hoofdstuk 8

Het Medisch Onderzoek (deel 8)

Dit verhaal is niet door mij geschreven maar wordt op deze site gepubliceerd met toestemming van de schrijver. Voor reacties naar de schrijver stuur een e-mail naar    hem door hier te klikken

 

‘s Andrendaags – de rest van de week

‘s Andrendaags vertrok ik zenuwachtig naar school. Je wist maar nooit wat Stefan, Dirk of Johan zouden uithalen. Als zij mij zouden “verraden” bij de rest van de klas/school, zouden ze natuurlijk ook zichzelf verklappen. Maar misschien maakten zij daar niet zo’n zaak van dat “men” wist dat zij flikker waren, zodat zij er wél open en bloot over zouden spreken. Het zou mij wel wat verwonderen, want tenslotte staat de wereld niet zo open voor alternatieve seks – en zeker niet voor flikkers. Maar je mocht in het leven geen enkele mogelijkheid uitsluiten, had ik altijd geleerd.

Toen ik op de speelplaats kwam, zag ik onmiddellijk Johan en Dirk samen staan praten. Alleen. Dat was waarschijnlijk napraten over gisteren. Of verder kennismaken. Want zij hadden toch samen ook iets gehad, net zoals ik met Stefan. Stefan stond een eindje verder in een ander groepje gesticulerend te praten. Hij zag mij direct toen ik de speelplaats opkwam en keek mij ietwat grijnzend aan. Ik sloeg beschaamd de ogen neer : zoals ik al zei, ik was er nog niet echt klaar voor om mijn geaardheid te aanvaarden, en ik was nu toch wel een beetje verlegen over wat gisterenavond bij die artsen was voorgevallen. Ik had er wel van genoten. Maar anderzijds had ik me toch làten vernederen door iemand van mijn eigen leeftijd. Iemand van mijn klas. Wel iemand op wie ik eigenlijk viel, maar toch.

En wat zou nòg volgen ? Hadden de artsen ons niet aangemoedigd met mekaar op te trekken ? Hadden ze niet gezegd, dat wij voor mekaar gemaakt waren ? Stefan was de “dominant” in de relatie hadden ze gezegd – hij zou dus initiatief moeten nemen. Zou hij dat doen ? En hoe ? Privé ? Zogezegd samen nog eens wat gaan sporten (voor mijn ouders dan !!!) ? Of zou hij me zelfs hier op school als slaafje behandelen ? Het maakte me wat onzeker en nerveus, daarover na te denken. Ik zette mijn fiets in de fietsenkelder en kwam de speelplaats slenterend op. Zoekend naar een andere jongen om wat mee te keuvelen voor de lessen begonnen.

Nù alleen op de speelplaats moeten staan, zou ik vreselijk vinden : het zou zijn alsof ik uitsluitend Stefan toebehoorde, alsof ik met niemand anders mocht praten of contact hebben. Dat was natuurlijk niet zo : méér dan die éne avond bij de artsen was er immers nog niet gebeurd. Er was niet het minste schriftelijke of mondelinge contract. Maar in mijn fantasie ervaarde ik het zo ; en die gedachte wond me zelfs op – ik kreeg een lichte erectie in mijn knellende lichtblauwe jeans. Ik hoopte maar dat niemand, vooral Stefaan niet, het zou merken.

De rest van de week verliep tamelijk gewoon. Stefan sprak met mij alsof er niets gebeurd was. Dat kon ook niet anders : we zaten naast mekaar op de bank in klas. Met geen woord repte hij over het bijkomende onderzoek, dat we ondergaan hadden, en over mogelijke gevolgen daarvan voor onze vriendschap. Het werd weekend. Er was nog niets nieuws in de zaak gebeurd; Het stelde me wat gerust, maar het ontgoochelde me ook wat. Tenslotte hadden we bij de artsen toch wel erg genoten – allebei.

dinsdag

Ik had me er al in geschikt, dat het leven zijn gewone gang zou gaan, toen Stefan me de dinsdag van de volgende week zei : “Het is mooi weer, hé jongen·” Ik knikte bevestigend. Het was inderdaad stralend zomerweer. Het mocht ook wel : het was immers al een stuk in mei.

“Je weet ook dat ik ervan hou andere jongens in korte broek te doen lopen, nietwaar – of ben je dat al vergeten ?”

Ik knikte opnieuw, maar nu iets minder neutraal : wat had hij voor ? Wat was hij van plan ?

“Wel,” ging hij verder, “ik éis dat je morgen in korte broek naar school komt.”

“Maar, Stefan,” zei ik, “dat kan toch niet –  niemand van onze klas loopt in korte broek, behalve op woensdag, als we van de turnleraar moéten.” Ik zag ‘m grijnzen.

Hij zei strak : “En toch.”

“Maar, Stefan, hoe zal ik dat thuis verantwoorden dat ik plots in bermuda naar school wil komen ?” “Tiens,” zei Stefan, “ik had toch niet gezegd bermuda, maarkorte broek ? Goed om te beginnen mag je een bermuda dragen. Mààr als je niét gehoorzaamt, dus als je toch in lange broek komt, kun je er donder op zetten dat je pantalon nà de sportles zal verdwenen zijn. Dan kun je de rest van de dag in sportbroekje doorbrengen. Je gaat niet thuis middagmalen, dus dan kun je niet veranderen ; dan is er studie en tenslotte een uurtje verplichte sport. Nà dat uurtje zal je lange broek dan bij wijze van wonder opnieuw opgedoken zijn. Aan jou de keuze, vriendje !” Ik wist dat ik eigenlijk geen keuze had. Maar ik vroeg me toch af, of hij zijn kwaad opzet waar zou maken ? Zou hij het aandurven om mijn lange jeans weg te stoppen ? Maar was het de gok waard ? Tenslotte vond ik die minieme sportshort wel wat belachelijk, zeker om die in klas te dragen, zeker om naast hem op de bank te gaan zitten. Zou het inderdaad niet beter zijn gewoon geen risico te lopen ? Gewoon te doen wat hij vroeg : morgen in bermuda naar school komen. Ik riskeerde wel dat mijn klasmakkers (zelfs de hele school) me zouden uitlachen (wie kwam in korte broek naar school in het middelbaar onderwijs ???), ik riskeerde enige achterdocht van mijn ouders (ik had het nog nòòit gedaan : waarom plots wel ?)·

Ik riskeerde dus wel wat. Maar aan de andere kant : stel dat hij zijn dreiging realiseerde !!! Stel dat hij mijn lange broek tijdens de sportles wegnam en ik verplicht werd de rest van de dag tot nà de avondsport op woensdag in dat minieme sportshortje te lopen ? Dan zou ik me òòk belachelijk maken, zoniet nòg belachelijker. Bovendien zou het dubbel vernederend zijn : de klasmakkers zouden wellicht op de hoogte zijn van deze “studentengrap”, maar niet van het feit dat hier eigenlijk meer achter schuil ging. Kortom : het was weer een gok – de vorige keer met het bijkomende medische onderzoek had ik fout gegokt – wat zou nù de goeie gok zijn ???

Die nacht, zoals je je kunt indenken, sliep ik bijzonder slecht. In mijn slaap lag ik woelend te denken aan wat ik zou doen : bermuda aantrekken van thuis of sportshortje riskeren ?

In een nachtmerrie zag ik het voor me : hoe ik te laat zou merken dat m’n lange broek gepikt was, zodat ik in mijn slipje stond. Stefan had erop gewacht, ritste mijn shortje uit mijn handen en liep ermee de kleedkamer rond. Ik zou moeten smeken om dat piepkleine turnbroekje terug te krijgen, terwijl ik in mijn onderbroekje voor heel de klas te prijk, te spot en te kijk stond. Op mijn knieën moest ik Stefan beleefd en onderdanig vragen, of ik a.u.b. mijn broek terugmocht. De hele klas stond mij uit te lachen. Ik voelde me donders vernederd.

Tenslotte kreeg ik mijn sportbroekje terug, onder triomfantelijk gebaar van Stefan, moest het aantrekken en zo de hele dag verder in dat belachelijke broekje rondtrekken van lokaal naar lokaal, tijdens de speeltijden, in de studie enz. Toen ik stond te plassen, kwamen enkele knullen van de klas, opgehitst door Stefan, achter mij staan, rukten mijn short en slipje naar beneden, zodat ik voor heel de school in mijn blote kont te kijk stond. En iedereen maar lachen. En ik beschaamd – verne-derd – omdat ik geweigerd had een korte broek aan te trekken om naar school te komen. Ik schrok wakker, nat van het zweet – en tot mijn verbazing en ontsteltenis merkte ik dat ik een stijve had.

De hele paniekzaaiende nachtmerrie had me opgehitst als haast nooit tevoren. Zou ik dan werkelijk door en door maso zijn, dat ik zelfs heet werd, als ik voor de hele groep vernederd werd ? Ik stond op om me af te trekken, en spoot mijn zaad in grote kwakken in mijn wastafel. De wekker wees vijf uur aan : nog enkele uren slapen – of dubben ? Ik wist het niet.

hoofdstuk 9

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.