakelen.

Nu brachten ze onmiddellijk een blinddoek aan. Ik kon niets meer zien. Ik hoorde ritsen. Blijkbaar lieten ze hun broeken zakken, maar wilden ze niet dat ik hen zo zag. Hoewel ik hen die middag al met blote paal gezien had. Ik moest rechtop staan. Ze rukten zich af. En spoten op mij : twee op mijn billen, één op mijn pik. Luid kreunend van geilheid. Zodra ze gespoten hadden, trokken ze me mijn jockstrap en short weer aan. En zorgden ervoor dat hun sperma goed over mijn onderlijf en broekjes uitgesmeerd werd. Ik voelde me zo vernederd en geil. Hun warme zaad droogde kleverig tegen mijn broekjes en pik en billen aan.

De blinddoek werd afgenomen. Duidelijk zichtbaar gaven ze aan Stefan elk 50€ – met dank voor de fijne avond. Dit was erg pijnlijk voor mij : ik werd hier verkocht als een goedkope hoor. Stefan speelde met zijn pik terwijl hij hen uitliet. Hij grijnsde toen hij me zo zag staan.

“Proficiat, joch, je hebt je best gedaan !”

Ik reageerde niet. Wilde niet reageren.

“Morgen zien we mekaar op school. Dit draag je bij de zwemles morgen !”

Hij gaf me een lichtgeel zwemslipje. Op het eerste gezicht wel de goede maat.

“En je weet dat je niet mag klaarkomen hé, jochie ! ”

Hij bracht me naar de deur. Met getent shortje, pijnlijke billen, probeerde ik me zo goed mogelijk op mijn fiets te slingeren… en naar huis te fietsen. Waar ik gelukkig zonder meer naar mijn kamer kon glippen.

Hoofdstuk 14

hoofdstuk 12

Het Medisch Onderzoek (deel 12)

Dit verhaal is niet door mij geschreven maar wordt op deze site gepubliceerd met toestemming van de schrijver. Voor reacties naar de schrijver stuur een e-mail naar       hem door hier te klikken

“Hoeft niet hoor,” zei ik, “ik sport wel in mijn slipje.” “Ook goed,” zei de jonge leraar – hij leek wel wat ontgoocheld.

Blijkbaar had hij me graag in dat strafbroekje laten paraderen. Hij wist natuurlijk niet dat ik helemaal niet de bedoeling had vanmorgen om hier aan deze groep deel te nemen. Dit was gewoon een opgelegde sport. Ik wilde dit helemaal niet. Ik deed liever volleyball of tafeltennis of zo. Er was dus geen reden om mij te straffen ! Maar ik stond hier nu eenmaal. In mijn witte slipje te kijk.

Even ging de leraar er nog op in : “Dan sport jij maar in je ‘onderbroekje’ !” De nadruk die hij op dat woord legde – het woord alleen al – vond ik heel pijnlijk. Een slipje – dat dragen jongens van mijn leeftijd. Maar toch geen onderbroekje. Dat klinkt zo negatief. Zo kleinerend. Zo vernederend. Zo ridiculiserend.

Ik zag hoe Stefan mij grijnzend in de gaten hield. Blijkbaar had de leraar dat ook opgemerkt. Want hij vervolgde : “We beginnen met wat stretch- en opwarmingsoefeningen individueel en per twee.” En hij koppelde mij meteen aan Stefan.

Stefan kwam met een smerig lachje op de lippen naar mij toe. Ik voelde mijn buik kriebelen van ongemak en zenuwen. Wat zou Stefan nu weer doen om mij te grazen te nemen ? Eerst waren het wat doodgewone oefeningen… Ter plaatse lopen… wat niet echt leuk is in een slipje… Een turnbroekje of zelfs zwemslipje geeft toch wat meer support. Wat opdrukken. Allemaal nog niets bijzonders. Maar dan begonnen de oefeningen per twee. Eerst gewone situps waarbij de ene de benen van de ander moest vasthouden. Niets bijzonders nog. Hoewel ik Stefans ogen in mijn kruis voelde branden. Gewoon vernederend – en opwindend.

Toen ik zijn benen moest vasthouden siste hij zachtjes : “Ogen naar beneden – kijk maar naar je eigen kruis, slaafje !” Ik gehoorzaamde. Maar kon zo niet genieten van zijn heerlijke zwemslipje met leuke bult. Door dat bevel, door dit niveauverschil (hij kon mij rustig bekijken – ik mocht hem niet bekijken) werd ik nog ietsje meer opgewonden. Was ik dan echt zo een sub ? Zo een onderdanig jochie ? Dat het mij zelfs in groep geil maakte, wanneer ik bevelen kreeg ? Ik voelde wat kriebelen in mijn pik. Shit shit shit ! Niet nu ! Daarna was het kruiwagentje lopen. Normaal neemt de dragende partij de dijen halverwege vast. maar Stefan greep iets hoger. Zodat zijn vingers mijn ballen konden aanraken. Zachtjes kriebelde hij mijn ballen, terwijl ik op mijn handen verder “kruiwagende”. Vreselijk. Ik kon er niets aan doen. Maar die smeerlap was mij hier gewoon aan het opgeilen. Met resultaat trouwens. Want ik voelde hoe mijn pik – weliswaar nog niet in volle glorie – tegen mijn slipje aandrukte.

Toen hij kruiwagentje moest spelen, wou ik hem met gelijke munt betalen. Maar hij liet zich vallen. Klauterde even recht en fluisterde me sissend toe : “Laat dat, slaafje !” Terwijl hij dat zei greep hij me kort in mijn kruis vast.

De volgende oefening was : paardje rijden. Ook hier was ik de eerste die paardje moest spelen. En er gebeurde niet veel. Toen hij echter paardje was voor mij, voelde ik hoe hij mijn billen stevig beet nam… en alweer met zijn vingers aan mijn ballen zat te kietelen. Even glipte hij zelfs mijn onderbroekje binnen om mijn ballen rechtstreeks te kunnen kietelen… Hoe hij het allemaal klaarspeelde weet ik niet – want hij moest toch wel mijn gewicht torsen… en tegelijk wist hij met mijn ballen te spelen. Dan kwamen er opdrukoefeningen bij handenstanden : we moesten dus op onze handen gaan staan en zo wat opdrukken. Een heel moeilijke oefening vond ik – nou ja zo sportief was ik ook weer niet. Ik viel dus regelmatig om.

De sportleraar kwam even dichterbij staan, bekeek ons en zei tegen Stefan : “Hou hem wat steviger vast !” Stefan liet zich dat geen twee keer zeggen, legde pardoes zijn ene hand op mijn billen, zijn andere op de voorkant van mijn onderbroekje. Telkens ik dus naar beneden ging, voelde ik zijn handen over mijn al niet slappe lul strelen… wat het gevolg alleen maar pijnlijker maakte.

Toen deze oefeningen voorbij waren en de echte powertraining kon beginnen, vertoonde mijn slipje een overduidelijke bult… Dat van Stefan niet. Het verwonderde me eigenlijk dat hij zich op dat vlak zo goed wist te beheersen : bij het onderzoek was hij toch ook beregeil geweest toen hij me vernederde. Nu deed hij dat publiek… en hij wist zit op dat “niveau” blijkbaar heel goed te beheersen ! Naar mijn drie ‘tormentoren’ van die middag deed Stefan een duidelijk obsceen gebaar dat mijn pik stijf was ! Ik voelde mijn kop hoogrood kleuren. De leraar had het ook gemerkt, maar deed verder niets.

Eerst moesten we nu gewoon wat gewichtjes tillen om de armspieren te versterken. Terwijl we weer zo individueel bezig waren, kwam de leraar naar mij toe en fluisterde in mijn oor : “Sportlui weten zich normaal beter te beheersen, jongen ! Probeer maar van dat bultje in je ‘onderbroekje’ af te komen !” Alweer dat venijnige woord met die venijnige nadruk. Bovendien legde hij even – quasi kameraadschappelijk – zijn hand op mijn billen. Ik voelde me echt heel erg opgelaten, vernederd, belachelijk… maar ik kon er niet veel tegen doen. Ik stond dus maar te zeulen met die gewichtjes… Na nog een kwartier zei de leraar : “Dit sportuurtje is voorbij ! Douchen allemaal ! En hopelijk tot de volgende keer !”

We trokken dus naar de douches. Ik probeerde wat achterop te blijven, maar Stefan porde me aan : “Komaan, jochie ! Lekker douchen nu !” In de douches aangekomen kleedde iedereen zich helemaal uit. Ik dus ook, zij het niet zonder aarzeling. Zodra ik naakt stond riep Stefan luid : “Kijk, die heeft een stijve !” 
Iedereen keek natuurlijk dadelijk mijn richting uit. Ik had gewoon door de grond kunnen zinken van schaamte. En meteen begon met te scanderen : “Hij heeft een stijve ! Hij heeft een stijve ! Hij heeft een stijve lul !” (op de welbekende voetbalmelodie van ‘Oranje boven’). Ik wist gewoon niet waar kijken en wat doen. Ik haastte me onder de douche en zette het kraantje op ijskoud, in de hoop dat zo mijn probleem zou verdwijnen. Ze bleven nog even scanderen en spotten, maar uiteindelijk hield het allemaal op.

Na het douchen kon ik me rustig afdrogen. Stefan kwam op me af met een plastic zakje, met daarin mijn bermuda. Op die manier kon ik gelukkig toch nog “gewoon gekleed” (nou ja) naar huis, maar hij fluisterde wel dreigend wel : “Vergeet onze afspraak niet vanavond !” 

hoofdstuk 11

Hoofdstuk 11 Medisch Onderzoek

Dit verhaal is niet door mij geschreven maar wordt op deze site gepubliceerd met toestemming van de schrijver. Voor reacties naar de schrijver stuur een e-mail naar      hem door hier te klikken

Zo trok ik terug naar de studiezaal, waar mijn middagmaal nog wachtte. Toen ik terugkwam, zag ik Stefan mij grijzend bekijken. Nu kwam hij op mij toe : “Stop je trui in je broekje, vooruit !” Ik deed het natuurlijk. “Oei, heb je je afgetrokken ? Dan zal ik je straks straffen.” “Neen,” zei ik nog met rode ogen, “ik ben bijna verkracht door die drie hufters.” “O ja,” grijnsde hij, “dat is interessant, moet je mij straks een goed vertellen.

Na de sport kom je met mij mee.” “Ik kan niet,” zei ik, “ik moét met hen mee straks.” “Och, dat geeft niet, kunnen zij met òns mee, hé.” Nu pas drong het tot mij door dat het best mogelijk was, dat Stefan die drie flikkers had opgejut tegen mij. Hen gevraagd had mij een flink onder handen te nemen. Misschien had hij er wel geld voor gekregen !! Misschien had hij mij zopas als een vulgaire hoer verhuurd. Ik bekeek hem achterdochtig. Zou hij me dat werkelijk aangedaan hebben ? Het zou natuurlijk kùnnen : binnen het hele kader van vernedering, onderdanigheid, en noem maar op. Zou ik het hem durven vragen ? Zo dacht ik even. Maar wellicht zou het beter zijn dat nù niet te doen.

Trouwens vràgen was niet echt nodig. Ik merkte het gauw genoeg : hij hàd met het hele gebeuren te maken. Zodra de drie laatstejaars de studiezaal binnenkwamen, nog nastrelend over hun gulp, liep hij onmiddellijk op hen toe. Net als sporters die net een schitterend punt gescoord hadden, sloeg het viertal mekaar in de handen. Ze lachten luidop, terwijl ze naar me keken. Ze praatten met Stefan, terwijl ze wijde gebaren maakten. Ik kon wel door de grond zinken van schaamte. De smeerlap ! Een vijftal minuten bleven ze zo lachend en gesticulerend praten en mij vernederend, grijzend en bespottend aankijken. Daarna sloegen ze mekaar weer in de handen.

Dan kwam Stefan weer naar me toe : “Zeg, jongetje, we hebben onze ontmoeting iets uitgesteld. Vanavond na de sport ga jij rustig naar huis. Ondertussen heb je je bermudaatje al teruggekregen. Je eet thuis iets, studeert was. Zo rond acht uur verwachten wij je bij die éne jongen thuis. Zijn ouders zijn met vakantie. Dat maakt het spel wat makkelijker. Je trekt alleen de sportbroekje aan, met eronder je jockstrap – die heb je natuurlijk sinds we mekaar leerden kennen als vriendjes en echte zielsgenoten ; je brengt ook een zwemslipje – géén zwemshort – mee en een handdoek en douchegel uiteraard. Géén trainingsbroek of andere lange broek. O.K. ? En je zegt thuis, dat je wat gaan sporten met je vrienden ! Sport zal het in elk geval zijn – en zwéten zùl je ! Dus : je liegt niet helemaal. O.K. ?” Wat kon ik anders dan instemmen ? Maar het maakte me wel bijzonder zenuwachtig. Wat zouden die smeerlappen met me uithalen ?

Enfin. De studie begon. Eindigde. Er was sport. Het drietal laatstejaars deed powertraining. Ze kwamen vlug achter me aan :”Jij gaat meedoen met onze sport, vriendje, kun we je wat meer bekijken, en nog wat geiler worden als we je halfblote body zien !” Ik gehoorzaamde. Natuurlijk. Ook Stefan kwam naar de powertraining. Alweer uitzonderlijk. In de sportzaal stond een jonge sportleraar. Ik had er nooit les van gehad. Hij gaf les in het eerst en tweede jaar van de humaniora, en genoot er wellicht van om ook met wat oudere knapen te werken op woensdag.

“Oh, enkele nieuwe kandidaten,” zei hij vriendelijk, “hopelijk hebben jullie een zwemslipje bij : powertraining doen we in zwemslipje ?” Ik knikte ontkennend. “Geeft niet,’ zei hij, “dan doe je’t maar in je slipje. Da’s bijna hetzelfde, hé. En we zijn toch allemaal jongens onder mekaar.” Ik knikte maar wat verlegen.

Ik zag hoe de drie ouderejaars zich al helemaal aan het uitkleden waren ; ze stonden met hun blote lichamen naar mij toegekeerd, zodat ik hun halfstijve jongeheren kon zien. Indrukwekkend groot vond ik. Ook Stefan kleedde zich uit. Ze trokken, net als iedereen, hun zwemslipje aan. Stefan had dit blijkbaar allemaal voorzien, want nà de zwemles vanmorgen, had hij een droog zwemslipje aan. Nog maar een aanwijzing dat het hele gebeuren afgesproken was ? Nu was het mijn beurt, want ze stonden me allevier aan te kijken. Met grijnzende blikken. Wat zou ik doen ? Ik kleedde me uit tot op mijn witte onderbroekje en ging zo de zaal in.

Ik was de enige die geen zwembroekje aan had. “Och,” zei de jonge leraar tegen mij, “misschien wil je wel een zwemslipje van mij aan ? Ik heb altijd wel een extra slipje mee, voor de knapen die hun zwemkledij zouden vergeten zijn·” Ik knikte. Misschien was dat inderdaad het beste.

“Maar,” ging hij enigszins spottend door, “het is wel een broekje met een zeker “straf”karakter, want ik geloof niet dat jonge kerels hun sportkledij vergeten. Vandaar : het is een volledig wit slipje, en de voering heb ik uit het voorpandje gehaald, want wel wat genant is natuurlijk, zeker als het nat wordt, maar tja – we zijn jongens onder mekaar, dus, we weten allemaal wat we daar hangen hebben – en een tweede keer vergeten ze dan zo vlug hun zwemslipje niet !”

Ik voelde me wat opgelaten en extra verlegen. Door die bijzondere aandacht stond ik uiteraard extreem in de belangstelling.

Hoofdstuk 12

hoofdstuk 10

Het Medisch Onderzoek (deel 10)

Dit verhaal is niet door mij geschreven maar wordt op deze site gepubliceerd met toestemming van de schrijver. Voor reacties naar de schrijver stuur een e-mail naar     hem door hier te klikken


Terug op school merkte ik dat hij inderdaad mijn bermuda had gepikt. In elk geval : hij was verdwenen. Ik keek even rond in de kleedruimte, maar vond ‘m uiteraard niet. Ik zag Stefan héél triomfantelijk kijken en grijnzen. Zo onopvallend mogelijk wilde ik het houden. Hield mijn kleine sportshortje aan en mijn t-shirt (zo’n klein shortje past niet met een hemd) en ging naar de klas. De andere kerels van de klas lachten me nu wél uit : “He, vriendje, is je bermuda gekrompen door het zwemmen ?” Ik voelde me nu echt beschaamd en vernederd. Sommige jongens liepen me zelfs voorbij, en sloegen even op mijn blote dijen. Speels natuurlijk. Plagerig. Maar ik was niet in de stemming om daarover geplaagd te worden. Stefan grijnsde alsmaar meer als een overwinnaar, een “meester”, en knipoogde zelfs veelbetekenend naar Johan en Dirk die onmiddellijk begrepen : hier werd een vervolg gemaakt van de eerste avond. Onze jonge en knappe leraar Nederlands wachtte ons al op in de klas. Hij keek haast zijn ogen uit, toen ik daar in dat kleine shortje binnenkwam : “Zo sportief, knaapje, weet je van geen ophouden ?” Ik kleurde hoogrood : “Sorry, mijnheer, mijn broek is gepikt door iemand – en dus hou ik maar m’n turnbroekje aan !” “Oh, voor mij niet gelaten, hoor,” zei de leraar weer, “ik hou daar zelfs van !” Zou die leraar ook een flikker zijn vroeg ik me af ?

Toen iedereen zat, Stefan en ik naast mekaar dus, zoals altijd, zei de leraar : “Ik had gedacht vandaag een improvisatie-oefening te doen : gedurende één minuut spreken over een opgelegd onderwerp. O.K. ?” We knikten maar wat. “Ik stel voor,” grapte hij zogezegd, “dat onze meest vrije leerling begint met als onderwerp : De vreugde van de korte broek·” Ik kleurde hoogrood. “Kom maar vooraan, jongeman,” zei hij, “de anderen letten op houding én uitspraak.” Stefan had zijn dagje weg : mij zo vernederen, ongewild, hij wist ook niet dat de leraar Nederlands er zo zou op inspelen – maar ik zag hem glunderen, terwijl ik me doodbeschaamd vooraan in de klas opstelde. Ik voelde me omzeggens nààkt, belachelijk, kinderachtig, gestraft enzovoort. Ik zag de leerlingen, de leraar én vooral Stefan, regelmatig met de ogen afdwalen naar mijn blote benen. Ik ben inderdaad niet lelijk gebouwd, maar dat betekent nog niet dat ik ervan hield om zo in korte broek voor aap te kijk te staan voor de rest van onze klasgroep. En toch bracht ik het er al bij al nog goed van af. De leraar vond het een uitstekende prestatie en gaf er me een negen voor ! Of het een negen voor mijn talige prestatie of voor mijn fysieke prestatie was, weet ik niet.

De rest van de voormiddag verliep tamelijk gewoon – met dàt verschil natuurlijk, dat ik heel die voormiddag (en zo was mij door Stefan voorspeld nog en flink stuk van de namiddag) in mijn piepkleine turnbroekje gekleed zat. Het leek mij alsof dit shortje vandaag nòg kleiner leek dan anders. Nog sexier dan tijdens de sportles : wellicht omdat ik nu alléén zo gekleed was, bovendien bedoeld als “straf” binnen een bepaald “spel”. Daarenboven streelde Stefan regelmatig langs mijn blote dijen, en een enkele maal ging hij met zijn vingers ook langs de wijde pijpjes van mijn shortje naar binnen om aan mijn ballen te voelen. Kortom : aan de ene kant was ik boos op Stefan, daar hij me zo vernederde, hoewel ik toch op zijn bevel in korte broek naar school gekomen was, maar aan de andere kant werd ik meer en meer opgegeild door de gedachte aan de vernedering en door de aanrakingen en strelingen door mijn “vriendje”.

De middagpauze ontzag ik mij : ik ging niet naar huis op de middag, maar had mijn lunchpakket bij. We hadden immers op woensdagmiddag nog studie : van half twee tot half drie, en daarna nog een uurtje sport. Allemaal verplicht. Het viel mij op dat Stefan die middag bij grote uitzondering niet naar huis trok. Hij had ook zijn boterhammetjes bij. Ik had gehoopt dat hij samen met mij zou eten : hij wist tenslotte wat er gaande was – waarom ik zo belachelijk gekleed liep. Maar neen hoor ! Integendeel. Hij sloot bij een ander groepje aan. Ik wist niet goed waar ik zou gaan zitten : bij wie ? Ik zou wellicht voorwerp van spot zijn, nu ik hier in dat kleine broekje zou (moest) lopen. Ik hield me dus maar wat afzijdig. Tot plots een groepje laatstejaars naar mij toekwam. Ik zag op hun gezichten, dat ze met een bijzondere bedoeling kwamen. Een grijns lag rond hun mond. Stefan hield het hele gebeuren strikt in de gaten. Alsof hij genoot, van wat er nu zou gebeuren. Alsof de hele vernedering die hij had opgezet nog vlotter en uitgebreider ver-liep dan hij zich had kunnen voorstellen/ dromen.

De drie ouderejaars gingen bij mij zitten. Ze openden hun lunchpakket. En toen begon het pas. “Ben je een mietje, knaapje,” vroeg er een, “waarom loop je anders in zo’n geil broekje ?” Ik kleurde hoogrood. Een tweede haalde nog een ergere rotstreek uit : hij zat naast me en ging met zijn hand onder de bank, en begon mijn dijen te strelen, heel zacht en teder. Dan glipte hij met zijn ene hand langs de wijde pijpjes van het turnbroekje naar binnen, om mijn ballen te strelen. “Heerlijke knikkers heeft hij,” zei hij spottend, “daar moet je zalig mee kunnen knikkeren, vrienden.” Helemaal tegen mijn zin en wil in begon mijn pik stijf te worden. “Hé, jongens, ik geloof dat hij er zin in heeft.” En tegen mij : “Jij wil zeker grààg met ons, ouderejaars, een partijtje gaan knikkeren, nietwaar ?” Ik kleurde hoogrood van schaamte en verlegenheid, wat zij natuurlijk zagen. Ik wist gewoon niet wat zeggen, wat bij hen alleen maar hilariteit en grijnslachen ontlokte. “Kom, jochie,” zei de kerel die met zijn hand nog altijd met mijn ballen speelde, “we gaan op ‘n veiliger plaats wat verder knikkeren. Vooruit, sta maar braafjes op en loop met ons mee.” “Nooit,” zei ik kortaf. “Oh, hij wil het nog niet toegeven, maar zijn knapenpikje liegt er anders niet om. Denk je misschien, jochie, dat we jou enige keuze laten ? Als je niet meegaat naar een veiliger plek, trekken we je hier je turnbroekje uit. Dat is misschien zelfs een veel beter idee : hebben er nog meer jongens lol mee !” Onmiddellijk begon hij de elastiek in de taille van dat kleine shortje naar beneden te trekken, alsof hij duidelijk wou laten voelen, dat hij zijn dreigement zou uitvoeren. Ik stond het nu natuurlijk op , wat kon ik anders ? God weet, wat ze anders zouden uithalen met mij.

Ik zag hoe Stefan het hele gebeuren met een spottend lachje op de lippen volgde. Ik moest voor hen uitlopen (” dan kunnen we je wat bekijken, jongetje·”) naar de toiletten. Ze duwden mij naar binnen. Eén van hen hield de deur vast, zodat niemand onverhoeds kon binnenvallen. In één ruk sleurde hij mijn turnbroekje naar beneden, zodat ik daar stond in mijn slipje. Belachelijk, natuurlijk : dat kleine witte slipje met die overgrote bult erin, want ik had inderdaad een erectie. Ik was nu eenmaal een maso. Iemand die ervan genoot vernederd en gedwongen te worden. “Doe je turnbroekje maar helemaal uit,” zei hij dwingend, “en show even je prachtig gevulde slipje.” Daar liep ik voor die drie geile knapen, die heet over de grote bobbel onder de gulp van hun strakke lange jeansbroeken streelden. Ze grijnsden genietend. Nu kwam de ergste van de drie naar mij toe, rukte mijn slipje uit, zodat mijn erecte penis prompt omhoog veerde, en in al zijn glorie voor die drie achttienjarige kerels te prijk en te kijk stond. Ik schaamde me rot. Dat was echt het toppunt van vernedering, vond ik : met een stijve pik bij enkele andere kerels staan, met ontbloot onderlijf, terwijl zij nog aangekleed waren. Toppunt van vernedering betekende natuurlijk ook toppunt van geilheid. “Komaan, trek jezelf maar af, sjorren, masturberen,” beval de smeerlap nu, “we willen je zien spuiten, zoals je héél zeker elke avond alleen in je bedje doet.” Ik aarzelde : moest ik dat eigenlijk wel doen, hoe geil ik ook was ? Eigenlijk was dit ongeoorloofd, wat ze deden. Maar ja, ik stond hier nu eenmaal met mijn blote en stijve paal te kijk. En wat kon ik doen ? Zij waren met drie. En me bij iemand beklagen, lag er ook niet direct in : bij wie ? Bij een leraar zeker ? En dan het hele verhaal moeten doen. Toe nou, dat was toch helemaal uitgesloten. Bleef dus niets anders over dan meedoen, en er zoveel mogelijk zelf van proberen te genieten. Ik had blijkbaar iets te lang staan aarzelen, want de ergste van die drie laatstejaars kwam op me af : “Wel, flikker, moeten we je helpen, of zul je het toch alleen kunnen ?” Hij wild met zijn ene hand mijn pik vastgrijpen, terwijl hij met zijn an-dere hand nog steeds duchtig en het over zijn eigen gebobbelde gulp stond te strelen. Ik deed eens stap achteruit. De knapen barstten luid in een lachen uit. Een spottend lachje, wat me nog meer vernederde, en dus van de weeromstuit nog geiler maakte. Ik begon aan mijn pik te trekken. Het duurde maar enkele ogenblikken voordat ik spoot : ik was inderdaad nogal geil door het gebeuren van de hele dag (weet je nog wel !!!) én door de vernedering die ik hier nu bij die drie knapen moest ondergaan. In grote kwakken spoot mijn zaad naar buiten, op de grond. Ze lachten alle drie.  
“Flink zo,” zei alweer dezelfde smeerlap, “nu nog afwerken : lik je eigen smurrie maar op, knul – vooruit.” Dat was nòg erger natuurlijk : niet alleen je eigen zaad oplikken, maar bovendien oplikken van de grond van de toiletten. Maar wat kon ik anders doen dan gehoorzamen ? Ik knielde dus neer en begon mijn vocht op te likken. “Prachtig, prachtig, nietwaar, vrienden,” zei de knul nu, “zou hij iets van ons willen ? Dat hij zijn kontje zo de lucht insteekt naar ons toe ?” Ik hoorde hoe hij de knopen van zijn jeans openrukte, en raakte in paniek (zou hij mij nu echt in de kont neuken ? Het was nog nooit gebeurd, en dan nu voor de eerste keer zo vernederend, verkracht worden door jongens van één jaartje ouder. Ik mocht er niet aan denken) en smeekte : “Neen, asjeblief, dàt niet, asjeblief·” Ik hoorde de drie knullen luidop lachen : “Ach, ons jongetje is bang. Wat doen we ? Gaan we erom tossen ? Kop is niets, en munt zal dan maar deze keer “kontje” zijn !” Ik hoorde ze een muntstuk opgooien. Angstig wachtte ik af. “Munt,” hoorde ik juichend zeggen, “we doen het !”

Ik begon te schreien van angst. “Och, ons jongetje is bang,” hoorde ik spotten, “maar dat zal niet helpen, hoor· trouwens het is ons recht : jij hebt genoten – nu is het aan ons – en geloof ons : je zult het na enkele ogenblikjes ook bijzonder leuk vinden !” Ik schreide smekend : “Asjeblief, laat me gaan, jullie hebben me nu goed vernederd. Asjeblief ! Ik wil alles doen, maar dàt niet.” Ze lachend grijnzend. “Misschien geven we je genade, knaapje,” zegde de grootste smeerlap van de drie, “maar dan moet je wel een tegenprestatie doen.” “Ja, graag,” zei ik nog altijd schreiend. Met alleen zijn onderbroekje aan kwam hij tegen mijn kont staan aandrukken. Als om nog eens extra te dreigen. Ik voelde zijn keiharde pik tegen mijn billen drukken. Doodsbang was ik dat hij zijn slipje zou uittrekken en zijn paal toch in mijn reet zou rammen. “Ten eerste spreek je ons aan met “mijnheer”, knul,” zei hij. “Ja, mijnheer,” zei ik snikkend. “Goed zo,” ging hij verder, “en ten tweede neem je je rode shortje in de mond, en laat het wat in je speeksel soppen, zodat het een beetje nat is !” Hij raapte mijn kleine turnbroekje op, zocht de voorkant, en stopte die tussen mijn tanden. “Goed nat, komaan, anders – je weet wat er gebeurt !” Ik sopte mijn broekje in mijn eigen speeksel. Toen er een grote natte vlek te zien was, zei de vuillik : “Goed, trek je broekje maar aan.” Vreselijk. Het leek wel alsof ik me afgetrokken had, en gespoten, nog voordat ik het shortje had kunnen uittrekken. Ze lachten me nog eens ferm uit, terwijl ze me van kop tot teen bekeken, mijn dijen en kont streelden. Ze hadden alledrie een meer dan middelmatige erectie in hun jeans steken. “Ten derde,” ging hij smalend verder, “ga je nà het sporten vanmiddag, met òns mee naar huis – mijn ouders zijn met vakantie – dan kun je ons de noodzakelijke ontspanning geven. Begrepen ?” Ik knikte snikkend. Liet mijn t-shirt losjes over mijn sportbroekje hangen, zodat die natte vlek niet zo goed te zien was, maar zodat het ook leek alsof ik geen broek aanhad, maar alleen een lang truitje.

hoofdstuk 9

Het Medisch Onderzoek (deel 9)

Dit verhaal is niet door mij geschreven maar wordt op deze site gepubliceerd met toestemming van de schrijver. Voor reacties naar de schrijver stuur een e-mail naar    hem door hier te klikken

Woensdag

Toen ik opstond keek ik dadelijk uit het raam. Oef. het beloofde een stralende dag te worden. Ik besloot dus maar te “gehoorzamen” en een bermuda aan te trekken : een op de knieën afgeknipte jeansbroek, wat rafelig, wat een sportieve, nonchalante indruk maakte. Alsof ik uit eigen beweging die short aangetrokken had.

Eerste hindernis : de ontbijttafel. Reactie van de ouders ? Dat viel nogal mee. “Wat nu,” zei mijn vader, “vakantiedag ?” “Tja,” loog ik, “het is zo warm in de klaslokalen· ik zal maar een bermuda aantrekken om naar school te gaan.” “Zou je dan niet beter een iets deftiger bermuda aandoen,” vroeg mijn moeder bezorgd ? Zo – de eerste hindernis was overwonnen. Hier was géén achterdocht. Nu nog de tweede : op school aankomen. Het begin was het moeilijkste. Zo verschijnen. Daarna zou alles wel vanzelf gaan.

Wat nerveus fietste ik naar school. Op de speelplaats zag ik Stefan weer gesticulerend praten in een klein groepje. Zodra hij me opmerkte, verscheen een grote grijnzende lach op zijn mond. Hij knikte me goedkeurend toe – ik vreesde dat men deze “goedkeuring” zou opgemerkt hebben, maar uit niets bleek dat. Gelukkig maar. Terwijl ik naar de fietskelder fietste, hoorde ik hier en daar gefluit achter mij, alsof men naar een meid floot.

In de fietskelder hield Johan mij tegen : “Je ziet er sexy uit, kerel,” grijnsde hij, “doe je dat voor je “vriendje” ? Heeft Hìj je dat bevolen ?” Ik kleurde hoogrood, waaruit wel moest bljken dat hij nagels met koppen sloeg, maar natuurlijk ontkende ik dat het zo wàs. Wat zou je zelf gedaan hebben ?

Ik ondervond in klas nog wel wat spottende lachjes, maar meer niet. Stefan zei me, zodra hij naast me plaats nam op de bank : “Flink zo ! Dat is pas moedig én gehoorzaam, vriendje.” Meer niet. Toen kwam de sportles. We moesten ons dus weer tijdens de speeltijd omkleden. Even was ik weer slachtoffer van wat spot, maar erg was het niet. Enkele klasmakkers kletsten mij op de blote kuiten – maar ik had de indruk dat het eerder uit sympathie was, dan eigenlijk om mij te vernederen of uit te lachen. We kleedden ons om voor het zwemmen. Hoewel ik het anders niet zo leuk vond om in onze kleine turnbroekje op de speelplaats te moeten lopen, vond ik het nu een uurtje “pauze” van de vernedering : héél de klas zou nu immers een uur lang in korte broek en blote benen moéten lopen. En niet alleen ik. Het viel me wel op dat Stefan zich uiterst langzaam omkleedde deze week, en bovendien dat hij mij bijzonder goed in de gaten hield. Maar ik stelde me er geen vragen bij : hij zou wel opgewonden zijn door het feit dat ik op zijn bevel in korte broek op school verschenen was, als enige dan nog van de klas. Stefan kwam iets later dan ikzelf uit de sportruimte van de school.

In de omkleedruimte van de badinstelling kwam hij naast me staan. Zodra ik in m’n nakie stond, leunde hij naar mij over, en fluisterde mij héél zacht toe : “Ik heb woord gehouden, vriendje, een bermuda is géén korte broek had ik toch gezegd gisteren, nietwaar ? Een fijne dag nog !!!” Nu pas begon ik ongerust te worden. Héél de zwemles maakte ik me zorgen : zou hij echt mijn bermuda weggenomen hebben ? Elke keer hij de kans had om achter mij aan te schuiven voordat we een nieuw baantje moesten trekken (we moesten nl. na elk baantje te voet terugkeren naar de andere kant en dan weer springen enz.) deed hij dat, en fluisterde mij toe : “Vriendje, bereid je maar voor.” en streelde even – hopelijk voor de anderen onmerkbaar – over mijn kont. De zwemles scheen ùren te duren, doordat ik in spanning was.

hoofdstuk 10

hoofdstuk 8

Het Medisch Onderzoek (deel 8)

Dit verhaal is niet door mij geschreven maar wordt op deze site gepubliceerd met toestemming van de schrijver. Voor reacties naar de schrijver stuur een e-mail naar    hem door hier te klikken

 

‘s Andrendaags – de rest van de week

‘s Andrendaags vertrok ik zenuwachtig naar school. Je wist maar nooit wat Stefan, Dirk of Johan zouden uithalen. Als zij mij zouden “verraden” bij de rest van de klas/school, zouden ze natuurlijk ook zichzelf verklappen. Maar misschien maakten zij daar niet zo’n zaak van dat “men” wist dat zij flikker waren, zodat zij er wél open en bloot over zouden spreken. Het zou mij wel wat verwonderen, want tenslotte staat de wereld niet zo open voor alternatieve seks – en zeker niet voor flikkers. Maar je mocht in het leven geen enkele mogelijkheid uitsluiten, had ik altijd geleerd.

Toen ik op de speelplaats kwam, zag ik onmiddellijk Johan en Dirk samen staan praten. Alleen. Dat was waarschijnlijk napraten over gisteren. Of verder kennismaken. Want zij hadden toch samen ook iets gehad, net zoals ik met Stefan. Stefan stond een eindje verder in een ander groepje gesticulerend te praten. Hij zag mij direct toen ik de speelplaats opkwam en keek mij ietwat grijnzend aan. Ik sloeg beschaamd de ogen neer : zoals ik al zei, ik was er nog niet echt klaar voor om mijn geaardheid te aanvaarden, en ik was nu toch wel een beetje verlegen over wat gisterenavond bij die artsen was voorgevallen. Ik had er wel van genoten. Maar anderzijds had ik me toch làten vernederen door iemand van mijn eigen leeftijd. Iemand van mijn klas. Wel iemand op wie ik eigenlijk viel, maar toch.

En wat zou nòg volgen ? Hadden de artsen ons niet aangemoedigd met mekaar op te trekken ? Hadden ze niet gezegd, dat wij voor mekaar gemaakt waren ? Stefan was de “dominant” in de relatie hadden ze gezegd – hij zou dus initiatief moeten nemen. Zou hij dat doen ? En hoe ? Privé ? Zogezegd samen nog eens wat gaan sporten (voor mijn ouders dan !!!) ? Of zou hij me zelfs hier op school als slaafje behandelen ? Het maakte me wat onzeker en nerveus, daarover na te denken. Ik zette mijn fiets in de fietsenkelder en kwam de speelplaats slenterend op. Zoekend naar een andere jongen om wat mee te keuvelen voor de lessen begonnen.

Nù alleen op de speelplaats moeten staan, zou ik vreselijk vinden : het zou zijn alsof ik uitsluitend Stefan toebehoorde, alsof ik met niemand anders mocht praten of contact hebben. Dat was natuurlijk niet zo : méér dan die éne avond bij de artsen was er immers nog niet gebeurd. Er was niet het minste schriftelijke of mondelinge contract. Maar in mijn fantasie ervaarde ik het zo ; en die gedachte wond me zelfs op – ik kreeg een lichte erectie in mijn knellende lichtblauwe jeans. Ik hoopte maar dat niemand, vooral Stefaan niet, het zou merken.

De rest van de week verliep tamelijk gewoon. Stefan sprak met mij alsof er niets gebeurd was. Dat kon ook niet anders : we zaten naast mekaar op de bank in klas. Met geen woord repte hij over het bijkomende onderzoek, dat we ondergaan hadden, en over mogelijke gevolgen daarvan voor onze vriendschap. Het werd weekend. Er was nog niets nieuws in de zaak gebeurd; Het stelde me wat gerust, maar het ontgoochelde me ook wat. Tenslotte hadden we bij de artsen toch wel erg genoten – allebei.

dinsdag

Ik had me er al in geschikt, dat het leven zijn gewone gang zou gaan, toen Stefan me de dinsdag van de volgende week zei : “Het is mooi weer, hé jongen·” Ik knikte bevestigend. Het was inderdaad stralend zomerweer. Het mocht ook wel : het was immers al een stuk in mei.

“Je weet ook dat ik ervan hou andere jongens in korte broek te doen lopen, nietwaar – of ben je dat al vergeten ?”

Ik knikte opnieuw, maar nu iets minder neutraal : wat had hij voor ? Wat was hij van plan ?

“Wel,” ging hij verder, “ik éis dat je morgen in korte broek naar school komt.”

“Maar, Stefan,” zei ik, “dat kan toch niet –  niemand van onze klas loopt in korte broek, behalve op woensdag, als we van de turnleraar moéten.” Ik zag ‘m grijnzen.

Hij zei strak : “En toch.”

“Maar, Stefan, hoe zal ik dat thuis verantwoorden dat ik plots in bermuda naar school wil komen ?” “Tiens,” zei Stefan, “ik had toch niet gezegd bermuda, maarkorte broek ? Goed om te beginnen mag je een bermuda dragen. Mààr als je niét gehoorzaamt, dus als je toch in lange broek komt, kun je er donder op zetten dat je pantalon nà de sportles zal verdwenen zijn. Dan kun je de rest van de dag in sportbroekje doorbrengen. Je gaat niet thuis middagmalen, dus dan kun je niet veranderen ; dan is er studie en tenslotte een uurtje verplichte sport. Nà dat uurtje zal je lange broek dan bij wijze van wonder opnieuw opgedoken zijn. Aan jou de keuze, vriendje !” Ik wist dat ik eigenlijk geen keuze had. Maar ik vroeg me toch af, of hij zijn kwaad opzet waar zou maken ? Zou hij het aandurven om mijn lange jeans weg te stoppen ? Maar was het de gok waard ? Tenslotte vond ik die minieme sportshort wel wat belachelijk, zeker om die in klas te dragen, zeker om naast hem op de bank te gaan zitten. Zou het inderdaad niet beter zijn gewoon geen risico te lopen ? Gewoon te doen wat hij vroeg : morgen in bermuda naar school komen. Ik riskeerde wel dat mijn klasmakkers (zelfs de hele school) me zouden uitlachen (wie kwam in korte broek naar school in het middelbaar onderwijs ???), ik riskeerde enige achterdocht van mijn ouders (ik had het nog nòòit gedaan : waarom plots wel ?)·

Ik riskeerde dus wel wat. Maar aan de andere kant : stel dat hij zijn dreiging realiseerde !!! Stel dat hij mijn lange broek tijdens de sportles wegnam en ik verplicht werd de rest van de dag tot nà de avondsport op woensdag in dat minieme sportshortje te lopen ? Dan zou ik me òòk belachelijk maken, zoniet nòg belachelijker. Bovendien zou het dubbel vernederend zijn : de klasmakkers zouden wellicht op de hoogte zijn van deze “studentengrap”, maar niet van het feit dat hier eigenlijk meer achter schuil ging. Kortom : het was weer een gok – de vorige keer met het bijkomende medische onderzoek had ik fout gegokt – wat zou nù de goeie gok zijn ???

Die nacht, zoals je je kunt indenken, sliep ik bijzonder slecht. In mijn slaap lag ik woelend te denken aan wat ik zou doen : bermuda aantrekken van thuis of sportshortje riskeren ?

In een nachtmerrie zag ik het voor me : hoe ik te laat zou merken dat m’n lange broek gepikt was, zodat ik in mijn slipje stond. Stefan had erop gewacht, ritste mijn shortje uit mijn handen en liep ermee de kleedkamer rond. Ik zou moeten smeken om dat piepkleine turnbroekje terug te krijgen, terwijl ik in mijn onderbroekje voor heel de klas te prijk, te spot en te kijk stond. Op mijn knieën moest ik Stefan beleefd en onderdanig vragen, of ik a.u.b. mijn broek terugmocht. De hele klas stond mij uit te lachen. Ik voelde me donders vernederd.

Tenslotte kreeg ik mijn sportbroekje terug, onder triomfantelijk gebaar van Stefan, moest het aantrekken en zo de hele dag verder in dat belachelijke broekje rondtrekken van lokaal naar lokaal, tijdens de speeltijden, in de studie enz. Toen ik stond te plassen, kwamen enkele knullen van de klas, opgehitst door Stefan, achter mij staan, rukten mijn short en slipje naar beneden, zodat ik voor heel de school in mijn blote kont te kijk stond. En iedereen maar lachen. En ik beschaamd – verne-derd – omdat ik geweigerd had een korte broek aan te trekken om naar school te komen. Ik schrok wakker, nat van het zweet – en tot mijn verbazing en ontsteltenis merkte ik dat ik een stijve had.

De hele paniekzaaiende nachtmerrie had me opgehitst als haast nooit tevoren. Zou ik dan werkelijk door en door maso zijn, dat ik zelfs heet werd, als ik voor de hele groep vernederd werd ? Ik stond op om me af te trekken, en spoot mijn zaad in grote kwakken in mijn wastafel. De wekker wees vijf uur aan : nog enkele uren slapen – of dubben ? Ik wist het niet.

hoofdstuk 9