hoofdstuk 9

Het Medisch Onderzoek (deel 9)

Dit verhaal is niet door mij geschreven maar wordt op deze site gepubliceerd met toestemming van de schrijver. Voor reacties naar de schrijver stuur een e-mail naar    hem door hier te klikken

Woensdag

Toen ik opstond keek ik dadelijk uit het raam. Oef. het beloofde een stralende dag te worden. Ik besloot dus maar te “gehoorzamen” en een bermuda aan te trekken : een op de knieën afgeknipte jeansbroek, wat rafelig, wat een sportieve, nonchalante indruk maakte. Alsof ik uit eigen beweging die short aangetrokken had.

Eerste hindernis : de ontbijttafel. Reactie van de ouders ? Dat viel nogal mee. “Wat nu,” zei mijn vader, “vakantiedag ?” “Tja,” loog ik, “het is zo warm in de klaslokalen· ik zal maar een bermuda aantrekken om naar school te gaan.” “Zou je dan niet beter een iets deftiger bermuda aandoen,” vroeg mijn moeder bezorgd ? Zo – de eerste hindernis was overwonnen. Hier was géén achterdocht. Nu nog de tweede : op school aankomen. Het begin was het moeilijkste. Zo verschijnen. Daarna zou alles wel vanzelf gaan.

Wat nerveus fietste ik naar school. Op de speelplaats zag ik Stefan weer gesticulerend praten in een klein groepje. Zodra hij me opmerkte, verscheen een grote grijnzende lach op zijn mond. Hij knikte me goedkeurend toe – ik vreesde dat men deze “goedkeuring” zou opgemerkt hebben, maar uit niets bleek dat. Gelukkig maar. Terwijl ik naar de fietskelder fietste, hoorde ik hier en daar gefluit achter mij, alsof men naar een meid floot.

In de fietskelder hield Johan mij tegen : “Je ziet er sexy uit, kerel,” grijnsde hij, “doe je dat voor je “vriendje” ? Heeft Hìj je dat bevolen ?” Ik kleurde hoogrood, waaruit wel moest bljken dat hij nagels met koppen sloeg, maar natuurlijk ontkende ik dat het zo wàs. Wat zou je zelf gedaan hebben ?

Ik ondervond in klas nog wel wat spottende lachjes, maar meer niet. Stefan zei me, zodra hij naast me plaats nam op de bank : “Flink zo ! Dat is pas moedig én gehoorzaam, vriendje.” Meer niet. Toen kwam de sportles. We moesten ons dus weer tijdens de speeltijd omkleden. Even was ik weer slachtoffer van wat spot, maar erg was het niet. Enkele klasmakkers kletsten mij op de blote kuiten – maar ik had de indruk dat het eerder uit sympathie was, dan eigenlijk om mij te vernederen of uit te lachen. We kleedden ons om voor het zwemmen. Hoewel ik het anders niet zo leuk vond om in onze kleine turnbroekje op de speelplaats te moeten lopen, vond ik het nu een uurtje “pauze” van de vernedering : héél de klas zou nu immers een uur lang in korte broek en blote benen moéten lopen. En niet alleen ik. Het viel me wel op dat Stefan zich uiterst langzaam omkleedde deze week, en bovendien dat hij mij bijzonder goed in de gaten hield. Maar ik stelde me er geen vragen bij : hij zou wel opgewonden zijn door het feit dat ik op zijn bevel in korte broek op school verschenen was, als enige dan nog van de klas. Stefan kwam iets later dan ikzelf uit de sportruimte van de school.

In de omkleedruimte van de badinstelling kwam hij naast me staan. Zodra ik in m’n nakie stond, leunde hij naar mij over, en fluisterde mij héél zacht toe : “Ik heb woord gehouden, vriendje, een bermuda is géén korte broek had ik toch gezegd gisteren, nietwaar ? Een fijne dag nog !!!” Nu pas begon ik ongerust te worden. Héél de zwemles maakte ik me zorgen : zou hij echt mijn bermuda weggenomen hebben ? Elke keer hij de kans had om achter mij aan te schuiven voordat we een nieuw baantje moesten trekken (we moesten nl. na elk baantje te voet terugkeren naar de andere kant en dan weer springen enz.) deed hij dat, en fluisterde mij toe : “Vriendje, bereid je maar voor.” en streelde even – hopelijk voor de anderen onmerkbaar – over mijn kont. De zwemles scheen ùren te duren, doordat ik in spanning was.

hoofdstuk 10

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.