hoofdstuk 10

Het Medisch Onderzoek (deel 10)

Dit verhaal is niet door mij geschreven maar wordt op deze site gepubliceerd met toestemming van de schrijver. Voor reacties naar de schrijver stuur een e-mail naar     hem door hier te klikken


Terug op school merkte ik dat hij inderdaad mijn bermuda had gepikt. In elk geval : hij was verdwenen. Ik keek even rond in de kleedruimte, maar vond ‘m uiteraard niet. Ik zag Stefan héél triomfantelijk kijken en grijnzen. Zo onopvallend mogelijk wilde ik het houden. Hield mijn kleine sportshortje aan en mijn t-shirt (zo’n klein shortje past niet met een hemd) en ging naar de klas. De andere kerels van de klas lachten me nu wél uit : “He, vriendje, is je bermuda gekrompen door het zwemmen ?” Ik voelde me nu echt beschaamd en vernederd. Sommige jongens liepen me zelfs voorbij, en sloegen even op mijn blote dijen. Speels natuurlijk. Plagerig. Maar ik was niet in de stemming om daarover geplaagd te worden. Stefan grijnsde alsmaar meer als een overwinnaar, een “meester”, en knipoogde zelfs veelbetekenend naar Johan en Dirk die onmiddellijk begrepen : hier werd een vervolg gemaakt van de eerste avond. Onze jonge en knappe leraar Nederlands wachtte ons al op in de klas. Hij keek haast zijn ogen uit, toen ik daar in dat kleine shortje binnenkwam : “Zo sportief, knaapje, weet je van geen ophouden ?” Ik kleurde hoogrood : “Sorry, mijnheer, mijn broek is gepikt door iemand – en dus hou ik maar m’n turnbroekje aan !” “Oh, voor mij niet gelaten, hoor,” zei de leraar weer, “ik hou daar zelfs van !” Zou die leraar ook een flikker zijn vroeg ik me af ?

Toen iedereen zat, Stefan en ik naast mekaar dus, zoals altijd, zei de leraar : “Ik had gedacht vandaag een improvisatie-oefening te doen : gedurende één minuut spreken over een opgelegd onderwerp. O.K. ?” We knikten maar wat. “Ik stel voor,” grapte hij zogezegd, “dat onze meest vrije leerling begint met als onderwerp : De vreugde van de korte broek·” Ik kleurde hoogrood. “Kom maar vooraan, jongeman,” zei hij, “de anderen letten op houding én uitspraak.” Stefan had zijn dagje weg : mij zo vernederen, ongewild, hij wist ook niet dat de leraar Nederlands er zo zou op inspelen – maar ik zag hem glunderen, terwijl ik me doodbeschaamd vooraan in de klas opstelde. Ik voelde me omzeggens nààkt, belachelijk, kinderachtig, gestraft enzovoort. Ik zag de leerlingen, de leraar én vooral Stefan, regelmatig met de ogen afdwalen naar mijn blote benen. Ik ben inderdaad niet lelijk gebouwd, maar dat betekent nog niet dat ik ervan hield om zo in korte broek voor aap te kijk te staan voor de rest van onze klasgroep. En toch bracht ik het er al bij al nog goed van af. De leraar vond het een uitstekende prestatie en gaf er me een negen voor ! Of het een negen voor mijn talige prestatie of voor mijn fysieke prestatie was, weet ik niet.

De rest van de voormiddag verliep tamelijk gewoon – met dàt verschil natuurlijk, dat ik heel die voormiddag (en zo was mij door Stefan voorspeld nog en flink stuk van de namiddag) in mijn piepkleine turnbroekje gekleed zat. Het leek mij alsof dit shortje vandaag nòg kleiner leek dan anders. Nog sexier dan tijdens de sportles : wellicht omdat ik nu alléén zo gekleed was, bovendien bedoeld als “straf” binnen een bepaald “spel”. Daarenboven streelde Stefan regelmatig langs mijn blote dijen, en een enkele maal ging hij met zijn vingers ook langs de wijde pijpjes van mijn shortje naar binnen om aan mijn ballen te voelen. Kortom : aan de ene kant was ik boos op Stefan, daar hij me zo vernederde, hoewel ik toch op zijn bevel in korte broek naar school gekomen was, maar aan de andere kant werd ik meer en meer opgegeild door de gedachte aan de vernedering en door de aanrakingen en strelingen door mijn “vriendje”.

De middagpauze ontzag ik mij : ik ging niet naar huis op de middag, maar had mijn lunchpakket bij. We hadden immers op woensdagmiddag nog studie : van half twee tot half drie, en daarna nog een uurtje sport. Allemaal verplicht. Het viel mij op dat Stefan die middag bij grote uitzondering niet naar huis trok. Hij had ook zijn boterhammetjes bij. Ik had gehoopt dat hij samen met mij zou eten : hij wist tenslotte wat er gaande was – waarom ik zo belachelijk gekleed liep. Maar neen hoor ! Integendeel. Hij sloot bij een ander groepje aan. Ik wist niet goed waar ik zou gaan zitten : bij wie ? Ik zou wellicht voorwerp van spot zijn, nu ik hier in dat kleine broekje zou (moest) lopen. Ik hield me dus maar wat afzijdig. Tot plots een groepje laatstejaars naar mij toekwam. Ik zag op hun gezichten, dat ze met een bijzondere bedoeling kwamen. Een grijns lag rond hun mond. Stefan hield het hele gebeuren strikt in de gaten. Alsof hij genoot, van wat er nu zou gebeuren. Alsof de hele vernedering die hij had opgezet nog vlotter en uitgebreider ver-liep dan hij zich had kunnen voorstellen/ dromen.

De drie ouderejaars gingen bij mij zitten. Ze openden hun lunchpakket. En toen begon het pas. “Ben je een mietje, knaapje,” vroeg er een, “waarom loop je anders in zo’n geil broekje ?” Ik kleurde hoogrood. Een tweede haalde nog een ergere rotstreek uit : hij zat naast me en ging met zijn hand onder de bank, en begon mijn dijen te strelen, heel zacht en teder. Dan glipte hij met zijn ene hand langs de wijde pijpjes van het turnbroekje naar binnen, om mijn ballen te strelen. “Heerlijke knikkers heeft hij,” zei hij spottend, “daar moet je zalig mee kunnen knikkeren, vrienden.” Helemaal tegen mijn zin en wil in begon mijn pik stijf te worden. “Hé, jongens, ik geloof dat hij er zin in heeft.” En tegen mij : “Jij wil zeker grààg met ons, ouderejaars, een partijtje gaan knikkeren, nietwaar ?” Ik kleurde hoogrood van schaamte en verlegenheid, wat zij natuurlijk zagen. Ik wist gewoon niet wat zeggen, wat bij hen alleen maar hilariteit en grijnslachen ontlokte. “Kom, jochie,” zei de kerel die met zijn hand nog altijd met mijn ballen speelde, “we gaan op ‘n veiliger plaats wat verder knikkeren. Vooruit, sta maar braafjes op en loop met ons mee.” “Nooit,” zei ik kortaf. “Oh, hij wil het nog niet toegeven, maar zijn knapenpikje liegt er anders niet om. Denk je misschien, jochie, dat we jou enige keuze laten ? Als je niet meegaat naar een veiliger plek, trekken we je hier je turnbroekje uit. Dat is misschien zelfs een veel beter idee : hebben er nog meer jongens lol mee !” Onmiddellijk begon hij de elastiek in de taille van dat kleine shortje naar beneden te trekken, alsof hij duidelijk wou laten voelen, dat hij zijn dreigement zou uitvoeren. Ik stond het nu natuurlijk op , wat kon ik anders ? God weet, wat ze anders zouden uithalen met mij.

Ik zag hoe Stefan het hele gebeuren met een spottend lachje op de lippen volgde. Ik moest voor hen uitlopen (” dan kunnen we je wat bekijken, jongetje·”) naar de toiletten. Ze duwden mij naar binnen. Eén van hen hield de deur vast, zodat niemand onverhoeds kon binnenvallen. In één ruk sleurde hij mijn turnbroekje naar beneden, zodat ik daar stond in mijn slipje. Belachelijk, natuurlijk : dat kleine witte slipje met die overgrote bult erin, want ik had inderdaad een erectie. Ik was nu eenmaal een maso. Iemand die ervan genoot vernederd en gedwongen te worden. “Doe je turnbroekje maar helemaal uit,” zei hij dwingend, “en show even je prachtig gevulde slipje.” Daar liep ik voor die drie geile knapen, die heet over de grote bobbel onder de gulp van hun strakke lange jeansbroeken streelden. Ze grijnsden genietend. Nu kwam de ergste van de drie naar mij toe, rukte mijn slipje uit, zodat mijn erecte penis prompt omhoog veerde, en in al zijn glorie voor die drie achttienjarige kerels te prijk en te kijk stond. Ik schaamde me rot. Dat was echt het toppunt van vernedering, vond ik : met een stijve pik bij enkele andere kerels staan, met ontbloot onderlijf, terwijl zij nog aangekleed waren. Toppunt van vernedering betekende natuurlijk ook toppunt van geilheid. “Komaan, trek jezelf maar af, sjorren, masturberen,” beval de smeerlap nu, “we willen je zien spuiten, zoals je héél zeker elke avond alleen in je bedje doet.” Ik aarzelde : moest ik dat eigenlijk wel doen, hoe geil ik ook was ? Eigenlijk was dit ongeoorloofd, wat ze deden. Maar ja, ik stond hier nu eenmaal met mijn blote en stijve paal te kijk. En wat kon ik doen ? Zij waren met drie. En me bij iemand beklagen, lag er ook niet direct in : bij wie ? Bij een leraar zeker ? En dan het hele verhaal moeten doen. Toe nou, dat was toch helemaal uitgesloten. Bleef dus niets anders over dan meedoen, en er zoveel mogelijk zelf van proberen te genieten. Ik had blijkbaar iets te lang staan aarzelen, want de ergste van die drie laatstejaars kwam op me af : “Wel, flikker, moeten we je helpen, of zul je het toch alleen kunnen ?” Hij wild met zijn ene hand mijn pik vastgrijpen, terwijl hij met zijn an-dere hand nog steeds duchtig en het over zijn eigen gebobbelde gulp stond te strelen. Ik deed eens stap achteruit. De knapen barstten luid in een lachen uit. Een spottend lachje, wat me nog meer vernederde, en dus van de weeromstuit nog geiler maakte. Ik begon aan mijn pik te trekken. Het duurde maar enkele ogenblikken voordat ik spoot : ik was inderdaad nogal geil door het gebeuren van de hele dag (weet je nog wel !!!) én door de vernedering die ik hier nu bij die drie knapen moest ondergaan. In grote kwakken spoot mijn zaad naar buiten, op de grond. Ze lachten alle drie.  
“Flink zo,” zei alweer dezelfde smeerlap, “nu nog afwerken : lik je eigen smurrie maar op, knul – vooruit.” Dat was nòg erger natuurlijk : niet alleen je eigen zaad oplikken, maar bovendien oplikken van de grond van de toiletten. Maar wat kon ik anders doen dan gehoorzamen ? Ik knielde dus neer en begon mijn vocht op te likken. “Prachtig, prachtig, nietwaar, vrienden,” zei de knul nu, “zou hij iets van ons willen ? Dat hij zijn kontje zo de lucht insteekt naar ons toe ?” Ik hoorde hoe hij de knopen van zijn jeans openrukte, en raakte in paniek (zou hij mij nu echt in de kont neuken ? Het was nog nooit gebeurd, en dan nu voor de eerste keer zo vernederend, verkracht worden door jongens van één jaartje ouder. Ik mocht er niet aan denken) en smeekte : “Neen, asjeblief, dàt niet, asjeblief·” Ik hoorde de drie knullen luidop lachen : “Ach, ons jongetje is bang. Wat doen we ? Gaan we erom tossen ? Kop is niets, en munt zal dan maar deze keer “kontje” zijn !” Ik hoorde ze een muntstuk opgooien. Angstig wachtte ik af. “Munt,” hoorde ik juichend zeggen, “we doen het !”

Ik begon te schreien van angst. “Och, ons jongetje is bang,” hoorde ik spotten, “maar dat zal niet helpen, hoor· trouwens het is ons recht : jij hebt genoten – nu is het aan ons – en geloof ons : je zult het na enkele ogenblikjes ook bijzonder leuk vinden !” Ik schreide smekend : “Asjeblief, laat me gaan, jullie hebben me nu goed vernederd. Asjeblief ! Ik wil alles doen, maar dàt niet.” Ze lachend grijnzend. “Misschien geven we je genade, knaapje,” zegde de grootste smeerlap van de drie, “maar dan moet je wel een tegenprestatie doen.” “Ja, graag,” zei ik nog altijd schreiend. Met alleen zijn onderbroekje aan kwam hij tegen mijn kont staan aandrukken. Als om nog eens extra te dreigen. Ik voelde zijn keiharde pik tegen mijn billen drukken. Doodsbang was ik dat hij zijn slipje zou uittrekken en zijn paal toch in mijn reet zou rammen. “Ten eerste spreek je ons aan met “mijnheer”, knul,” zei hij. “Ja, mijnheer,” zei ik snikkend. “Goed zo,” ging hij verder, “en ten tweede neem je je rode shortje in de mond, en laat het wat in je speeksel soppen, zodat het een beetje nat is !” Hij raapte mijn kleine turnbroekje op, zocht de voorkant, en stopte die tussen mijn tanden. “Goed nat, komaan, anders – je weet wat er gebeurt !” Ik sopte mijn broekje in mijn eigen speeksel. Toen er een grote natte vlek te zien was, zei de vuillik : “Goed, trek je broekje maar aan.” Vreselijk. Het leek wel alsof ik me afgetrokken had, en gespoten, nog voordat ik het shortje had kunnen uittrekken. Ze lachten me nog eens ferm uit, terwijl ze me van kop tot teen bekeken, mijn dijen en kont streelden. Ze hadden alledrie een meer dan middelmatige erectie in hun jeans steken. “Ten derde,” ging hij smalend verder, “ga je nà het sporten vanmiddag, met òns mee naar huis – mijn ouders zijn met vakantie – dan kun je ons de noodzakelijke ontspanning geven. Begrepen ?” Ik knikte snikkend. Liet mijn t-shirt losjes over mijn sportbroekje hangen, zodat die natte vlek niet zo goed te zien was, maar zodat het ook leek alsof ik geen broek aanhad, maar alleen een lang truitje.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.