Hoofdstuk 14 medisch onderzoek

Hoofdstuk 14 Medisch Onderzoek

Dit verhaal is niet door mij geschreven maar wordt op deze site gepubliceerd met toestemming van de schrijver. Voor reacties naar de schrijver stuur een e-mail naar  hem door hier te klikken

een onrustige nacht volgde opnieuw. Ik was zo geil. Maar afrukken zat er dus niet bij ! Ik sliep dan ook bijzonder slecht. En ‘s morgens stond ik op met een meer dan stijve lul. Mijn billen zagen nog behoorlijk rood na de behandeling van gisteren. Onder de douche probeerde ik met koud water wat kalmte in de onderste regionen te brengen. Maar echt lukken deed het niet. Gelukkig was het goed weer. Ik trok een ruime zomerbroek aan, zodat de bult onder mijn boxershort niet te veel opviel.

Vlug stopte ik douchegel, een handdoek en dat lichtgele zwemslipje in een plastic zakje, stopte alles in mijn sporttas en holde de trap af naar beneden voor het ontbijt. Ik was nog niet echt gehaast. Bij het zitten voelde ik wel dat ik de avond voordien ernstig onder handen was genomen. Maar ergens wond me dat gevoel ook op. Blijkbaar kickte ik er inderdaad op vernederd te worden… al wilde ik dat voor mezelf nog niet echt toegeven.

De enige zorg die ik had : waarom dat gele zwemslipje ? De drie hufters van gisteren avond zaten niet in onze klas – ze waren van een jaar hoger. Dus : dit was alleen tot groot jolijt van Stefan… en uiteraard misschien de twee andere kerels die bij het medisch onderzoek betrokken geweest waren.

Rond kwart voor acht rinkelde de telefoon.

“Stefan voor jou,” zei mijn moeder.

Ik voelde een ongemakkelijk gevoel in mijn maagstreek. Wat zou er nu weer in de lucht hangen ? Welke nieuwe ideetjes had hij nu weer gekregen ?

“Slaafje ?”

“Ja, Stefan !”

“Niet erg beleefd me bij mijn voornaam te noemen, slaafje !”

“Ik kan niet anders.”

“Begrijp ik wel,” hoorde ik hem aan de andere kant spottend lachen.

“Zit je zwemslipje al in de tas ?”

“Ja, Stefan,” antwoordde ik.

“Lange broek aan ?”

“Ja,” zuchtte ik diep. Het kan niet waar zijn, panikeerde in… dat ik nu nog een korte broek moet aantrekken. Dan krijgen mijn ouders zeker argwaan.

Hij hoorde blijkbaar mijn paniek, want hij begon luidop te lachen. Blijkbaar had hij meer vrijheid bij hem thuis om dat soort gesprekken te voeren dan ik hier bij mij thuis.

Toen hij uitgelachen was zei hij : “Geen probleem hoor !”

Ik haalde opgelucht adem.

“Alleen – ik wil dat je vandaag als onderbroekje je jockstraps aantrekt ! Is dat duidelijk ?”

Na het medisch onderzoek kon ik uiteraard niet meer beweren dat ik dat niet had.

“Had je niet aan, zeker ?”

“Neen, Stefan !”

“Voortaan draag je dat bij elke turnles, duidelijk ?”

“Ja, Stefan !”

Hij grinnikte aan de andere kant van de lijn. Zeker toen hij me hoorde zuchten. Okay, dit was weer een stapje verder. Maar anderzijds voelde ik mijn lul ook kriebelen bij de gedachte.

“Goed zo, slaafje – tot dadelijk !”

Hij haakte in zonder nog een reactie van mij af te wachten. Ik haakte ook in en snelde naar boven om de onderbroekjes te wisselen. Ik nam er niet te veel tijd voor uiteraard – ik wilde niet dat mijn ouders argwaan kregen – maar bekeek me zelf toch even kort in de spiegel. Man, was dit vernederend en geil. Mijn jongensbillen, rood gemept van de vorige avond nog, verpakt in die witte lijntjes. De voorkant was meer dan duidelijk overvol. Vlug trok ik weer mijn lange broek aan en holde naar beneden.

“Zakdoek vergeten,” loog ik.

Het ontbijt verliep verder heel rustig. En ik vertrok naar school. Met een klein hartje, dat wel. Stefan was er weer eens in geslaagd mijn dag met de nodige vernedering te spijzen.

Toen ik  school aankwam, was ik bijzonder zenuwachtig. Wat zou me nu weer te wachten staan ? Dat het meer zou zijn dan wat ik vermoed had, was alvast een zekerheid. Die jockstrap bood me daartoe een onzeker houvast. Hoe ver zouden ze het drijven ?

Zodra ik de schoolpoorten binnen fietste kwamen de drie tormentoren van de avond voordien naar mij toe. Stefan was nergens te bespeuren. Ik voelde alweer meer dan onraad…

“Hoi, kereltje, lekker geslapen ?”

“Ja.”

“Niet gerukt ?”

Ze stelden die vraag iets te luid naar mijn zin. Maar ik antwoordde eerlijk “Neen.”

“Gehoorzaam ook nu ?”

“Ja.”

“Wij vonden het ietsje te zwak kom je alleen maar een bepaalde zwemslipje op te leggen. Vandaar het bevel om ook een speciaal sportonderbroekje aan te trekken… zeker gezien je dat moest dragen bij het medisch onderzoek…,” grijnsde één van de kerels.

Daar waren ze dus blijkbaar ook van op de hoogte. Ik stond er wat ongemakkelijk bij.

“Mogen we dat even controleren ?”

“Hier ?”

“Nee…. wees gerust… zo ver gaan we niet,” reageerde die kerel… en vulde meteen met een grijzend spotlachje aan : “nog niet !” … en ging dan verder : “Plaats je fiets maar in de stalling en kom daar naar ons toe !”

Zodra mijn fiets gestald was, ging ik naar hen toe. Ik zag dat Stefan op een kleine afstand en met een brede grijnslach op de lippen stond toe te kijken.

“Volg ons.”

Ze gingen opnieuw naar de toilet-ruimte waar ze me de dag voordien onder handen hadden genomen.

“Trek je broek maar uit !”

Ik liet mijn lange broek zakken, denkend dat dit voor hen voldoende was. Zo konden ze toch controleren dat ik die jockstrap aan had. Ze stonden genietend toe te kijken.

“Helemaal uit.”

Ik begon mijn boots los te knopen… trok die schoenen uit, en trok mijn broek helemaal uit.

“Afgeven.”

Ik overhandigde hen mijn lange broek. Met de nodige zenuwen. Want wat zou dit nu weer betekenen ? Ze konden mij toch niet naar buiten sturen met alleen maar die jockstraps aan. Spottend stonden ze mij te bekijken. Mijn pik die al sinds gisteren niet meer helemaal slap was geweest, begon weer helemaal op te spelen tot groot jolijt van het drietal.

De brutaalste van de drie – diegene die me de avond voordien gewoon voor de pijn had geslagen – pakte mijn kruis beet en speelde zachtjes met mijn pik doorheen de jockstrap. Ik moest diep ademhalen… zoals wel eens gebeurd als je in het zwembad te plots kopje ondergaat en weer bovenkomt. Gewoon van pure geilheid.

Terwijl hij zo bezig was, stonden ze commentaar te geven.

“Dat wordt straks een succesnummer in de omkleedruimte.”

“Zeker weten – wie draagt in ons landje nu een jockstraps ?”

“Lekker vernederend…”

“Zeker als dat speelgoed daarbinnen zich niet weet te beheersen…” – nu schaterden ze het uit.

“Kan ook plezant worden op de speelplaats straks !”

Nu hield ik de adem helemaal in. Zouden ze me straks en plein public vernederen ?

Ondertussen was een van de andere twee achter mij komen staan en streelde mijn blote billen.

“Nog steeds een leuk kleurtje van gisteren avond !”

Geschater.

“Voel je het nog,” vroeg hij terwijl hij me nog een paar kletsen op de kont gaf.

“Ja, meester,” antwoordde ik.

“Goed zo, boy !”

Nu haalde een van hen een afgeknipte jeansbroek boven. Een cut-off zoals dat zo mooi in het Engels heet. En cut-off was hij heel zeker. Behoorlijk kort.

“Aantrekken !”

Dat was het dus. Ik moest van thuis uit geen korte broek aan, omdat het waarschijnlijk gisteren nog afgesproken was na mijn vertrek dat ze me er zelf eentje zouden bezorgen hier op school. Ik kon niet anders dan gehoorzamen – ze hadden me immers mijn lange broek afgepakt. Het broekje was echt wel krap. De maat kon ik niet meer lezen… want het was behoorlijk afgewassen en afgebleekt, maar het was heel zeker een maatje te klein… te meer daar ik de laatste tijd omwille van mijn “stijfheidsprobleem” halverwege mijn lichaam meer en meer baggy pants was gaan dragen. Dat camoufleerde iets beter. Nu was er van camouflage geen sprake. Ik liet mijn t-shirt netjes uit het broekje hangen… zo werd er nog iets bedekt. Maar dat was uiteraard niet naar hun zin : “Truitje in broekje, je kent de regels !” Ik gehoorzaamde alweer.

“Okay, boy ! Tot straks op de speelplaats,” zei mister brutallissimo nog eens, terwijl hij me nog eens in het kruis greep.

Zo werd ik naar buiten gestuurd… Ik voelde me bijzonder vernederd, opgelaten… belachelijk. In zo een kort afgeknipt shortje zou ik op eigen initiatief nooit rondlopen. Zodra ik op de speelplaats was, riepen ze me : “Boy !” Ik stopte en keerde op mijn stappen terug. “Vanavond na de lessen verwachten we je weer op dezelfde plaats, tenzij je zo naar huis wil gaan straks !”

Het was een van de hele eerste keren dat ik ernaar uitzag om dat sportles te beginnen. Dat betekende dus : dat alle leerlingen van de klas in turnbroekje moesten lopen op de speelplaats. Dan zou ik tenminste niet meer alleen zo belachelijk rondlopen.

Toen ik buitenkwam was er niemand die met me lachte. Toch niet zo duidelijk. Het leek me allemaal vreemd. Ik merkte wel enkele spottende blikken. Maar echte agressieve contacten waren er niet. Waren de andere leerlingen, zeker die van mijn eigen klas, ingelicht over de situatie waarin ik verkeerde ? Ik had er geen idee van. In ieder geval lieten ze me behoorlijk met rust. Ook mijn drie tormentoren deden niets meer tot hiertoe. Het voelde zo gek aan.

De wind streelde langs mijn lange benen. Ik voelde hem kriebelen over mijn dijen. Dat zal wel altijd zo geweest zijn, zeker op woensdag als we turnles hadden en in ons korte broekje op de speelplaats moesten verschijnen. Maar vandaag was ik me er precies veel bewuster van. Ondanks het feit dat deze nieuwe vernedering quasi onopgemerkt voorbij ging. Eigenlijk was het toch wel erg om op mijn leeftijd zo te moeten gehoorzamen. Niet eens aan mijn eigen ouwelui, mijn ouders. Maar aan die hufters van schoolmakkers, die er een genot in vonden mij te vernederen. En het ergste was nog steeds : ik genoot ervan !

Zoals jullie eerder al konden lezen zat Stefan naast mij in de klas. Niet zo’n leuk idee natuurlijk. Want uiteindelijk liep ik wel met een super kort broekje aan, dat straks bij het zitten nog wat korter zou lijken. Bovendien was ik zo wie zo al supergeil. En toch was het een opluchting dat mijn klederdracht in het openbaar zo onopgemerkt leek voorbij te gaan. De psyche van een mens is heel vreemd, nietwaar. De kleine brokjes hoop waar je je aan vastklampt.

In de klas bekeek Stefan me grijnzend. Zijn ogen gleden onmiddellijk naar beneden zodra ik op de bank zat. De al heel serieus afgeknipte broekspijpen van deze ooit lange jeansbroek leken nu inderdaad nog korter. Zo’n flodderig loopbroekje had gerust kunnen concurreren met de kortheid van de pijpjes in deze nieuwe zithouding. Stefan genoot zichtbaar. Toch op zijn gezicht. Vermoedelijk had hij zich de laatste dagen rijkelijk afgerukt, zodat zijn ik niet meteen beantwoordde aan de grijzende smile op zijn gezicht. Als de leraar op het bord aan het schrijven was, legde hij zo af en toe zijn handen op mijn dijen. Soms lagen ze daar gewoon. Soms begon hij zachtjes te strelen – wat uiteraard een zeker effect op mijn jongeheer had … wat hij uiteraard weer superleuk vond. Gelukkig zaten we hier op de laatste bank, zodat hij tamelijk onopgemerkt zijn gangetje kon gaan. Een paar keer maar greep hij ook mijn kruis vast. Knikte goedkeurend. Wellicht om te voelen dus of mijn pik niet helemaal een ‘slap ‘janus was. Ook het tweede lesuur verliep ongeveer hetzelfde. Zonder echte noemenswaardigheden. Ongemerkt hield Stefan me wat op temperatuur.

Toen de bel eindelijk rinkelde voor het ontspanningskwartiertje, was ik ietwat opgelucht. Alhoewel toen ik opstond merkte ik dat het spelletje van Stefan wel zijn gevolgen had. Dat belachelijk kort afgeknipte broekje stond nogal met een tentje vooraan. Ik wilde een en ander wat bijschikken, maar Stefan knikte beslist van neen ! Ik bleef dus maar van het hele zaakje af. Ik keek er dus eigenlijk al naar uit dat we nu allemaal in kort broekje zouden lopen. Al moest er inderdaad nog één hindernis genomen worden. Een hindernis waar ik tot hiertoe nog niet zoveel rekening mee gehad gehouden, gezien de omstandigheden. Ik ging zo snel als mogelijk naar de kleedkamers.

In de kleedkamer trok ik dat afgeknipte shortje uit, maar hield de boven kledij nog aan. Gewoon om één en ander te verbergen. Mijn boven kledij zou met gemak mijn jockstrap verbergen… en dus ook de eventuele rode tint die daar nog aanwezig was. Maar Stefan knikte beslist van neen. Ik trok dus ook de bovenkleding uit. Met een diepe zucht. Bang afwachtend voor wat zou komen. Ik stond er  uiteindelijk alleen nog maar in mijn jockstrap. Enkele klasmakkers merkten dat op en begonnen te lachen. Eentje vroeg spottend : “In een super sportieve bui, joch, of gewoon flikker ?” Ik wist niet goed wat antwoorden. Maar Stefan genoot. Ikke : “Hoe bedoel je ?” Die knul weer : “Nou ja, dat zijn toch die Amerikaanse sportonderbroekjes hé, wat jij nu aan hebt. En die zijn in Amerika voor de ‘jocks’ (de sportlui) of overal ter wereld voor de ‘flikkers’…”  Hij keek nog even genietend en ging verder : “En gezien we hier niet in Amerika zijn zou ik dus besluiten…”

hoofdstuk 15

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.