hoofdstuk 15 medisch onderzoek

Shit shit … als hij maar half wist hoeveel gelijk hij had. Maar ik ontkende uiteraard. Door zijn commentaar was de aandacht uiteraard op mij gericht. Een ander merkte op : “Wow joch, je billen zien zo rood !” Wat ervoor zorgde dat mijn gezicht even rood begon te kleuren. “Van de kou ? Of van de klappen ?” Ik reageerde niet. “Krijg je nog klappen thuis ?” Ik zweeg. “Op je naakte, blote reet ?” Ik zweeg nog altijd. “Zwijgen is instemmen hé.” Ik bleef zwijgen. Wat moest ik zeggen ? Wat kon ik zeggen ? Plots begonnen een aantal jongens te skanderen : “Hij krijgt op zijn billen. Hij krijgt op zijn billen… !” Oh, ik voelde me weer zo vernederd. Zo snel mogelijk trok ik mijn zwarte turnbroekje aan en ging naar de speelplaats. Stefan onmiddellijk achter me aan. Dit keer liep hij ook in een belachelijk kort broekje – als dat me tenminste kon troosten. In mijn handen had ik de sportzak met daarin het lichtgele zwemslipje.

“Straks kleed je je samen met mij om, jochie,” fluisterde Stefan in mijn oor.

Ik knikte.

“Jij en ik in één kleedhokje, knul.”

Ik knikte nog eens. En liep verder om wat te voetballen. Viel het minder op dat we in een sportbroekje liepen. Niet dat de andere klassen nu een kort broekje aanhadden. Maar nog eens : de menselijke psyche hé…

Na de speeltijd dus richting stedelijk zwembad. Joggen.

Ik volgde Stefan naar een kleedhokje.

“Zwemslipje,” beval hij.

Ik gaf het hem.

Hij trok met één ruk het koordje eruit… Dan nam hij een schaartje en knipte de voering vooraan weg. Wat zou daarvan het gevolg zijn, dacht ik bang.

“Aantrekken.”

Ik trok het aan. Even speelde hij met mijn ballen en pik doorheen dat broekje. Het leek nog gevoeliger zonder de voering nu. Spontaan ging mijn pik alweer op drie kwart staan. Dan liet hij me met rust.

“Omdraaien !”

Ik draaide me om, zodat hij de kans had zich om te kleden, zonder dat ik hem kon bekijken.

“Zwemmen nu, joch !”

Zoals gewoonlijk ging ik zo snel ik kon naar het zwembad. Zeker nu ik hier in zo’n niemendalletje van een zwemslipje liep. Maar Stefan hield me tegen.

“Eerst douchen,” fluisterde hij bijna dreigend.

Ik volgde hem. Hij had een fleurige donkerrode zwemshort aan die bijna tot aan zijn knieën reikte. Had hij nog nooit aangehad. Misschien was het een nieuwe. Misschien speciaal gekocht om het verschil met mijn schaarsgeklede toestand wat te accentueren. Daar zou hij zeker toe in staat zijn.

De douche was weldoende warm. Het voelde zalig aan onder dat warme water. Ik merkte echter hoe Stefan mij kruis in het oog hield. Ik blikte ook even naar beneden. Nu wist ik wat de bedoeling was. De lichtgele kleur van het broekje zorgde ervoor dat het bijzonder transparant werd toen het nat was. Meer nog : het uitgeknipte voorpandje zorgde ervoor dat je duidelijk een donkere vlek schaamhaar doorheen het slipje kon zien… en ook de contouren van mijn pik waren overduidelijk te onderscheiden. Ik haatte Stefan op dit ogenblik meer dan ooit. Dat kon hij mij toch niet aan doen. Zo hier in dit openbare zwembad rondlopen. Alsof de meest vulgaire exhibitionist. Maar tegelijk richtte mijn pik zich wat op. De vernedering… tja… die maakte me ook weer geil.

De rest van de klas stond al bij de leraar, toen wij uiteindelijk ook arriveerden. De leraar bekeek me eens van kop tot teen en grijnsde wat. Ook de andere klasmakkers konden een grijnslach niet onderdrukken.

“Voor de laatkomers effen herhalen,” zei de leraar, “vandaag gaan we baantjes trekken. Je zwemt een baantje, stapt uit het zwembad en springt er aan de andere kant weer in om nog een baantje te trekken. Iedereen moet minstens 20 baantjes gezwommen hebben tegen het einde van dit lesuur. Beginnen, kerels !”

De een na de ander sprong in het water. Stefan en ik stonden achteraan in de rij aan te schuiven. Stefan dicht tegen me aan.

“Je had succes, hé, jochie,” fluisterde hij voor de andere onhoorbaar in mijn oor.

Ik kleurde hoogrood.

Stefaan stond zo dicht tegen mij aan dat hij zonder dat iemand het merkte, zijn handen op mijn billen kon leggen en mijn zwemslipje wat tussen mijn billen duwen. Ik wilde het weer beter schikken…

“Afblijven,” siste hij zacht.

Met half ontblote kont stond ik aan te schuiven. De eerste zwemmers waren ondertussen weer achteraan aan het aanschuiven. Het was een klasgroep van 20 man… dus… het duurde wel even voor iedereen te water gelaten werd. Die zagen uiteraard onmiddellijk de licht gewijzigde toestand en begonnen onmiddellijk grapjes te maken. Vreselijk vond ik het. Ook vreselijk opwindend – moet ik toegeven. Ook de langere periode van onthouding zorgde er natuurlijk voor dat mijn pik makkelijker stijf werd dan normaal het geval zou zijn. Gezien de leraar even naar de drankautomaat was om een spa-tje te halen, hadden ze bovendien nog vrij spel ook. Enkelen drumden zich dichter tegen me aan en begonnen plagend mijn billen te bespelen, zeer tot genoegen van Stefan, die dit alles maar al te graag liet gebeuren.

Eindelijk was het mijn beurt om in het water te springen. Stefan sprong bijna onmiddellijk achter mij aan. Vermoedelijk om in de buurt te kunnen blijven. Hij haalde mij ook niet in, hoewel hij meestal een veel betere zwemmer was dan ik. Tijdens het zwemmen, en zeker bij het springen, merkte ik ook het gevolg van het verwijderen van het koordje. Mijn zwemslipje zakte wat naar beneden. Tijdens het zwemmen kon ik daar uiteraard niet veel aan doen. Toen ik aan de overkant kwam, merkte ik dat het slipje vlak boven mijn pik hing en dat aan de achterkant de bovenkant van mijn bilspleet ruimschoot bloot. Net voor ik uit het water stapte wou ik dat allemaal even rechtzetten (he he – sorry voor het woord), maar Stefan siste : “Afblijven !”

In die nog blotere toestand keerde ik dus naar de andere kant van het zwembad terug. Dit was niet leuk meer. Ik merkte het jolijt bij mijn klasmakkers op. Ik zag ook dat andere badgebruikers mijn penibele toestand opmerkten en er ook ruimschoots aandacht aan schonken. Ik schaamde me dood. Aan de andere kant aangekomen begonnen enkele klasmakkers plagend aan mijn niemendalletje te pulken… vermoedelijk in de hoop dat het helemaal zou afzakken. Gelukkig gebeurde dat niet. De natte toestand zorgde ervoor dat het wat aan mijn billen plakte, zodat het niet zo makkelijk naar beneden te schuiven was. Maar aan de voorkant was er weinig aan de verbeelding overgelaten. Je kon mijn pik er zo doorheen zien.

Bij mijn tweede sprong in het water merkte ik dat het broekje nog verder afzakte. Ik vreesde mijn aankomst nu al. Want Stefan zou wellicht weer sissen dat ik er moest afblijven… Wat hij inderdaad ook deed. Ondertussen was de leraar terug. Hij bekeek me en vroeg me spottend : “Kun je niets deftigers aantrekken, knul ?” Ik kleurde nog roder dan ik al was. Och, ik schaamde me zo. Er lag boosheid in zijn stem. Maar ook spot. Alsof ook hij van mijn vernedering genoot. Sportleraars zijn wel vaker rare snuiters… En zeker de onze… denk maar aan onze bijnaam, nietwaar… dankzij de maatregel die hij genomen had.

“Zo kan je niet zwemmen,” zei hij. Hij gaf me een schrijftablet met de klassenlijst erop. “Blijf jij maar aan de rand staan en zet een streepje telkens iemand een baantje getrokken heeft.”

Erger kon dus niet. Ik kreeg geen seconde meer waarop ik me kon verbergen in het zalige water. Ik moest de hele tijd ten aanschouwen van iedereen te kijk staan. In de stevig afgezakte zwembroekje.

“Ondertussen ga ik effen pauze nemen in de bar,” ging de leraar verder.

Het kon dus toch nog erger. Nu was ik helemaal overgeleverd aan mijn klasmakkers. Zonder enig toezicht. En ze genoten ervan. Telkens ze me voorbijkwamen maakten ze spottende opmerkingen. Telkens Stefan aan het zwemmen was, kwam ik in de verleiding tot een zeker “adjustment” zoals dat zo mooi heet in de sportwereld. Maar ik waagde het niet. En telkens Stefan voorbijliep siste hij even vastberaden : “Afblijven.”

Dit was het langste lesuur ooit voor mij. Te kijk staan. Zo gekleed onder dwang. Spottende opmerkingen alom. De tranen stonden mij in de ogen. Gelukkig had ik mijn verweer klaar : “De chloor prikkelt mijn ogen…” Of iemand dat zou geloven ? Geen idee van. Want tenslotte had ik maar twee baantjes gezwommen.

Na de zwemles was het douchen. Eerst liep ik nog even de bar binnen naar de leraar om hem zijn document terug te bezorgen. Ook in de bar kreeg ik meer dan de aandacht die ik wenste. Van vooral volledig aangeklede mensen.

“Vandaag krijg je je 20 baantjes cadeau,” zei de leraar naar mijn gevoel veel te luid, “maar trek volgende keer iets gepastere kledij aan !” Gelach alom in de bar. Ik kon door de grond zinken.

Nu vervoegde ik mijn klasmakkers in de douche. Zoals ik altijd deed, hield ik ook dit keer mijn zwembroekje aan. De meesten deden dat trouwens. Enkele binken waagden het hun zwembroek uit te trekken en helemaal naakt te douchen. Zonder dat daarop gereageerd werd. Want dat waren de haantje-de-voorsten van de klas. De voortrekkers. Degenen aan wie niemand durfde raken. De untouchables. Toen die mij zo zagen aankomen, kwamen ze op mij toe en rukten mijn broekje naar beneden.

“Na de show die je vandaag gaf, kan je gerust zo douchen, kneusje,” spotten ze, “want veel heb je toch niet meer te verbergen.”

Ik slikte even. En deed het maar. Ze hadden uiteindelijk gelijk. Helemaal naakt was nu zelfs beter dan met dat belachelijke dingetje aan. Stefan die nog steeds in zijn zwembermuda stond, genoot van dit alles. Na de douche droogde ik me vlug af, trok mijn jockstrap weer aan en mijn turnkledij… en probeerde zo snel mogelijk weer op school te zijn. Om verdere confrontaties te vermijden

hoofdstuk 16

1 reply

Trackbacks & Pingbacks

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.